Mardin’de kayyım yönetimi AKP’li belediyelere 445 milyon TL aktardı

Kayyım yönetimindeki Mardin Büyükşehir Belediyesi’ne ilişkin hazırlanan 2025 Yılı Sayıştay Denetim Raporu’nda, belediyenin sosyal yardım adıyla 34.500 kişiye dağıtım yapması ve dört ilçeye ölçütsüz bir şekilde 445 milyon TL aktarması gibi birçok ihlal kayda geçti.

Sayıştay Başkanlığı tarafından kayyım yönetimindeki Mardin Büyükşehir Belediyesi’ne dair hazırlanan 2025 Yılı Denetim Raporu yayımlandı.

2025 raporunda 24 hukuka aykırı bulgu tespit edilirken, 2024 raporundaki 18 hukuka aykırı bulgudan 17’sinin hala “yerine getirilmediği”, biri için ise “kısmen yerine getirildiği” kaydı düşüldü. 68 sayfalık raporda, belediyenin kaynaklarının AK Partili belediyelere usulsüz bir şekilde aktarıldığı, ihalelerin hukuka aykırı yapıldığı birçok duruma dikkat çekildi.

AKPli belediyelere 444,7 milyon TL “yardım“

Rapora göre kayyım yönetimindeki Mardin Büyükşehir Belediyesi, AKP’li belediyeler arasından Midyat’a 180 milyon, Savur’a 62 milyon, Yeşilli’ye 40 milyon ve Ömerli’ye 35 milyon TL, toplam 317 milyon TL nakdi yardım yaptı. Yardımlar için ilçelerin yatırım programları istenmediğini not düşen Sayıştay, aynı ilçelere ayrıca protokolle 113,9 milyon TL’lik yol yapımı ve 13,7 milyon TL’lik iş makinesi kiralama gideri karşılandığını da ekledi. Bu şekilde belediyelere aktarılan toplam miktar 444,7 milyon TL oldu.

31 MART 2024 · YEREL SEÇİMLER

MARDİN’İN DÖRT İLÇESİNDE AK PARTİ KAZANDI

MİDYAT
%30,36
15.905 oy · Kazanan aday
Veysi Şahin AK PARTİ
SAVUR
%49,57
6.015 oy · Kazanan aday
Engin Uğur Hamidi AK PARTİ
YEŞİLLİ
%53,17
3.372 oy · Kazanan aday
Hayrettin Demir AK PARTİ
ÖMERLİ
%41,97
3.070 oy · Kazanan aday
Hüsamettin Altındağ AK PARTİ

Seçim sonucu ve kayyım

Bu dört ilçe belediyesinde 31 Mart 2024 seçimlerinde AK Parti adayları kazandı. Mardin Büyükşehir Belediyesi’nde ise DEM Partili Ahmet Türk’ün görevden alınmasının ardından 4 Kasım 2024’te kayyım görevlendirildi.

KAYNAK: 31 Mart 2024 Mahalli İdareler Genel Seçimleri sonuçları

Sayıştay, söz konusu ilçe belediyelerinin yatırım programları alınmadığı için mükerrerlik riskine de dikkat çekerek aynı durumun tekrarlanabileceğini raporda kayda geçti.

34.500 gıda kolisi için kayıt yok

2025’te alınan 41 bin gıda kolisinin 34.500’ü, başvuru ve sosyal inceleme yapılmadan kaymakamlıklara bağlı vakıflar ve ilçe belediyeleri üzerinden dağıtıldı. Bu kişiler için belediyede dosya, puanlama ya da arşiv kaydı olmadığını aktaran raporda şu ifadeler yer aldı:

“2025 yılında alınan 41.000 gıda kolisinden yaklaşık 800 adetinin depoda olduğu 40.200’ünün dağıtıldığı, dağıtılan gıda kolilerinden sadece 5700 adetinin Büyükşehir Belediyesince dağıtıldığı geri kalan 34.500 adetin ise kaymakamlıkların bünyesinde yer alan sosyal dayanışma vakıflarına ve ilçe belediyelerine aktarıldığı görülmüştür. Sosyal yardım alan 34.500 kişi ile ilgili idarece herhangi bir başvuru, sosyal inceleme, değerlendirme ve kriter puanlaması yapılmamıştır. Bu kişilere ait idarede herhangi bir dosya, arşiv kaydı bulunmamaktadır.”

Sayıştay’a göre 2024’te ise 75 bin kişiden yalnızca 4.400’ünü belediye kendisi belirledi.

İhale usullerine uyulmadı

Belediyenin Kamu İhale Kanunu’nda belirtilen ihale usullerine uymayarak, ihaleleri kısımlara böldüğü ve parasal limitin altında kalarak doğrudan temin usulüyle gerçekleştirildiği tespitine yer verildi. 17 Ocak 2025 ile 28 Kasım 2025 tarihleri arasında yapılan 18 işlem için Sosyal Hizmetler, Ulaşım Dairesi ve Destek Hizmetleri daire başkanlıkları üzerinden 14 milyon 981 bin 373 TL harcandı.

Ayrıca rapor, Mardin 1969 Spor Kulübüne nakdi yardımın da usule aykırı yapıldığı belirterek 18 milyon 700 milyon TL tutarında “forma alımı” adı altında yardım yapıldığını aktardı.

Çöp tesislerinin payı ödenmedi

Çevre temizlik vergisinin %20’si çöp imha tesislerinde kullanılmak üzere belediyeye aktarılmak zorunda. Rapora göre MARSU ve beş ilçe belediyesi bu payları yatırmadı. Alacak miktarı 2024 sonunda 5,43 milyon TL iken 2025’te 10,68 milyon TL’ye yükseldi.

Borcun %88’i, yani 9,41 milyon TL, büyükşehrin kendi bağlı kuruluşu MARSU’ya ait. Verilere göre Kızıltepe 566.535 TL, Artuklu 353.727 TL, Dargeçit 169.631 TL, Nusaybin 165.648 TL, Yeşilli 11.573 TL borçlu. Büyükşehir, MARSU alacağını mahsup yoluyla tahsil ettiğini bildirdi, diğer idarelerden tahsilat yapılacağını söyledi.

Sayıştay, bu paylar ödenmezse çöp tesislerinin işletilmesinde ve atık yönetiminde aksama yaşanabileceğini ve halk sağlığının olumsuz etkilenebileceğini belirtti.

Rojava’daki üniversitelerden çağrı: “Kürtçe her alanda eğitim dili olmalı”

Şam’daki HTŞ hükümeti ve Demokratik Suriye Güçleri arasındaki entegrasyon sürecinde Kürtçe eğitim haftada üç saatle sınırlanırıldı. Üniversitelerin özerk statüsünün tanınmadığını söyleyen akademisyen Sardar Saadi, Almanya gibi Batı ülkelerinin Rojava ve Kobani üniversitelerindeki deneyimi görmeyerek “ikiyüzlü” davrandığını vurguladı.

Suriye hükümeti ile Demokratik Suriye Güçleri (DSG) arasında 30 Ocak 2026’da varılan mutabakatın ardından, Kuzey ve Doğu Suriye’deki Kürtçe eğitimin geleceği tartışılıyor. Tartışmanın merkezinde okullardaki Kürtçe ders saatleri ile “Rojava Üniversitesi” olarak bilinen Qamişlo Üniversitesi, Kobani Üniversitesi ve Rakka’daki Şark Üniversitesi’nin statüsü var. Şam’daki HTŞ yönetimi bu üniversiteleri Suriye’deki devlet üniversiteleri sistemine entegre etmek isterken Kürt halkı ise Kürtçenin eğitim dili olarak tanınmasında ısrar ediyor.

“Kürtçenin eğitim dili olması birinci mücadelemiz”

Rojava Üniversitesi bünyesindeki Sosyal ve İnsani Bilimler Enstitüsü’nün kuruluşunda yer alan, daha önce enstitünün eş direktörlük görevini üstlenen ve üniversite bünyesindeki çalışmalarına devam eden akademisyen Sardar Saadi, konuya ilişkin yaptığı değerlendirmelerde bazı derslerin sınırlı bir biçimde kabul edildiğini fakat Kürtçenin eğitim dili olarak kabul edilmediğini belirtti:

“Bizim asıl istediğimiz şey ve mücadele ettiğimiz şey Kürtçe’nin her alanda eğitim dili olmasıdır. Özellikle üniversitede, doğa bilimleri, tarih, toplumsal bilimler, felsefe, kimya, fizik… Hepsi Kürtçe bir dille verilsin. Bu birinci mücadeledir.”

Sardar Saadi

Saadi, Suriye Eğitim Bakanlığı’nın 27 Ağustos 2026’da okullarda Kürtçe eğitimin süresinin haftada 3 saatle sınırlandıran düzenlemesini “Kürtçeyi hayattan silmek” amacıyla yapılan bir politika olduğunu söyledi:

“Suriye devletinin istediği şey Rojava Üniversitesi’ni Fırat Üniversitesi’ne bağlamak. Açıkçası bu üniversitelerin kendi statüsüyle, kendi idari ve otonomi özerkliğiyle onu kabul etmiyorlar. Başka bir üniversite kuruluyorsa onları Rojava Üniversitesi bağlayalım böyle bir şey söylemiyorlar.”

Saadi, Rojava Üniversitesi’nde öğrencilerin, öğretim üyelerinin ve çalışanların bu bağlanmayı kabul etmediğini, şu anda üniversitenin fiilen faaliyetlerini sürdürdüğünü söyledi. Saadi’ye göre bu yıl üniversiteye yaklaşık 5 bin öğrenci kayıt yaptırdı.

“Hükümetin yaptığı bir tür soykırım”

Suriye devletinin üniversiteleri tanımadığını, bütçe ayırmadığını ve verilen belgeleri kabul etmediğini ifade eden Saadi, Şam yönetiminin en büyük sorununun Rojava olduğunu savundu:

“Bu sadece idari ya da teknik bir mesele değil, çok zihinsel, çok yapısal, çok tarihî bir mesele. Şam’da kurulan hükümet cihatçı bir hükümet ve bunu kabul etmemiz gerekiyor.”

Hükümetin uyguladığı siyasetin sadece insan öldürme olmadığını, oradaki tecrübeyi, bölgedeki dili, kültürü öldürmek olduğunu ifade eden Saadi, bu durumu “bir tür soykırım” olarak değerlendiriyor.

“Rojava deneyimini neden Batı kabul etmiyor?”

Rojava’da en az 10 senelik bir üniversite deneyimi olduğunu aktaran Saadi, Almanya’nın ve diğer Batı ülkelerinin Rojava’daki üniversite deneyimine dönük tutumunu eleştirdi:

“Almanya, milyonlarca euro harcıyor. Sadece bir konferans için 800 bin euro harcıyor. Suriye’deki yüksek eğitimi tekrar yapılandırmak ve başka projeler için bir 60 milyon euro’luk bir sermaye oraya gidiyor. Bunun tek bir kuruşu Rojava ve Kobani üniversitelerine gitmemiş.”

Üniversiteler konusunda Batı tarafının tutumunu “ikiyüzlülük” olarak değerlendiren Saadi, Rojava Üniversitesi’ndeki deneyimi şöyle anlattı:

“Öğrenci meclisleri, kadın meclisleri, yüzde 50 kadın kotası, eş başkanlık sistemi, jineoloji bölümü ve jineolojinin tüm derslere yayılması… Muazzam bir deneyim. Bu, dünyada hiçbir yerde görülmeyen demokratik ve kadın öncülüğü olan bir deneyimdir. Bu deneyimi neden Batı kabul etmiyor? Almanya niye 60 milyon dolar Suriye devletine veriyor?”

“Global Scholars’ Network for Rojava Universities”

Saadi, “Global Scholars’ Network for Rojava Universities” (GSNRU) adıyla bir akademik dayanışma ağı kurduklarını söyledi. Dünyanın önde gelen üniversitelerinden akademisyenlerin de aralarında bulunduğu yaklaşık 150 kişi ağa imza attı. Bütün odaklarının Almanya’yı zorlamak olduğunu söyleyen Saadi, bunun için çeşitli konferanslara katılım sağladıklarını belirtti.

Global Scholars’ Network for Rojava Universities (Rojava Üniversiteleri İçin Küresel Akademisyenler Ağı), Kuzey ve Doğu Suriye’deki Rojava Üniversitesi ile Kobani Üniversitesi’ne akademik ve kurumsal destek sağlamak amacıyla uluslararası bilim insanları ve akademisyenler tarafından kurulan dayanışma girişimidir. Bölgedeki üniversitelerde Kürtçe eğitimin korunması ve akademik programların resmi olarak tanınması için uluslararası alanda farkındalık ve baskı oluşturmak amacıyla kurulan bu ağ, uluslararası akademik dayanışma kampanyaları, konferanslar ve imza kampanyaları düzenleyecek.

Saadi’nin aktardığına göre, dayanışma ağının çalışmaları çerçevesinde 3 Kasım’da Berlin Humboldt Üniversitesi’nde “Suriye’nin Geçiş Sürecinde Yükseköğretim” başlıklı bir etkinlik ile 24–26 Kasım’da Alman-Ürdün Üniversitesi’nde “Suriye’de Yükseköğretimin Dönüşümü Uluslararası Konferansı” başlıklı bir etkinlik düzenlenecek. Etkinlikler, Berlin Humboldt Üniversitesi ve Alman-Ürdün Üniversitesi ile Berlin Ampirik Entegrasyon ve Göç Araştırmaları Enstitüsü (BIM) ve Alman Akademik Değişim Servisi (DAAD) ortaklığıyla organize ediliyor.

Saadi, bu konferanslar ve programlar için Türkiye tarafından birçok ülkeye baskı yapıldığını da anlattı:

“Geçen ay İrlanda’da, Cork Üniversite Koleji’nde (UCC) bir program yaptım. Türkiye Büyükelçiliği tehdit içerikli bir mektup yazmış; ‘Neden böyle bir şey yapıyorsunuz?’ diye. Üstelik bunu Türkiye’deki sürece bağlamışlar. Hiçbir alakası yok. Rojava coğrafi bir mesele değil, Kürdistan da yalnızca Türkiye’de olan bir mesele değil, bir Ortadoğu meselesi. Türkiye neden bu kadar uğraşıyor, özellikle bu süreçte neden baskı ve tehdit yapıyor, anlamıyoruz. Yalnızca bizi değil, Almanlara, İrlandalılara, Amerikalılara da gidip ‘Siz neden bunlarla çalışıyorsunuz?’ diyor. Daha önce Bremen’e de baskı yaptı, Amerika’daki bir üniversiteye de. Böyle bir süreçte Türkiye’nin çok kötü bir rol oynadığını görüyoruz.”

Ne olmuştu?

Ocak başında Halep’te çıkan çatışmaların ardından DSG, hükümet saldırısı sonucu Kuzeydoğu Suriye’deki topraklarının büyük bölümünü kaybetti. Cumhurbaşkanı Ahmed eş-Şara 16 Ocak’ta Kürtçeyi Arapçanın yanında “ulusal dil” olarak tanıyan, okullarda öğretilmesine izin veren kararnameyi çıkardı. 13 sayılı kararname, kayıtsız Kürtler dahil tüm Kürt kökenli Suriyelilere vatandaşlık tanıdı. Kararname, bağımsızlıktan bu yana Kürt ulusal haklarının ilk resmi tanınması olarak değerlendirildi. Kürtçe, Kürtlerin kayda değer nüfus oluşturduğu bölgelerde seçmeli ders veya kültürel etkinlik olarak okutulabilecekti. Fakat Kuzey ve Doğu Suriye Demokratik Özerk Yönetimi kararnameyi yetersiz buldu. Mazlum Abdi de 13 sayılı kararnamenin Kürtçe açısından yetmediğini, Rojava’da 15 yıldır Kürtçenin eğitim dili olduğunu ve üniversite düzeyine ulaşıldığını söyledi.

DSG ile Suriye hükümeti 30 Ocak’ta kalıcı ateşkesi ve entegrasyon çerçevesini öngören bir mutabakat duyurdu. Haziranda Eğitim Bakanlığı, Rojava yönetimi altında verilen sertifikaların tanınması sürecini başlattı ve öğrencilerin 2026 ve 2027 genel sınavlarına girmesine izin verdi. Bakanlık, aynı gün Kürt yönetiminde çalışan 38 bin öğretmenin devlet kurumlarına entegre edildiğini açıkladı.

DSG’nin feshi 25 Ağustos’ta duyuruldu. İki gün sonra, 27 Ağustos’ta Eğitim Bakanı Muhammed Abdurrahman Turku 13 sayılı kararnamenin uygulama yönetmeliğini değiştirdi. Düzenlemeye göre Kürtçe haftada üç saat okutulacak ve notu yıl sonu puanına dahil edilecek. Ayrıca haftada bir saat Kürtçe etkinlik dersi yapılacak.

Rojava Üniversitesi düzenlemeyi “geriye doğru bir adım” olarak niteleyerek geri çekilmesini istedi. Yeni eğitim yılının başlamasıyla Qamışlo ve çevresinde öğrenciler, ders saati artışı yerine Kürtçenin resmi eğitim dili olmasını talep ederek protestolar düzenledi.

Marmara Üniversitesi’nde “Açılış Dersi Terörsüz Türkiye” paneli gerçekleştirildi

Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi’nde düzenlenen “Açılış Dersi Terörsüz Türkiye” panelinde konuşan TBMM Milli Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu üyesi AKP milletvekilleri Cüneyt Yüksel ve Abdurrahman Babacan, “süreç”te gelinen son noktayı değerlendirdi.

Fotoğraf: Gökçe Bayrak

Marmara Üniversitesi İletişim Fakültesi, 26 Ekim Pazartesi günü “Açılış Dersi Terörsüz Türkiye” paneline ev sahipliği yaptı. Moderatörlüğünü İletişim Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Mehmet Emin Babacan’ın üstlendiği panele, TBMM Milli Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu üyesi AKP İstanbul Milletvekili Cüneyt Yüksel ile Malatya Milletvekili Abdurrahman Babacan konuşmacı olarak katıldı.

Yükseköğretim Kurumu (YÖK) Başkanı Erol Özvar, 18 Eylül 2026’da üniversitelere “Üniversitelerde ilk ders: Terörsüz Türkiye” başlıklı bir yazı göndererek 2026-2027 eğitim öğretim yılı açılış törenleri ve ilk derslerinde “Terörsüz Türkiye” hedefinin işlenmesi istemişti.

Milli Eğitim Bakanlığı da (MEB) 2026-2027 eğitim öğretim yılına ilişkin bütün kentlere gönderdiği genelgede, “milli birlik ve beraberlik”, “anayasal vatandaşlık” ve “kardeşlik hukuku” başlıklarında yıl boyunca etkinlikler düzenlenmesini talep etmişti.

Panelin açılışını yapan Dekan Babacan, Türkiye’de ortak akıl ve ruhu inşa edebilmek adına toplumsal barışın kurumsallaşmasının önemine dikkat çekerek, bu sürecin sivil toplum, üniversiteler ve baroların katılımıyla mümkün olabileceğini ifade etti. Akademik alanın toplumsal katkı sunan bir sosyal sermaye pratiğine dönüştürülmesi gerektiğini belirten Babacan, bu dönemi “100 yıllık parantezin kapatılmaya çalışıldığı önemli bir şafak” olarak niteledi.

Panelde söz alan İstanbul Milletvekili Cüneyt Yüksel, “terörün 40 yılı aşkın sürede Türkiye ekonomisine 2.3 trilyon dolarlık devasa bir maliyet yüklediğini” vurgulayarak komisyonun bugüne kadar 21 toplantı gerçekleştirdiğini ve 137 farklı kişi, kurum ve sivil toplum kuruluşunu dinlediğini aktardı. Dünyadaki IRA, ETA, FARC gibi süreçlerden farklı olarak Türkiye’nin şeffaf ve kendine özgü bir “Türkiye Modeli” geliştirdiğini belirten Yüksel, sürecin üç ana sigortasını “silahların bırakılmasını kapsayan tespit ve teyit mekanizması”, “İzleme ve Koordinasyon Kurulu” ile “TBMM bünyesinde kurulacak izleme komisyonu” olarak açıkladı.

“Ortak bir gelecek kurma iradesini somutlaştırabiliriz”

Yüksel, Dekan Babacan tarafından yöneltilen “Terörsüz Türkiye” vizyonu için komisyonun kuruluşundan itibaren nasıl bir yol haritası izlendiği sorusunu yanıtladı.

“Terörün açtığı yara ekonomik olarak 2.3 trilyon dolar,” diyerek sayısal verilerle konuşmasına başlayan Yüksel, 40 yılı aşkın süredir bir “kanayan yara” olduğunu söyledi. Bu ekonomik tablonun yıllık 50 milyar dolar civarında bir gidere sebep olduğunu söyleyen Yüksel, bu kaynakların okul, hastane veya üniversitelere aktarılmış olabileceğini anlattı.

Malatya Milletvekili Abdurrahman Babacan ise aynı şekilde ekonomik kaygı ve düşüncelerini belirtirken bu meselenin iş dünyası için önemli olduğunu belirtti:

“Örneğin İl Kültür Müdürü veya İlçe Kültür Müdürü bunların birleşimiyle bir formül üretmemiz lazım. Bu yüzden eğer bunu yapabilirsek ben gerçekten bu işi net bir şekilde başarabileceğimizi ve ortak bir gelecek kurma iradesini somutlaştırabileceğimizi, ete kemiğe büründürebileceğimizi görüyorum. Şu an bile bu zemindeyiz aslında.”

Yüksel, konuşmasının devamında Milli Dayanışma Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu’ndaki izlenimlerini anlatırken “137 kişi, kurul ve kuruluşu dinledim. 21 toplantı yaptık ve her birinin bir hikayesi vardı ve bunlar maalesef ülkemizin terörle karşılaştığı, derin yaraların açtığı hikayeler,” dedi.

Yüksel sözlerine şöyle devam etti:

“İster cumartesi anneleri olsun, ister Diyarbakır anneleri olsun, onlarla birlikte tüm bu konularla ilgilenen sivil toplum kuruluşları, sözü olan her kurum, kuruluş, kişi, burada demokrasi masasında bir araya geldi ve herkesin sözü burada dinlendi.”

Yüksel, “Özal’dan hemen sonrasında Erdal İnönü, Ecevit ve rahmetli Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel tüm bunlar ve en son onlardan sonra rahmetli başbakan Necmettin Erbakan bu konularda birçok girişimde bulundu ama o dönemki konjonktür, toplumsal yapı, maalesef kalıcı bir çözüm getiremedi,” diye konuştu.

“Çözüm sürecinde dünyaya örnek model“

Komisyonun birkaç görüşme hariç tüm toplantılarının basına açık yapıldığını söyleyen Yüksel, “her şeyin şeffaf ve demokratik bir şekilde” yapıldığını iddia etti. Başta görüşmelerin nasıl yapılacağının tartışıldığını da söyleyen Yüksel, şunları aktardı:

“Birçok farklı yöntem ve örnekler var. Özellikle İngiltere’de İRA örneği, İspanya’da ETA örneği, Endonezya’da Açe örneği, Kolombiya’da FARC örneği gibi. Bunlar bazen kapalı görüşmelerle yapılmış. Bazen baştan kanun çıkarılmış, ondan sonra silahlar bırakılmış. Bizim uyguladığımız bir Türkiye modeli oldu. Biz her şeyin şeffaf yapılmasından yana olduk ve tutanakların tam olarak basının önünde gerçekleşmesini istedik. Nihayetinde Türkiye modeliyle de çok önemli bir yenilik yaptık. Tespit ve teyit mekanizması da getirdik. İlk önce silahlar bırakılacak sonra kanun çıkarılacak dedik.”

Babacan ise 80’li yıllar ve Turgut Özal sonrası 90’lı yıllarından sonra AKP iktidarı dönemindeki süreçlerden sonra bugün için “Buna ‘Türkiye modeli’ diyebiliriz. Babacan, Almanya ve Fransa siyasetçilerinin bu meseleye dair ilgili olması ve uzun bir zaman müdahil olmak istediklerini belirtti:

“Biz de her zaman şunu söylüyorduk: burası bir Kolombiya – FARC değil. Burası bir İRA da değil. Bambaşka bir örnek ve hikaye üzerinden yürüyor Türkiye modeli. Bu örneklerde iki taraftan bahsediyorsanız bu iki taraf karşılıklı olarak birbirine tavizleşme suretiyle bu süreci yürütüyorlardı. Yani İRA anlaşması da Kolombiya-FARC anlaşması da böyleydi. Çünkü Belfast’ta, Dublin’de, Londra’da Kolombiya’da her gece devam eden bir bombalama eylemi oluyordu. Devlet de hızlı davrandı. Biz çatışma çözümü çalışan hocalarımızdan da çok şükür buna dair bir müktesebatımız var. Başka ülke örneklerini, dünya modellemelerini biliyoruz. Fakat Türkiye birçok yönüyle bunlardan ayrışıyor. Dolayısıyla biz de kendi hikayemizi elbette ki teorik zeminden istifade ederek kendi hikayemizi yazmaya devam ediyoruz.”

Babacan, Türkiye’nin neden bu sürece ihtiyacı olduğunu düşündüğünü ise dünya siyasi tarihindeki bazı temel kırılmalar üzerinden açıkladı:

“Bir tanesi Soğuk Savaş’ının başladığı II. Dünya Savaşı’nın bittiği dönem. Soğuk Savaş öyle bir dönemdi ki her ülke açısından, bloklara dahil olan ülkeler açısından bir konforlu bir alan yaratıyordu. Yani kendi politikanızı geliştirmenize gerek kalmıyordu. Bunun en büyük kırılmalarından bir tanesi 74 Kıbrıs Barış Harekatı’nda yaşandı. Burada ABD ile karşı karşıya gelindi ve nihayetinde de bir ambargo uygulandı. O dönemin meclis tutanaklarına baktığımızda şunu görüyoruz. Türkiye kendi ayakları üzerinde duran bir ülke olmalı. Bunun en barizini savunma sanayi oluşturuyor. Kendi dış politikası oluşturuyor. Bağımsızlığı oluşturuyor. Ekonomik bağımsızlığı, dış politika bağımsızlığı, savunma bağımsızlığı ve 1980 darbesi oldu. 80 darbesine doğru giden sürecin taşları o dönemlerden itibaren döşendi ve Türkiye kafasını kaldıramadı. İkinci büyük kırılma Soğuk Savaş’ın bittiği dönem. Yani 90’lı yılların başlarında oldu. Yugoslavya, Sovyetler dağılıyor. Dünya yepyeni bir ufka yöneliyor. Ülkeler, toplumlar, milletler daha ‘açılımcı’ bir alana sahip oluyorlar ve o açılımcı alanın kendisine ilişkin bir vizyonu, bir projeksiyonu varsa o ülkeye ciddi alanları oluyor. Nitekim çatışma çözümü bu işte akademik literatürün alanı. Silah, şiddet, terör meselelerinden muzdarip olan devletlerin tamamı 90’lı yıllarda çözüyor meselelerini.”

“Türkiye ise 90’lı yıllarda tam tersi meseleyi daha da derinleştiriyor, özellikle de 93 yılı. Yani aynı anda Turgut Özal’ın öldürülmesi, aynı anda Adnan Kahveci’nin öldürülmesi, Uğur Mumcu’nun öldürülmesi, İstanbul’da Gazi olaylarının yaşanması, Sivas Madımak’ta aydınların katledilmesi, hemen 3 gün sonra Erzincan Başbağlar katliamının yapılması… Bunların hiçbir tanesi tesadüf değil.”

“Biz Kürt meselesinin realitesini ayrı, şiddet ve terör meselesini ayrı tartışıyoruz. 100 yıllık Kürt meselesi hikayesinin sadece bir silah, şiddet, terör parantezine indirgemeyi biliyoruz. Ancak bu iki olguyu da birbirinin tamamen birebir izah eden, açıklayan bir yaklaşıma da sahip değiliz. Dolayısıyla bir defa metodolojik olarak bir defa bunları bir ayıralım, bunları ayırarak başladığınızda, aşama aşama çözdüğünüzde size bambaşka bir iklim olarak dönecek Türkiye. Türkiye 90’lı yılları da kaçırmış bir ülke, sonrasında başka bir kırılma var, 2010 Arap devrimleri ile başlayan ve hala devam ettiğini düşündüğümüz. Suriye’de uzun yıllar bir iç savaşta inanılmaz kan döküldü. Yemen keza öyle. Irak’ı zaten 11 Eylül sonrası ne hale geldiğini, bölgemizin ne hale geldiğini biliyoruz. Libya’da bir iç savaş yıllarca sürdü. Ama günün sonunda tüm olumsuzluklarına rağmen günün sonunda bu coğrafyada ilk defa toplumlar kendi ayakları üstünde konuşabilme ve durabilme iradesini gösterdiler. Belki yıllar sonra çok büyük acılar ve büyük kanlı olaylardan sonra inanılmaz acılardan sonra Suriye’nin 14 yıllık iç savaştan çıkıp buraya gelmesi biraz bunların sonucu. Yine Libya’da benzer bir dinginleşme ve statükonun oluşma sürecine doğru gittiğimizi görüyoruz. Keza Irak’ta benzer bir şey. Dolayısıyla Türkiye artık bu yeni dönemde kendisini buraya hazırlamak durumunda.”

“Her meseleyi bu komisyonda çözemeyiz“

Babacan, Cumartesi Anneleri ile Diyarbakır annelerinin aynı gün komisyonda konuşmalar yaptığını söyledi. Cumartesi annelerinin “herkesi çok yaralayacak” anektodlarla neden her cumartesi İstiklal’de bulunduklarını anlattıklarını söyleyen Babacan, “Ancak burası Türkiye’nin yıllardır birikmiş tüm meselelerini çözecek bir komisyon değil. Demokratikleşmenin her boyutunu, insan hakkı ve hürriyetlerinin her meselesini bu komisyonda çözemeyiz. Bu Komisyonun tek bir gündemi var: Türk Kürt meselesi,” dedi.

Yasayı hazırlarken üç adet sigorta yerleştirildiğini belirten Yüksel bu üç sigortayı da açıkladı:

“Birincisi Tespit ve Teyit mekanizması. PKK ve KCK terör örgütünün ve ona bağlı tüm şube ve oluşumların fiilen ortadan kaldırılması ve silahların tamamen terk edilmesinin devlet güvenlik kurumları tarafından tespit ve teyitinden sonra Milli Güvenlik Kurulu kararının Resmi Gazete’de ilanıyla bu yasağa yürürlüğe girecek dedik.

“İkinci sigorta yürütmede kurulmuş olan, yasayı yaparken henüz kurulmamıştı şu anda kuruldu. Bir izleme ve koordinasyon kurulu. Yani bütün bu süreci takip edecek, yürütecek yine devletin Organları olan İçişleri Bakanlığı, Dışişleri Bakanlığı, Adalet Bakanlığı, Milli Savunma Bakanlığı, MİT Başkanı, Milli Güvenlik Kurulu Genel Sekreteri olmak üzere Cumhurbaşkanı Yardımcısı Başkanlığı’nda bunların oluşturacağı bir izleme ve koordinasyon kurulu. Biliyorsunuz dört tane de alt komisyon oluşturuldu. Bu dört alt komisyon çalışmalarına şu anda başladı. Tabii, silahsızlanma ve stratejik komisyon, alt komisyon dediğimiz komisyon, toplumsal uyum, Hukuk var. Dört tane alt komisyon çalışmalarını sürdürüyor.”

“Üçüncü sigorta da hani size dedim ya bu bir Türkiye modelidir. Aslında bütün bunlar Türkiye modelinin bir parçası ama Türkiye modeli’nin, üçüncü gözü milletimizin ta kendisi ve Türkiye Büyük Millet Meclisi olacaktır. Dolayısıyla üçüncü sigorta Türkiye Büyük Millet Meclisi’nde kurulacak. Henüz kurulmadı ama bu ay veya önümüzdeki ay içerisinde kurulacak olan izleme komisyonu, Türkiye Büyük Millet Meclisi millet adına gerçekten işte hem yürütmeyi hem de diğer bütün olan biteni izleyecek, gerektiğinde tavsiyeler verecek bir komisyon.”

“Pozitif barışın birleştirici bir dille inşa edileceğine inanıyorum”

Yüksel, konuşmasında İletişim Fakültesi öğrencilerine yönelik “dezenformasyon”a yönelik uyarılarda da bulundu:

“Terörle mücadele etmek sadece güvenlik güçlerinin ya da hukukun yargının işi olmadığı, hatta meclisin işi olmadığı, dolayısıyla bir haberin başlığını atan editörden bir fotoğrafı seçen muhabire kadar aslında bir videoyu paylaşan sosyal medya kullanıcısına kadar herkesi ilgilendiren, herkesin farkında olsun olmasın bu işin bir aynı zamanda iletişim mücadelesi olduğunu da belirtmek istiyorum. Bugün cephe daha da keskin bir cephe dolayısıyla bugün bir provokasyon ya da terörle ilgili bir haber çok hızlı bir şekilde yayılabiliyor. Dolayısıyla sahte bir video, bağlamından kopartılmış bir fotoğraf, belki de yapay zekayla üretilmiş bir ses kaydı bile saniyeler içerisinde tüm sokaklarımızı, şehirlerimizi görebilir. Dolayısıyla dezenformasyon da bugün aslında terörün en ucuz ve en etkili silahlarından birisidir.”

Norveçli sosyolog ve barış araştırmacısı Johan Galtung’un “Barış Gazeteciliği” kavramına da değinen Yüksel, “Barış Gazeteciliği içerisinde silahların sustuğu yani çatışmanın ortadan kalktığı dönemi ‘negatif barış’ olarak tanımlanıyor. Adaletin güvenin ve kardeşliğin kurumsallaştığı bir düzene ise ‘Pozitif barış’ diyoruz ve burada esas olanı aslında silahların susmasıyla birlikte toplumun her kesiminin bugün bu ülkenin eşit ve onurlu bir parçası olarak gördüğü bir Türkiye. Dolayısıyla böyle bir Türkiye’nin de ancak sorumlu ve birleştirici bir dille inşa edilebileceğine inanıyorum,” dedi.

Ne olmuştu?

İktidar tarafının “Terörsüz Türkiye” olarak adlandırdığı, Kürt Hareketi tarafının ise “Barış ve Demokratik Toplum Süreci” olarak tanımladığı çözüm süreci, Ekim 2024’te MHP Lideri Devlet Bahçeli’nin çağrısıyla başlamış, Abdullah Öcalan’ın 27 Şubat 2025 tarihli “Barış ve Demokratik Toplum Çağrısı” ile resmi bir nitelik kazanmıştı.

Sürecin temel aşamalarından biri olan 12 Mayıs 2025’te PKK’nin fesih duyurusu yapıldı, ardından süreç kapsamında ilk silah bırakma adımı 11 Temmuz 2025’te Süleymaniye’de gerçekleşti. Kürt Hareketi tarafından “Çerçeve Yasa” olarak da bilinen “Millî Dayanışma ve Toplumsal Bütünleşmenin Güçlendirilmesine Dair Kanun” Ağustos 2026’da yürürlüğe girdi.

Sokakta yaşayan hayvanlar üzerine: Yasal düzenlemeler ve birlikte yaşam meselesi

Hayvan hakları savunucusu Aslı Alpar, 7527 sayılı yasanın uygulamada hayvanları barınaklara kapattığını, bazen de ölüme gönderdiğini söyledi. Alpar, Ege Üniversitesi’nde rektör ve kaymakamlık işbirliğiyle toplanan köpekleri hatırlattı: “Yasa neydi? ‘Başıboş’ denilen köpeklerin toplanmasıydı ama buradaki köpekler ‘başıboş’ değil.”

Türkiye’de sokakta yaşayan hayvanlara yönelik uygulamalar, 2 Ağustos 2024 yılında yürürlüğe giren 7527 sayılı Hayvanları Koruma Kanunu’nda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un ardından tartışılmaya devam ediyor. Kısırlaştırma ve alındığı yere geri bırakma yönteminin yerine hayvanların toplanarak barınaklarda tutulmasını öngören düzenleme, barınakların koşulları, hayvanların öldürülmesine ilişkin iddialar ve gönüllülerin koruma süreçlerindeki rolü üzerinden eleştiriliyor. Hayvan hakları savunucusu ve aktivist Aslı Alpar ile bu yasal değişiklikleri konuştuk.

“Kısırlaştır, aşıla ve yerine bırak” yöntemi

Türkiye’de hayvan hakları açısından en acil sorunun mevcut yasal düzenleme olduğunu ifade eden Alpar, öncelikle mevcut yasanın yürürlükten kaldırılması ve yerine hayvan hakları bağlamında yeni bir yasanın yürürlüğe girmesi gerektiğini, bunun mümkün olmaması durumunda ise önceki düzenlemenin yeniden yürürlüğe girmesi gerektiğini dile getirdi:

“Hayvan hakları savunucuları olarak bizler eski yasayı da çok sevmiyorduk ama eski yasa en azından ‘aşıla, kısırlaştır ve yerine bırak’ kuralını uygulayan bir yasaydı. Bu yasaya geri dönülmesi gerekiyor. Çünkü bilimsel olarak da hayvanların kontrolünü, popülasyonun kontrolünü sağlamanın tek yolu bu.”

Aslı Alpar

Alpar’a göre hayvanların belediyeler tarafından toplanarak kapatılması ya da öldürülmesi popülasyonu kontrol altına almıyor, bununla beraber hayvan üretimi ve hayvan satışı da devam ediyor.

Kısırlaştırma ve yerine bırakma uygulamasının, hayvan üretimi ve satışının yasaklanmasıyla birlikte yürütülmesi gerektiğini ifade eden Alpar, yapılması gerekenleri şöyle özetledi:

“Üretim ve hayvan satışı devam ediyor bir taraftan. O yüzden şu anda yapılması gereken en acil şeylerin ilki yasanın yürürlükten kaldırılması böylelikle hayvanların aşılanıp, kısırlaştırılıp alındığı yere bırakıldığı döneme geçilmesi ve ikincisi de hayvan üretimiyle satışının yasaklanması.”

Alpar, bu adımların atılmaması durumunda yalnızca sokakta yaşayan hayvanlarla ilgili sorunların değil, insanların karşılaştığı risklerin ve ekolojik sistem üzerindeki olumsuz etkilerin de devam edeceğini belirtti.

Köpeklerin kent ile yaban hayatı arasında bir sınır oluşturduğunu söyleyen Alpar, sokakta yaşayan hayvanların toplandıkça yaban hayatının kentlere daha fazla yaklaşabileceğini ifade ederek bu durumun kuduz ve başka hastalıklar açısından da risk oluşturabileceğini dile getirdi. Alpar, hayvanların yaşam alanlarından uzaklaştırılması yerine bilimsel yöntemlere dayalı bir kontrol politikasının uygulanması gerektiğini vurguladı.

“Ötenazi değil cinayet”

Yasa değişikliğiyle birlikte hayvanların sokaktan alınması, kısırlaştırılması ve aşılandıktan sonra yeniden yaşam alanlarına bırakılması yönteminin ortadan kaldırıldığını belirten Alpar, mevcut durumda hayvanların barınaklara kapatıldığını söyledi:

“Hayvanların barınaklara kapatılması yeni sorunları beraberinde getirdi. Şu anda hayvanlar toplanıyor, barınağa kapatılıyor. Barınakların kapasitesi çok yetersiz ve zaten çok az belediyenin barınağı var. Dolayısıyla hayvanlar ya kalabalıktan birbirlerine zarar vererek birbirlerinin ölümüne sebep oluyorlar ya da zaten belediyeler hayvanları, bunun da yolu ne yazık ki yasayla açık, ötenazi diyorlar ama ötenazi değil aslında, cinayet. Ötenazi bireylerin isteyerek verdiği ve uygulanmasını istediği bir karar. Hayvanları öldürüyorlar ve normalde bu öldürmenin bir protokolü var.”

Alpar, bazı belediyelerde hayvanların öldürüldüğüne ilişkin görüntülerin ve video kayıtlarının bulunduğunu, hayvanların öldürülmesine ilişkin mevzuatta belirli yöntemlerin tanımlandığını ancak sahadaki uygulamaların bu mevzuatla örtüşmediğini dile getirdi:

“Normalde ilk önce bir sakinleştirici verilip arkasından da ötenazi denilen protokolün yapılması gerekiyor. Yasa bunları yönetmeliklerle açıkladı. Yani bunlar netleşti. Bunun yapılması gerekiyor ama bu ilaçlar çok pahalı olduğu için ve belediyeler almadıkları için hayvanlar genellikle çok daha ilkel yöntemlerle öldürülüyorlar. Kalbe çamaşır suyu enjekte edilmesi bunlardan biri. Yasa ‘bunları yapın’ demiyor ama öldürmeye izin veren bir yasa olduğu için belediyeler de bunu gizli kapaklı yapıyorlar.”

Köpeklerin kapalı alanlarda yaşamaya uygun hayvanlar olmadığını savunan Alpar, köpeklerin kent ile yaban hayatı arasındaki ekolojik dengede de rol oynadığını, onları barınaklara kapatmak yerine mahallelerde kısırlaştırıldıkları, aşılandıkları ve düzenli beslendikleri yaşam alanlarının oluşturulması gerektiğini dile getirdi.

“Ege Üniversitesi’ndeki köpekler ‘başıboş’ değildi”

Hayvanların toplanmasına ilişkin tartışmaların güncel örneklerinden biri, Ege Üniversitesi kampüsünde yaşandı. 16-17 Ekim 2026 gecesi, rektörlüğün talebi ve Bornova Kaymakamlığı’nın iş birliğiyle kampüste yaşayan 200’e yakın köpek Bornova Belediyesi ekipleri tarafından toplandı.

Alpar’ın aktardığına göre, üniversitede kurulan hayvan hakları topluluğundaki öğrenciler, yasa değişikliğinin ardından kampüste köpekler için kendi imkânlarıyla bir yaşam alanı oluşturdu. Yaklaşık 200 köpeğin bulunduğu bu alanda hayvanlara ayrı kulübeler yapıldı, alan tellerle çevrildi, gölgelikler oluşturuldu ve hayvanların daha rahat yaşayabileceği bir ortam hazırlandı. Alpar, konuya ilişkin şu değerlendirmede bulundu:

“Üniversite Rektörlüğü belediye ile iş birliği yaparak burayı yıktırıyor ve buradaki köpekleri topluyor. Yani yasa neydi? ‘Başıboş’ denilen köpeklerin toplanmasıydı ama buradaki köpekler ‘başıboş’ değil, hepsi kısır, hepsi aşılanmış, hepsi beslenen sevecen insanlarla yaşamaya alışık.”

Bornova Belediye Başkanı Ömer Eşki’nin, Ege Üniversitesi kampüsündeki köpeklerin toplatılması kararının belediye tarafından alınmadığı, Ege Üniversitesi Rektörlüğü’nün talebi ve Bornova Kaymakamlığı’nın talimatı doğrultusunda belediye ekiplerinin uygulamak zorunda kaldığı açıklamasına dair Alpar, sürecin yalnızca belediye ile üniversite arasındaki bir uygulama olarak ele alınamayacağını, öğrencilerin de bilgilendirilmediğini ifade etti.

“Yerel hayvan koruma görevlisi uygulaması kaldırıldı”

Alpar’ın dikkat çektiği bir diğer değişiklik ise gönüllü yerel hayvan koruma görevlisi uygulamasının kaldırılması:

“Belediyeler eğitim veriyordu hayvanseverlere, hayvan hakları savunucularına. Bizler bu aldığımız eğitimler sonucunda bulunduğumuz yerlerde yerel hayvan koruma görevlisi oluyorduk. Şu anda bunu da kaldırdılar. Bu da çok ciddi bir zarar, çünkü, diyelim senin bölgende biri hayvana zarar veriyor ve sen bu durumun önüne geçebiliyordun, bir söz hakkın vardı. Hasta hayvan varsa belediye ile protokol yapıp belediyede tedavisini yaptırabiliyordun. Bunun da önüne geçmiş oldular. Yani en temelde bu ikisi ne yazık ki değişen hayvanlara en çok zarar veren diğer hususlar.”

Hayvan hakları savunucularının yasa değişikliğinin ardından ciddi bir yıpranma yaşadığını da aktaran Alpar, yıllardır kendi mahallelerinde besledikleri ve bakımını üstlendikleri hayvanların belediyeler tarafından toplandığını, bazı hayvanların öldürüldüğünü düşündüklerini ve bazılarının akıbetine ilişkin hiçbir bilgiye ulaşamadıklarını dile getirdi. Alpar, bu süreçte dayanışma olanaklarının da azaldığını ve hayvan hakları savunucularının mücadeleyi sürdürmekte zorlandığını ifade etti.

Hayvan sahiplenmek isteyenler engellerle karşılaşıyor

Alpar, yasanın uygulamadaki sonuçlarının yalnızca hayvanların toplanmasıyla sınırlı olmadığını, barınaklardan hayvan sahiplenmek isteyen kişilerin de çeşitli engellerle karşılaştığını söyleyerek barınakların ziyaret gün ve saatlerinin sınırlı olduğunu, hayvan sahiplenmek isteyen kişilerden apartman yönetiminden, site yönetiminden veya ev sahibinden izin belgesi talep edilebildiğini aktardı.

Çip uygulamasında da çeşitli sorunlarla karşılaşıldığını belirten Alpar, uygulama sürecindeki zorlukları şu şekilde ifade etti:

“Diyelim ki yetişkin bir köpek sahiplendin ancak yasanın koyduğu çipleme tarihi geçtiği için, köpeği bebek olarak çipletmen lazım, her veteriner bunu yapmaya yanaşmıyor. Bu çok saçma bir durum, yasadan sonra sahiplenme ihtimali olan yetişkin köpekler ne olacak? Hayvanı üzerine alamıyorsun. Bir de ek olarak böyle zorluklar var.”

Alpar’a göre hayvan hakları alanındaki temel sorun, hayvanların sokaklardan toplanmasıyla çözülebilecek bir sorun değil. Yasanın yeniden ele alınması, kısırlaştırma ve aşılama çalışmalarının yaygınlaştırılması, hayvan üretimi ve satışının önlenmesi ve yerel düzeyde hayvanları koruyan mekanizmaların güçlendirilmesi:

“Hayvanların yaşam hakkını, ekolojik dengeyi ve insanlarla birlikte yaşam koşullarını gözeten bir yaklaşımın benimsenmesi gerekiyor.”

Zaman aşımına uğratılan kayıplar: Talat Türkoğlu dosyası

Yıllardır kapatılan Galatasaray Meydanı, zaman aşımına uğratılan kayıp dosyaları ve uygulanmayan mahkeme kararları… Cumartesi Anneleri/İnsanları, 1996’da gözaltında kaybedilen Talat Türkoğlu’nun akıbetini sormaya devam ederken Türkiye hâlâ Birleşmiş Milletler’in Zorla Kaybetmelere Karşı Uluslararası Sözleşmesi’ni imzalamıyor. 30 yılı aşan adalet arayışında ailelerin sorusu değişmiyor: “Kayıplar nerede?”

Fotoğraf: Erdoğan Alayumat

1996’da gözaltında kaybedilen Talat Türkoğlu dosyası, Türkiye’de cezasızlık politikasının en uzun soluklu örneklerinden biri olarak hâlâ aydınlatılmadı. Ailesi, 30 yılı aşkın süredir hem kayıplarını hem de hakikati arıyor.

Kardeşi Münibe Talatoğlu, Talat Türkoğlu’nun daha gençlik yıllarından itibaren sosyalist düşünceleri ve sendikal faaliyetleri nedeniyle hedef haline getirildiğini söylüyor. Türkoğlu, önce Edirne’de işlerinden uzaklaştırıldı, sürekli takip edildi ve işsiz bırakıldı.

“Talat, sosyalist olduğu, iyi bir örgütlenmeci olduğu ve sendikal faaliyet yürüttüğü için önce Edirne’de yok edildi” diyen Talatoğlu, kardeşinin yaşamının sistematik baskıyla kuşatıldığını ifade ediyor.

Talat Türkoğlu, 29 Mart 1996’da Edirne’ye geldi. 30 Mart’ta kentte kalan Türkoğlu, 31 Mart’ta ise İstanbul’a gitmek üzere evden ayrıldı. Bir daha kendisinden haber alınamadı.

Eşi “Talat eve gelmedi” dediğinde süreç resmen başladı. Aile hemen kayıp başvurularında bulundu, duyurular yaptı ve avukatlara başvurdu ancak hiçbir sonuç elde edemedi.

“Yaşamasaydık daha iyiydi ama yaşadık. Bunları anlatmak acındırmak için değil. Bunlar çok yıpratıcı şeyler. 30 yıldır aynı acıyı taşıyoruz.”

Aile, benzer baskı süreçlerini daha önce de duyduklarını, bu nedenle yaşananların tamamen beklenmedik olmadığını söylüyor. Ancak buna rağmen hiçbir hazırlığın bu acıya yetmediğini vurguluyor:

“Annem hep ‘Bu insanlar nasıl dayanıyor?’ derdi. Ama biz de dayanmak zorunda kaldık.”

Talat daha önce ağır işkencelere maruz kaldı

Türkoğlu’nun geçmişi de ağır bir cezaevi ve gözaltı süreciyle doluydu. Dört kez gözaltına alındı, toplamda yaklaşık 8-10 yıl cezaevinde kaldı. Özellikle Metris Cezaevi sürecinde ağır işkencelere maruz kaldığını anlatan Türkoğlu, bir dönem Edirne’de doktora götürüldüğünü ve doktorun, “Çok eziyet edilmiş ama kalıcı hasar bırakılmamış” dediğini aktarıyor.

12 Eylül sonrasında bir süre Fransa’ya giden Türkoğlu’nun Türkiye’ye dönüşü ise yeni bir baskı sürecini başlattı. 146. maddeden “devleti yıkmaya teşebbüs” suçlamasıyla yargılandı, yeniden gözaltılar yaşadı. Aile, o dönemde sürekli takip edildiklerini, ev telefonlarının bile dinlendiğini söylüyor.

“Evde bile bizi dinliyorlar diye düşünüyorduk” diyen Münibe Talatoğlu, MİT görevlilerinin çalıştıkları kuruma kadar gelip giderek işyerinde de huzursuzluk ortamı yaratılmaya çalışıldığını ifade ediyor.

Bunun üzerine aile hızla harekete geçti. Edirne Valiliği’ne, emniyete, İçişleri Bakanlığı’na, İstanbul DGM Savcılığı’na ve insan hakları örgütlerine başvurular yapıldı. Kayıp başvurusu 5 Nisan’da resmileşti.

“Savcı, ‘ilk defa Trakya’dan birinin gözaltında kaybedildiğini gördüm’ dedi”

Münibe Talatoğlu, İstanbul DGM Savcılığı’nda yaşanan bir görüşmeyi hâlâ unutamadığını söylüyor:

“Savcı bize önce nereli olduğumuzu sordu. Edirneli olduğumuzu söyleyince şaşırdı. Bizi Doğulu zannetmiş. ‘Ben ilk defa Trakya’dan birinin gözaltında kaybedildiğini görüyorum’ dedi.”

Yıllar sonra ortaya çıkan bazı tanıklıklarda Türkoğlu’nun Edirne’de “Çadırkent” olarak bilinen bir bölgede sorgulandığı iddia edildi. O dönem “Yeşil” kod adlı Mahmut Yıldırım’ın da bölgede bulunduğu gündeme geldi.

Aileye yansıyan ifadelere göre Türkoğlu günlerce sorgulandı, işkenceye rağmen bilgi vermedi ve “Yanlış yapıyorsunuz arkadaşlar” dedi. Ardından öldürülerek meriç nehrine atıldı. Ancak tüm aramalara rağmen cenazeye ulaşılamadı.

Trakya Üniversitesi’ne yapılan başvurular, kimsesiz mezar araştırmaları ve nehir çevresinde yapılan aramalardan da sonuç alınamadı.

“Devlet insan mı kaybeder? ”

Devletin failleri çok iyi bildiğini dile getiren aile, yıllarca takip altında yaşadıklarını söylüyor:

“Her şeyi biliyorlardı. Her anımız takip ediliyordu. Failleri de çok iyi biliyorlardı. Bir insan nasıl kaybedilebilir? Annem de biz de kardeşleri olarak aynı soruyu tekrar ediyoruz: Devlet insan mı kaybeder? Bu nasıl mümkün olabilir?”

Türkoğlu’nun kaybedilmesinin ardından 1 Mayıs’ta Kadıköy ve Taksim’de çok sayıda örgüt “Sağ aldınız, sağ istiyoruz” sloganıyla eylemler düzenledi. Aile, ilk dönemde kamuoyundan ciddi destek gördüklerini ancak yıllar içinde dosyanın yalnız bırakıldığını söylüyor.

“Ağabeyinizi aramaktan vazgeçmeyin”

Türkoğlu’nun annesi ise oğlunun öldürüldüğünü hiçbir zaman kabul etmedi. Galatasaray Meydanı’nda bir kişinin “Başın sağ olsun” demesiyle fenalaştığını anlatan aile, annelerinin son nefesine kadar “Benim oğlum gelecek” dediğini aktarıyor. Anne, 2007’de hayatını kaybetmeden önce çocuklarına “Ağabeyinizi aramaktan vazgeçmeyin” vasiyetini bıraktı.

“Biz abimizi gözaltına alındıktan sonra ilk günden beri aradık. Her yere sorduk, tüm basına duyurduk. Hatta Edirne’deki bazı yerel gazeteler bizi küçümseyen başlıklar attı, olayı basitleştirmeye çalıştı.”

Dosya daha sonra Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’ne taşındı. Mahkeme, Türkiye’yi etkili soruşturma yürütmediği gerekçesiyle mahkûm etti. Ancak aileye göre buna rağmen dosya zaman aşımına uğratıldı.

Ailenin 30 yılı aşan mücadelesi artık yalnızca bir kayıp arayışı değil. Münibe Talatoğlu bunu şöyle özetliyor:

“Biz artık sadece oğlumuzu aramıyoruz. Hakikati de arıyoruz. O yaşasaydı bugün 75 yaşında olacaktı. Ama biz hâlâ aynı soruyu soruyoruz: Kayıplar nerede?”

Av. Tuncer: “Yargı bir şiddet aygıtına dönüştürüldü”

Konuya ilişkin değerlendirmelerde bulunan avukat Gülizar Tuncer, gerçek bir yüzleşmenin yaşanabilmesi için devletin öncelikle kendi sorumluluğunu kabul etmesi gerektiğini söyledi. Tuncer, “Devlet bugüne kadar kayıplar politikası ve devamındaki cezasızlık düzeniyle ilgili herhangi bir sorumluluk üstlenmedi” dedi.

Av. Gülizar Tuncer, Fotoğraf: Politika Haber

Mevcut siyasi atmosferde hakikat komisyonu ya da benzeri mekanizmaların işletileceğine inanmadığını ifade eden Tuncer, yargının giderek siyasi iktidarın bir aracı haline getirildiğini söyledi.

Tuncer, “Bugün yargının bir şiddet aygıtı gibi kullanıldığı bir sistem içerisindeyiz. Bu koşullarda gözaltında kaybetme suçunun etkin biçimde soruşturulması gerçekçi görünmüyor” diye konuştu.

Kayıp dosyalarında etkili soruşturma yürütülmemesinin bilinçli bir tercih olduğunu söyleyen Tuncer, devletin kendi sorumluluğunu açığa çıkaracak süreçlerden özellikle kaçındığını belirtti. Tuncer’e göre deliller sistematik biçimde karartılıyor, soruşturmalar takipsizlikle sonuçlandırılıyor ve yıllarca süren davalar zaman aşımına uğratılıyor.

Cumartesi Anneleri’ne yönelik yasakların hukuki değil siyasi olduğunu ifade eden Tuncer, “Devlet güçleri tarafından kaybedilen yakınlarını arayan annelerin barışçıl eylemlerinin yasaklanması, ülkede hak ve özgürlükler açısından gelinen tabloyu gösteriyor” dedi.

“Başvuru süreçleri bir eziyet sürecine dönüştü”

Türkiye’nin hem Zorla Kaybetmelere Karşı Uluslararası Sözleşme’yi imzalamadığını hem de Uluslararası Ceza Mahkemesi’nin yargı yetkisini tanımadığını hatırlatan Tuncer, mevcut uluslararası kararların bile uygulanmadığını söyledi.

Buna örnek olarak gözaltında kaybedilen Talat Türkoğlu dosyasını gösteren Tuncer, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararlarına rağmen etkin soruşturma yürütülmediğini belirtti. Tuncer, onlarca yıla yayılan başvuru süreçlerinin artık kayıp yakınları açısından bir adalet arayışından çok “eziyet sürecine” dönüştüğünü söyledi.

Aradan geçen 31 yıla rağmen Cumartesi Anneleri/İnsanları aynı soruyu sormayı sürdürüyor: “Kayıplar nerede?”

Cumartesi Anneleri/İnsanları’nın mücadelesi

Türkiye’de gözaltında zorla kaybetmelere karşı mücadelenin sembolü haline gelen Cumartesi Anneleri/İnsanları, ilk kez 27 Mayıs 1995’te Galatasaray Meydanı’nda oturma eylemi başlattı. Plaza de Mayo Anneleri’nden ilham alan aileler, gözaltında kaybedilen yakınlarının akıbetini sormak ve faillerin yargılanmasını talep etmek için her cumartesi meydanda bir araya geldi.

Yıllar içinde devlet şiddeti ve cezasızlığa karşı en önemli hafıza mekânlarından biri haline gelen Galatasaray Meydanı, 25 Ağustos 2018’deki 700. hafta buluşmasında polis müdahalesiyle ablukaya alındı ve ardından Cumartesi Anneleri’ne fiilen kapatıldı.

Aradan geçen sürede yasaklar sürerken, Anayasa Mahkemesi 2022’de toplantı ve gösteri yürüyüşü hakkının ihlal edildiğine hükmetti. Ancak karara rağmen polis engelleri ve kısıtlamalar devam etti.

Öte yandan gözaltında kaybedilenlere ilişkin dosyaların büyük bölümü ya hiç açılmadı ya da yıllar içinde zaman aşımına uğratıldı. İnsan hakları savunucuları, etkili soruşturma yürütülmemesi ve delillerin karartılması nedeniyle Türkiye’de cezasızlık politikasının sistematik biçimde sürdürüldüğünü belirtiyor.

Türkiye ise hâlâ Birleşmiş Milletler tarafından hazırlanan “Zorla Kaybetmelere Karşı Uluslararası Sözleşme”yi imzalamıyor. Hak savunucularına göre bu durum, devletin geçmişteki zorla kaybetmelerle yüzleşme iradesi göstermediğinin en önemli göstergelerinden biri.

Zorla Kaybedilmeye Karşı Korunma Sözleşmesi nedir?

BM Zorla Kaybedilmeye Karşı Korunma Sözleşmesi, devletlerin ya da devlet destekli grupların bireyleri yasa dışı şekilde gözaltına alıp akıbetlerini gizlemesini, yani “zorla kaybetmesini” engellemeyi amaçlayan küresel ve bağlayıcı bir insan hakları anlaşmasıdır.

Sözleşme; savaş veya olağanüstü hâl dahil hiçbir durumun zorla kaybetme için gerekçe gösterilemeyeceğini savunur ve bu eylemin sistematik olarak uygulanmasını “insanlığa karşı suç” olarak tanımlar.

Devletlere gizli gözaltı merkezlerini yasaklama, şeffaf kayıt tutma ve failleri yargılama sorumluluğu yükleyen metin; sadece kaybedilen kişiyi değil, onun akıbetini arayan aile yakınlarını da mağdur kabul ederek onlara gerçeği bilme ve tazminat alma hakkı tanır.

Öğrenciler kazandı:

Sırbistan’da Öğrenci Listesi, Vučić iktidarına son verdi

Üniversite öğrencilerinin eylemleri ve sonrasında seçime girme kararlarıyla şekillenen Sırbistan genel seçimlerinde sandıktan değişim çıktı. Vučić’in 14 yıllık otoriter iktidarı Öğrenci Listesi’yle son buldu ve “öğrenciler kazandı.”

Öğrenci Listesi’nin seçim zaferi sonrası Belgrad’daki Slavija Meydanı’nda toplanan halk, Foto: N1

Sırbistan’da 25 Ekim’de yapılan erken genel seçimde, üniversite öğrencilerinin öncülüğünde iki yıla yakın süren hükümet karşıtı eylemlerin neticesinde oluşturulan “Öğrenci Listesi” (Studentska Lista) tarihi bir zafer kazandı. Cumhuriyet Seçim Kurulu’nun (RIK) yayımladığı ön sonuçlara göre “Öğrenci Listesi – Öğrenciler Kazanıyor” (Studentska Lista – Studenti Pobeđuju) oyların yüzde 52,5’ini alırken, Aleksandar Vučić’in liderliğindeki sağ popülist “Birleşik Sırbistan” (Ujedinjena Srbija) listesi yüzde 39,3’te kaldı. Bağımsız gözlem kuruluşu CeSID’in verilerine göre öğrencilerin desteklediği liste, 250 sandalyeli parlamentoda 140 sandalyeyle tek başına çoğunluğu elde ederken, Vučić’in Sırp İlerici Partisi (SNS) 103 sandalyede kaldı.

2012’den bu yana iktidarda olan SNS’in ve 2014-2017 arasında başbakan, 2017-2026 arasında ise cumhurbaşkanı olarak ülkeyi yöneten Vučić’in 14 yıllık iktidarı sona erdi. Yugoslavya’nın dağılmasından bu yana oy kullanımının en yüksek seyrettiği seçimde katılımın yüzde 70’e yaklaştığı belirtildi.

Vučić sayımın erken saatlerinde kameralar karşısına geçerek “Bu seçimleri kaybettiğimiz açık, Öğrenci Listesi kazandı,” ifadeleriyle yenilgiyi kabul etti. Açıklamanın hemen ardından başkent Belgrad’da on binlerce kişi sokaklara döküldü. Kornalar ve şarkılar eşliğinde kutlama yapan halk, “Bitti” ve “Zafer” sloganları attı. Gecenin sembolik anlarından biri ise meclis binasının karşısındaki Pionirski Park’ta yaşandı. Kalabalık, iktidar destekçilerinin bir buçuk yılı aşkın süredir işgal ettiği ve halk arasında “Ćacilend” olarak bilinen çadır kampının çitlerini yıktı, çadırları söktü.

Öğrenci Listesi nasıl doğdu?

1 Kasım 2024’te Sırbistan’ın ikinci büyük kenti olan Novi Sad’da kısa süre önce yenilenen tren istasyonunun beton sundurması çökmüş ve 16 kişi hayatını kaybederken yapılan renovasyonla ilgili yolsuzluk iddiaları kısa sürede ülke gündemine oturmuştu. Üniversite öğrencileri ilk haftalarda fakülteleri işgal ederek hükümetten dört talepte bulundu: Renovasyona ilişkin tüm belgelerin yayımlanması, protestoculara saldıranların yargılanması, gözaltına alınan öğrencilere yönelik suçlamaların düşürülmesi ve yükseköğretim bütçesinin yüzde 20 artırılması. Aralık ortasına gelindiğinde ülkedeki yükseköğretim kurumlarının büyük bölümü öğrenci ablukası altındaydı.

Öğrenci Hareketi’ni Sırbistan’daki önceki protesto dalgalarından ayıran özellik ise lidersiz ve partilerden bağımsız yapısı oldu. Kararlar, her öğrencinin söz alabildiği “Plenum”larda (fakülte genel kurulları) tartışılarak alındı. Bu model zamanla kampüslerin dışına taşındı. Mahallelerde, kasabalarda ve köylerde “zbor” adı verilen yurttaş meclisleri kuruldu. Çiftçilerden oyunculara, avukatlardan öğretmenlere kadar toplumun geniş kesimleri harekete katıldı. Bu gelişmeler karşısında Başbakan Miloš Vučević Ocak 2025’te istifa etti. 15 Mart 2025’te Belgrad’daki Slavija Meydanı’nda ülke tarihinin en büyük hükümet karşıtı gösterisi gerçekleştirildi.

Öğrenci eylemleri, Foto: FoNet / Zoran Mrda

Taleplerinin karşılanmadığını söyleyen öğrenciler, 5 Mayıs 2025’te erken genel seçim çağrısı yaptı ve bu çağrının ardından öğrenciler kendi listeleriyle seçime gireceklerini, ancak bu listede öğrencilerin bulunmayacağını açıkladılar. Öğrenciler mevcut muhalefet partilerinden yer istemek yerine onlardan seçime girmemelerini ve seçmenlerini Öğrenci Listesi’ne yönlendirmelerini istedi. Aylar süren tartışmaların sonunda Demokrat Parti, Özgür Yurttaşlar Hareketi ve Yeşil-Sol Cephe’nin de aralarında bulunduğu onlarca parti ve hareket kendi listelerini çekerek öğrencilere destek verdi.

Liste, “plenum”lardan çıktı

Öğrenci Listesi’ndeki 250 kişi, üniversite merkezleri arasında öğrenci sayılarına göre paylaştırıldı. Ülke genelinde 80’den fazla fakülte plenumu listeye aday önerdi. Adaylık kriterleri arasında adayların öğrenci olmaması, hiçbir zaman iktidardaki SNS’e üye olmamış olmak ve muhalefet partilerinde yöneticilik yapmamış olmak gibi özellikler bulunuyordu. Aday önerme sürecinin ardından önerilen tüm isimler ortak bir listede toplanarak bütün fakültelerin incelemesine açıldı.

Listenin başına geçmesi beklenen Belgrad Üniversitesi Rektörü Vladan Đokić, Eylül başında 43’e 42 gibi kıl payı bir oylamayla veto edildi. Oyuncu ve akademisyen Bojana Maljević ise veto sistemini eleştiren bir mektupla listeden çekildi. Sonunda listenin başına Novi Sad Tıp Fakültesi’nden kardiyolog Ilija Srdanović getirildi. Öğrenciler bununla birlikte listenin bir lideri olmadığını, Srdanović’in “eşitler arasında birinci” olduğunu vurguladı. Listede eski Merkez Bankası Başkanı Dejan Šoškić, EuroLeague Başkanı ve eski basketbolcu Dejan Bodiroga, oyuncu Tihomir Stanić ve sosyolog Jovo Bakić gibi tanınmış isimlerin yanı sıra profesörler, doktorlar, öğretmenler ve bir maden işçisi de yer aldı.

Vučić’in 9 Eylül’de meclisi feshederek erken seçim kararı almasıyla öğrenciler aylardır hazır bekleyen planlarını devreye soktu. Aynı gün, aralarında rektör, akademisyen, lise öğretmeni ve Kolubara maden havzasından bir işçinin de bulunduğu 14 kişi “Öğrenci Listesi – Öğrenciler Kazanıyor” adlı yurttaş grubunu kurdu. Ertesi gün kampanya, her şeyin başladığı kent olan Novi Sad’da yaklaşık 6 bin kişinin katıldığı bir mitingle başladı. Tüm bunlar olurken listenin adına çok benzeyen üç “sahte dernek” aynı kişi tarafından kayda geçirildi. Öğrenciler bunun iktidar tarafından desteklendiğini ve seçmeni yanıltmaya yönelik bir girişim olduğunu söyledi. 14 Eylül’de Belgrad’da düzenlenen bir yürüyüşün ardından yaklaşık 70 bin imza Cumhuriyet Seçim Kurulu’na teslim edildi. Kurul ertesi gün 69 bin 99 imzayı geçerli sayarak, yasal eşiğin yaklaşık yedi katı desteğe ulaşan listeyi oy pusulasında 3 numaradan resmen yarışa dahil etti.

Öğrencilerin simgesi: Tri poljupca za sreću

Öğrenci Listesi’nin oy pusulasındaki numarasının “3” olarak belirlenmesinin ardından öğrenciler, kampanyalarını bu sayı üzerinden geliştirmeye başladı. Snežana Savić’in “Tri poljupca za sreću” (Şans getirmesi için üç öpücük) adlı şarkısı öğrenci yürüyüşlerinde ve mitinglerinde en çok çalınan şarkılardan biri oldu.

Vučić’in hamleleri

Öğrenciler seçime hazırlanırken Aleksandar Vučić de iktidarını korumak için farklı bir yol izledi. Vučić uzun süre erken seçim taleplerine karşı direndi. Haziran 2025’te seçimin ancak Aralık 2026’da, 2027’de Belgrad’da düzenlenecek EXPO fuarına yönelik hazırlıklar tamamlandığında yapılacağını söylemişti. Ancak bağımsız kamuoyu araştırmaları aylardır Öğrenci Listesi’ni SNS’in önünde gösteriyordu. Bunun üzerine Vučić beklenmedik bir manevra yaptı ve Anayasa nedeniyle üçüncü kez cumhurbaşkanlığına aday olamayacağı için partinin seçim listesinin başına geçti ve başbakan adayı oldu. 9 Eylül’de meclisi feshederek seçim tarihi olarak 25 Ekim’i ilan etti. 27 Eylül’de de görev süresinin dolmasına yedi aydan fazla zaman varken cumhurbaşkanlığından istifa etti ve görevi, eski Başbakanlarından olan meclis başkanı Ana Brnabić’e vekâleten devretti. Vučić’in bu planı, Sırbistan’da resmi olarak cumhurbaşkanından daha fazla yetkiye sahip olan başbakanlık koltuğuna geçerek iktidarda kalmaya ve partisinin öğrencilere karşı şansını artırmaya yönelik bir adım olarak yorumlandı.

Vučić kampanyaya “hiçbir makamı olmayan sıradan bir vatandaş” olarak gireceğini söyledi. Gerçekte ise kampanya, tamamen onun kişiliği etrafında şekillendi. Keza, seçim listesi de Vučić’in adını taşıyordu: “Aleksandar Vučić – Birleşik Sırbistan.” Škoda marka eski bir arabayla köy köy dolaşan, istifasının ardından sosyal medyadan neredeyse hiç düşmeyen Vučić’in kampanyası, muhalefete göre devletin olanaklarından da yararlandı.

İktidarın en somut eylemi, ekonomik vaatler ve seçim öncesi ödemeler oldu. Ağustos’ta emeklilere, aldıkları aylığa göre 20 bin ile 35 bin dinar arasında tek seferlik ödeme yapıldı. Çocuk yardımı, sosyal yardım ve gazi ödeneği alanlara 25 bin dinar verildi. Yürürlüğe giren yasayla tüm yetişkin vatandaşlara 6 bin dinar ödeme de öngörüldü. Vučić seçim ilanının hemen ardından emekli aylıklarına yeni bir zam açıkladı. Mitinglerde ortalama emekli aylığının 2027 sonunda 600 avroya, görev süresi dolmadan da 750 avronun üzerine çıkacağını vaat etti.

Vučić: “Öğrenciler, dış güçlerin bir projesi”

Vučić kampanya boyunca öğrenci hareketini dış güçlerin bir projesi olarak tanımladı. 3 Ekim’de Belgrad Arena’da, ülkenin dört bir yanından otobüslerle getirilen binlerce destekçisine seslenirken, herhangi bir kanıt sunmadan hareketin yabancı ajanlarca desteklendiğini öne sürdü ve “Bir istihbarat servisinin müdahalesi olmazsa onları yeneceğiz,” dedi. Öğrenci Listesi’nin seçim videosunu “kendileri gibi karanlık” olarak niteledi. Vučić, listede “ne işçi ne çiftçi” bulunduğunu, adayların yalnızca koltuk ve kişisel çıkar peşinde olduğunu savundu. Vučić ayrıca listenin perde arkasında Demokrat Parti’nin eski yöneticileri Bojan Pajtić ve Dušan Petrović’in bulunduğunu iddia etti ancak Pajtić bu iddiaları yalanladı.

Vučić, öğrencilerin liste başı olan Srdanović’i defalarca canlı yayında tartışmaya da davet etti. Srdanović ise davetleri reddetti. Vučić’in kendisini listenin tek lideri gibi göstererek seçimi iki kişi arasındaki bir kavgaya indirgemeye çalıştığını belirten Srdanović, “Bu benimle onun arasındaki kişisel bir kavga değil, Sırbistan ile mafya arasında bir tercihtir,” dedi.

Vučić’in bir seçim afişi, Foto: Marija Janković

Vučić, 9 Ekim’de Kragujevac’ta 150 bin oy farkla kazanmayı beklediğini söyledi. Birkaç gün önce ise yarım milyon oyluk bir fark hedeflediğini açıklamıştı. Seçimden kısa süre önce de 4,1 milyon kişinin sandığa gitmesini ve listesinin oyların yarısından fazlasını almasını beklediğini, yüzde 63’ü aşan bir katılımın kendi lehine olacağını öne sürmüştü. Sonuçta katılım bu eşiğin çok üzerine çıktı, ancak yüksek katılım Vučić’in değil öğrencilerin lehine oldu.

Diğer partiler ve “sahte azınlık listeleri”

Uzun süredir Vučić’e yakın olan Ivica Dačić’in Sosyalist Partisi (SPS), “İstikrar Faktörü!” adıyla ayrı bir liste çıkardı. Dragan Đilas’ın liderliğindeki Özgürlük ve Adalet Partisi (SSP), Sırbistan’ın Merkezi (SRCE) ve Dayanışma hareketi ise öğrencilerin çağrısına rağmen seçime girmeyi tercih ederek “Avrupa Sırbistan” koalisyonunu kurdu. Sağda ise Sırbistan Yeni Demokrat Partisi (NDSS) öncülüğündeki “Otantik Sağ” yarıştı.

Ayrıca yazar Lily Lynch’in aktardıklarına göre azınlık listelerinin yüzde 3’lük barajdan muaf olmasından yararlanan bazı şüpheli listelerin, seçimden sonra SNS’in çoğunluk için ihtiyaç duyabileceği ek sandalyeleri sağlamak amacıyla kurulduğu ileri sürüldü. Bunlar arasında “Rus Partisi – BRICS’te Sırbistan” ve “Rus-Sırp Birliği Partisi – Rusya ve Sırbistan Sonsuza Dek Kardeş” gibi iki “Rus azınlık” listesi ile Vučić’e yakınlığıyla bilinen Slovak listesi “Ana Sırbistan – Gruda” da vardı. 25 Ekim gecesindeki sonuçlar ise bu planı boşa çıkardı ve bu listelerin hiçbiri yüzde 0,2’yi geçemedi. SPS de yüzde 2,2 ile meclis dışında kaldı.

SPS, 1990’da Slobodan Milošević tarafından Sırbistan Komünistler Birliği’nin devamı olarak kuruldu. Parti, Yugoslavya’nın dağılma sürecindeki savaşlar, uluslararası yaptırımlar ve 1999’daki NATO bombardımanı boyunca ülkeyi yönetti. Milošević, 5 Ekim 2000’deki halk ayaklanmasıyla iktidardan düştü ve ardından Lahey’deki savaş suçları mahkemesine teslim edildi. 2006’da karar çıkmadan önce gözaltında öldü. Aynı yıl partinin başına, 1990’larda Milošević’in sözcülüğünü yapmış olan Ivica Dačić geçti. Parti, 2012’den bu yana da Vučić’in küçük ortağı olarak neredeyse kesintisiz biçimde iktidarda kaldı ve Dačić bu dönemde başbakanlık, dışişleri ve içişleri bakanlığı gibi görevler üstlendi.

Seçim arifesinde Belgrad Barosu, Belgrad Yüksek Mahkemesi’nin kalem işlerinin seçim nedeniyle mesai saatleri dışında da açık tutulacağını duyurmuş ve bunu “beklenen gözaltı ve tutuklamalarla” ilişkilendiren acil bir uyarı yayımlamıştı. Seçim günü 16.00’da Kızılyıldız futbol takımının Belgrad’da maçı vardı. Bu da Vučić’le yakın ilişkileri belgelenmiş olan ve 1990’lardan bu yana zaman zaman iktidarın “gayriresmi güvenlik gücü” gibi kullanılan Kızılyıldız tribün grubu Delije’yle ilgili güvenlik endişelerini artırdı.

Sandıklarda uzun kuyruklar oluştu

Seçim günü Novi Sad’da seçmenler sandıklar açılmadan iki saat önce, sabah 5 civarında kuyruk oluşturmaya başladı. Belgrad’da kuyruklar okul bahçelerine kadar taştı. Eski cumhurbaşkanı Vučić, Belgrad’da oy kullanmak için yaklaşık iki saat sıra bekledi. Katılım oranı ise gün boyunca rekor düzeyde seyretti. Cumhuriyet Seçim Kurulu’nun verilerine göre katılım, nihai olarak yüzde 68,8 oldu ve 4,2 milyondan fazla seçmen oy kullandı.

Akşam saatlerinde ise Belgrad’ın merkezinde gerginlik hakimdi. Toplumsal olaylara müdahale araçları ve tam teçhizatlı jandarma birlikleri, Cumhuriyet Seçim Kurulu binasının, meclisin ve devlet televizyonu RTS’nin önüne konuşlandırıldı. Sandıklar kapanmadan birkaç saat önce, iktidar destekçilerinin bir buçuk yıldır kamp kurduğu Pionirski Park’a kamyonlarla yeni çadırlar getirildi.

Sandıklar saat 20.00’de kapandığında ilk sonuçlar iktidarı önde gösteriyordu ve sandıkların yalnızca yüzde 2’si açıldığında Vučić’in listesi yüzde 55’in üzerinde oy alıyordu. Yaklaşık bir buçuk saat sonra Vučić, partisinin kendi tahminlerine dayanarak SNS genel merkezinde kameralar karşısına geçti. Kendi listesinin yaklaşık 1,7 milyon, öğrencilerin ise 2,2 milyon oy aldığını söyleyen Vučić, yenilgiyi kabul etti. Vučić, öğrencilerin 135 ile 140 arasında, kendi partisinin ise yaklaşık 105 sandalye kazanacağını tahmin ettiğini belirtti.

Yenilgiyi kabul eden Vučić, kampanya boyunca dile getirdiği iddialardan ise geri adım atmadı. Vučić, Öğrencilerin isimsiz “Avrupa ülkeleri ve Amerikan derin devleti” tarafından desteklendiğini yineledi ve destekçilerine öğrencilerin “düşündüklerinden daha hızlı” yenileceğini söyledi. Reuters’a göre ise Vučić, hareketin Hırvatistan ve Karadağ’daki yabancı ajanlarca finanse edildiğini iddia etti. Ayrıca, Vučić’in yenilgiyi kabul etmesinin ardından polis sokaklardan çekildi.

Polis sokaklardan çekilirken Öğrenci Listesi destekçisi seçmenlerin tepkileri de kameralara yansıdı:

Resmi sayım ise gece boyunca Vučić’in öngördüğü tabloya doğru ilerledi. Sandıkların yaklaşık üçte biri açıldığında Öğrenci Listesi öne geçti. Sabaha doğru fark 13 puana çıktı. Son gelen verilere göre Öğrenci Listesi yüzde 53,3, Vučić’in listesi ise yüzde 39,7 oy aldı.

Vučić’in açıklaması Öğrenci Listesi’nin merkezinde coşkuyla karşılandı. Öğrenciler adına konuşan Belgrad Üniversitesi Kimya Fakültesi profesörü Radomir Saičić, “Sevgili Sırbistan, bu gece halkın sesi duyuluyor. Bu gece zaferi kutluyoruz, yarın geleceği inşa ediyoruz,” dedi. Liste başı Ilija Srdanović’in gözyaşlarını tutamadığı kameralara yansıdı. Başbakanlık için adı geçen eski Merkez Bankası Başkanı Dejan Šoškić ise vatandaşları sükûnete ve düzeni korumaya çağırdı ve seçim sürecindeki “medeni tutumları” için de seçmenlere teşekkür etti.

Vučić yenilgiyi kabul ediyor, Foto: FoNet Ognjen Stevanović

Kısa süre içinde Belgrad’dan Novi Sad’a, Niš’ten Novi Pazar’a kadar ülkenin dört bir yanında kutlamalar başladı. Belgrad’da öğrencilerin son iki yılda en büyük protestolarını düzenlediği Slavija Meydanı’nda on binlerce kişi toplandı. Bazı kişiler listenin oy pusulasındaki numarası olan “3” şeklinde balonlar uçurdu. Toplanan on binler, hep bir ağızdan şarkılar söyledi.

Öğrenci Listesi’nin seçim zaferi sonrasında pek çok kesimden tebrik mesajları paylaşıldı. Avrupa Komisyonu Başkanı Ursula von der Leyen ve Genişlemeden Sorumlu Komiser Marta Kos Öğrenci Listesi’ni kutladı. Von der Leyen, “Sırbistan’ın Avrupa Birliği’ndeki geleceğini ilerletmek için birlikte çalışmaya hazır olduklarını” belirtti. Macaristan Başbakanı Péter Magyar da öğrencileri selamladı ve ülkesinin desteğini iletti. Hırvatistan Başbakanı Andrej Plenković, liste başı Srdanović’le telefonda görüştü.

Vučić’le uzun zamandır yakın ilişkilerde bulunan ve Bosna-Hersek Cumhurbaşkanlığı Konseyi’nin eski üyesi ayrılıkçı Bosnalı Sırp lider Milorad Dodik’de Öğrenci Listesi’ni tebrik etti. Almanya Başbakanı Friedrich Merz de öğrencilerin hukukun üstünlüğü, yolsuzlukla mücadele ve temel özgürlükler taleplerinin halka ulaştığını belirterek Almanya’nın Sırbistan’ın Avrupa yolunu aktif olarak destekleyeceğini açıkladı.

Yurtdışı oylar bazı ülkelerde gece saatlerinde kullanıldı

Cumhuriyet Seçim Kurulu, önceki seçimlerden farklı olarak yurtdışındaki sandıkların o ülkenin yerel saatine göre değil, Sırbistan saatiyle 07.00-20.00 arasında açık kalmasına karar verdi. Bu karar, Amerika kıtasındaki seçmenlerin gece yarısında oy kullanmak zorunda kalmasına sebep oldu. New York’ta sandık yerel saatle sabaha karşı 02.00’de açıldı. Bazı seçmenler sandığa sabahlık ve pijamayla geldi. Toronto’da sabaha karşı 04.00’te uzun kuyruklar oluştu. California, Teksas ve Arizona’dan gelen seçmenler Los Angeles’taki sandığa konvoy halinde gitti. Seçim Kurulu üyesi hukukçu Sofija Mandić, Ekim başında Vreme’ye yaptığı açıklamada sandık yerlerine ve oy saatlerine ilişkin verilen kararları açık bir engelleme girişimi olarak değerlendirdi.

Öğrencilerin vaatleri neler?

Öğrenci Listesi’nin seçim kampanyasının omurgasını, Eylül ortasında duyurulan 11 maddelik “Öğrenci Planı” oluşturdu. Planın üç ana başlığı şunlardan oluşuyordu: “Sırbistan ya da mafya”, “Güç bilgidedir”, “Sırbistan bizimle büyür”. Öğrencilerin yayımladığı tam program, ekonomiden sağlığa, dış politikadan çevreye kadar yaklaşık yirmi alanı kapsıyor. Programın nihai hedefi olarak iktidardan ayrıldıklarında kurumların ve yurttaşların kendilerini yönetecek güce kavuşmuş olması belirtiliyor. Belgede ayrıca listenin bir lideri olmadığı ve tüm adayların eşit olduğu bir kez daha vurgulanıyor.

Programın iç politika vaatlerinin merkezinde şeffaflık ve hesap sorma yer alıyor. Öğrenciler, Vučić döneminin yabancı yatırımcılara ucuz iş gücü sunmaya dayanan modelinin tükendiğini savunurken bunun yerine ücretleri yükselten yatırımların destekleneceğini, stratejik devlet şirketlerinin ise satılmayacağını vaat ediyor. Devletin imzaladığı her sözleşmenin kamuya açılacağını, tartışmalı projelerin denetleneceğini, kamu şirketlerinin partili yöneticilerinin bir yıl içinde görevden alınacağı belirtiliyor. Ayrıca, insan hakları ihlali yapan kamu görevlileri için bireysel ve AİHM standartlarına uygun bir mekanizma kurulacağı, kalıcı ve bağımsız bir seçim komisyonu kurulacağı, seçmen kütüklerinin baştan sona denetleneceği ve seçim yılında tek seferlik nakit yardımların yasaklanacağı da vaatler arasında bulunuyor. Program ayrıca oy pusulalarında parti liderlerinin adının yer almasının da yasaklanmasını öngörüyor.

Öğrenci Listesi adayları seçim zaferini kutluyor, Foto: FoNet/Zoran Mrđa

Program, Sırbistan’da azınlık haklarının “kâğıt üzerinde kaldığını” savunarak somut adımlar vaat ediyor. Azınlık dillerinin resmî olduğu belediyelerde tüm hizmetler bu dillerde de sunulması, Roman dilinin (Romani) devlet kurumlarında resmî dil olması, ülkedeki 18 ulusal azınlığın her biri için bir kültür enstitüsü kurulması ve Roman çocukların ayrı okullarda eğitim görmesine son verilmesi gibi maddelerin yanı sıra toplumsal cinsiyet eşitliği alanında kadın cinayetlerinin yasada ayrı bir suç olarak tanımlanması, eşit işe eşit ücret ilkesinin hayata geçirilmesi ve babaların da izin kullanmasını teşvik eden uzun bir ebeveynlik izni getirilmesi de öngörülüyor. Program ayrıca kişilerin cinsel yönelimini ya da cinsiyet kimliğini değiştirmeyi amaçlayan “dönüşüm terapisi” uygulamalarını yasaklamayı vaat ediyor. Yıllardır protestolara konu olan Jadar lityum projesi için yürütmeyi durdurma ve izinlerin iptali gibi önlemler alınacağı da programda belirtilirken suyun özelleştirilmesinin yasaklanacağı ve küçük hidroelektrik santrallere son verileceği belirtiliyor.

Kosova konusunda Vučić’in bile sağı

Seçim öncesinde öğrencilerin en çok eleştirildiği alanların başında dış politika konusunda “sessiz kaldığı” iddiaları gelmekteydi. Programa göre Sırbistan askerî tarafsızlığını koruyacak. Kosova konusundaki tutum ise Vučić’inkinden bile daha sert bir dille ifade ediliyor. Kosova’nın Sırbistan Anayasası ve BM Güvenlik Konseyi’nin 1244 sayılı kararı çerçevesinde Sırbistan’ın parçası olarak kalması için mücadele edileceği, bağımsızlığına ve uluslararası örgütlere üyeliğine karşı çıkılacağı belirtiliyor. Ayrıca, Kosova’daki Sırp nüfusun yaşadığı yerlerin idari olarak birleştirilmesi ve Priştine’ye karşı mümkün olan en geniş özerkliği elde etmesi de hedefler arasında.

Bosna-Hersek konusunda program, Republika Srpska’nın anayasal statüsünün ve ortak kurumlardaki veto hakkının korunması gerektiğini belirtirken Yüksek Temsilci’nin “Bonn yetkileri” olarak bilinen yetkilerinin sorgulanacağını da ekliyor. Karadağ ve Hırvatistan’daki Sırpların haklarının savunulacağı da ayrıca vurgulanıyor.

“Filistin halkının sistematik olarak yok edilme girişimine” ortak olmayacağız”

Programda Avrupa Birliği (AB), Sırbistan’ın en önemli ekonomik ortağı olarak tanımlanıyor. Hukukun üstünlüğü ve temel haklar alanlarında ilerleme sağlanarak AB müzakerelerinde ileri bir aşamaya geçilmesi hedefleniyor. Rusya konusunda ise program, Vučić döneminin çizgisini sürdürüyor. Moskova ile “geleneksel ortaklığın” korunarak Rusya’ya yaptırım uygulanmaması “ilkesel bir tutum” olarak sürdürülecek. Aynı zamanda Ukrayna’nın toprak bütünlüğüne saygı gösterileceği ve savaşın sona ermesi için çaba harcanacağı belirtiliyor.

ABD ile de stratejik diyaloğun devam edeceği ifade edilen programda, Sırbistan’ın, İsrail’in Filistin halkını “sistematik olarak yok etme girişimine” ortak olmayacağı ve insani yardımı artıracağı da belirtiliyor.

Sandžak: Boşnak oylarında bölünme

Boşnak nüfusun çoğunlukta olduğu ülkenin güneybatısındaki Sandžak bölgesinin merkezi Novi Pazar’da Öğrenci Listesi, Cumhuriyet Seçim Kurulu’nun verilerine göre 19 bin 238 oyla yüzde 40,1’e ulaşarak birinci oldu. Uzun yıllar Vučić’in koalisyon ortağı olan Rasim Ljajić’in listesi yüzde 21,4 ile ikinci sırada kaldı. 2023’teki genel seçimde kentte birinci çıkan Vučić’in listesi ise yüzde 19,6 ile üçüncülüğe geriledi. Sandžak siyasetine on yıllardır hakim olan üç Boşnak partisi [Ljajić’in Sandžak Demokrat Partisi (SDP), Sulejman Ugljanin’in Sandžak Demokratik Eylem Partisi (SDA) ve Usame Zukorlić’in Adalet ve Uzlaşma Partisi (SPP)] toplamda öğrenci listesinden daha az oy aldı.

Tablo bölgenin her yerinde aynı değildi. Sjenica’da Öğrenci Listesi yüzde 25,4 ile Vučić’in listesinin yalnızca 75 oy gerisinde kalırken, 2023’te kenti kazanan SPP yüzde 17’ye geriledi. SDA’nın geleneksel kalesi Tutin’de ise ilk sonuçlara göre SDA birinciliğini korurken Öğrenci Listesi ikinci sıraya yerleşti. Sonuçta SDA ve Ljajić’in listeleri meclise birer milletvekili gönderirken SPP meclis dışında kaldı. SPP lideri Zukorlić bu kadar kötü bir sonuç beklemediğini söyleyerek Öğrenci Listesi’ni tebrik etti.

Novi Pazar’da öğrenci eylemleri, Foto: 020media.rs

Bu sonucun arkasında ise Novi Pazar Devlet Üniversitesi (DUNP) öğrencilerinin protestolar boyunca üstlendiği sembolik rol yatıyor. Ocak 2025’te üniversitelerini abluka altına alan Novi Pazarlı öğrenciler, kısa sürede hareket içinde görünür bir hale geldi. Hükümete yakın çevreler tarafından 2025 yazında kentteki Boşnak nüfusu hedef alan bir kampanya yürütüldü. Vučić, üniversitenin ve belediyenin devlet desteğini kesmekle tehdit etti. Sandžak Müftüsü Muhamed Demirović de öğrencilerin Boşnaklarla Sırpların birlikte mücadele edebileceğini gösterdiğini söyledi. Ekim 2025’te Novi Pazarlı öğrenciler, facianın birinci yıldönümü için “16 gün, 16 kurban” sloganıyla 340 kilometrelik yolu yürüyerek Novi Sad’a ulaştı. Kente ilk varan grup olan öğrencilere sembolik olarak şehrin anahtarları teslim edildi.

Ayrıca, Novi Pazarlı siyaset bilimci Adem Mavrić listenin altıncı sırasında, yine Novi Pazarlı avukat Mirza Ramusović ise 38. sırada kendine yer buldu. Son sonuçlara göre her iki ismin de meclise girmesi bekleniyor. Mavrić, kampanyanın açılış mitinginde “Novi Pazar’dan Novi Sad’a yürünen her kilometrenin yıllarca körüklenen önyargıya, bölünmeye ve nefrete indirilmiş bir darbe olduğunu” söylemişti.

Arnavut Koalisyonu 2 vekil çıkardı

Bujanovac, Preševo ve Medveđa’daki Arnavut partileri, Eylül sonunda Kosova Başbakanı Albin Kurti’nin Priştine’deki arabuluculuğuyla, ilk kez bir ortak listede birleşti. Demokratik Eylem Partisi (PDD) lideri Šaip Kamberi’nin başında olduğu “Arnavut Koalisyonu” güncel sonuçlara göre 27 bin 664 oy alarak iki milletvekilliği kazandı. Bujanovac’ta Arnavut Koalisyonu yüzde 57 ile birinci olurken, Vučić’in listesi yüzde 27 ile ikinci, Öğrenci Listesi ise yüzde 10,1 ile üçüncü sırada kaldı. Kamberi sonucu “tarihi bir başarı” olarak nitelendirirken Kurti ise sonucu olağanüstü buldu.

Seçim sonrası beklentiler

Öğrenci Listesi’nin zaferi sandıkta netleşse de yeni dönemin nasıl şekilleneceği henüz belirsiz. Hükümeti kimin kuracağı henüz belirsizliğini korurken lidersiz bir hareketten doğan liste, kampanya boyunca bir başbakan adayı açıklamamıştı. Liste başı Ilija Srdanović’in bu göreve gelmesi beklenmezken eski Merkez Bankası Başkanı Dejan Šoškić, Sırbistan medyasında Başbakanlık için adı geçen isimlerin başında bulunuyor. Kilit konumdaki bakanların kim olacağı ve yolsuzlukla mücadele ile hukukun üstünlüğü vaatlerinin nasıl hayata geçirileceği de belirsizliğini koruyor. Plenumlarda kolektif kararlarla şekillenen bir hareketin, günlük devlet yönetimine ve hızlı karar alma süreçlerine nasıl uyum sağlayacağı da bilinmiyor.

Vučić’in Eylül’deki istifasının ardından cumhurbaşkanlığı görevini vekâleten yürüten Ana Brnabić’in görev süresi en fazla üç ay sürebiliyor. Bu nedenle Aralık sonuna kadar cumhurbaşkanlığı seçiminin yapılması gerekiyor. Öğrencilerin bu seçimde kimi destekleyeceği ise henüz bilinmiyor. Şu an Öğrenci Listesi için öngörülen 140 sandalye, hükümet kurmak için yeterli, ancak anayasa değişikliği için gereken üçte iki çoğunluğa, yani 167 sandalyeye erişilemedi. Bu durumun, programdaki bazı köklü reformların SNS’in desteği olmadan hayata geçirilmesini zorlaştırabileceği yorumları da yapılıyor. Polis, güvenlik servisleri ve bakanlıklarda Vučić’e yakın isimlerin tasfiye edilmesi de bekleniyor.

Bütün bu belirsizliklere rağmen, Novi Sad’daki bir istasyon sundurmasının çökmesiyle başlayan ve fakülte işgallerinden sokak eylemlerine, oradan da sandığa uzanan iki yıllık bu süreç, Balkanlar’da son yılların en uzun soluklu iktidarlarından birini sona erdirdi.

Kaynak: N1 Beograd, Vreme, Danas, Reuters, Lily Lynch, BBC

COP31’in “Sürdürülebilir Dönüşüm Ortağı”: Cengiz Holding

Türkiye’nin ev sahipliğinde 9-20 Kasım tarihlerinde Antalya’da düzenlenecek Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Konferansı’nda (COP31) Cengiz Holding, zirvenin “uygulama ortağı” ve “sürdürülebilir dönüşüm ortağı” olacak. Sık sık ağaç kesimleriyle, iptal edilen ve birkaç ay sonra yeniden onaylanan ÇED başvurularıyla, doğaya zararlı santral ve maden ocaklarıyla gündeme gelen Cengiz Holding, gerçekten “Sürdürülebilir Dönüşüm Ortağı” mı?

Fotoğraf: Kazdağı Doğal ve Kültürel Varlıkları Koruma Derneği

9-20 Kasım’da Antalya’da yapılacak BM İklim Değişikliği Konferansı’nın (COP31) kurumsal ortakları arasında Cengiz Holding de yer alıyor. Listede Koç Holding “Küresel İş Ortağı”, Cengiz Holding “Uygulama Ortağı” olarak geçiyor. Limak, IC Holding ve Sinpaş ise “iklim destekçisi” olarak listeleniyor. Şirket, iptal edilen ÇED kararları, kapasitesi artırılmak istenen bir kömürlü termik santral ve yerel halkla yıllardır süren çatışmalarla sık sık gündeme gelmeye devam ediyor.

COP31 Türkiye, 22 Ekim 2026’da sosyal medya hesabından yaptığı açıklamada Cengiz Holding’in “Sürdürülebilir Dönüşüm Ortağı” olduğunu duyurdu.


Sık sık ağaç kesimleriyle, iptal edilen ve birkaç ay sonra yeniden onaylanan ÇED başvurularıyla, doğaya zararlı santral ve maden ocaklarıyla gündeme gelen Cengiz Holding, gerçekten “Sürdürülebilir Dönüşüm Ortağı” mı?

İliç’teki maden Cengiz’e geçti

Kanada merkezli maden şirketi SSR Mining, ortağı olduğu ve 9 işçinin hayatını kaybettiği İliç’teki Çöpler Altın Madeni’ndeki hisselerinin yüzde 80’ini 1.5 milyar dolar karşılığında Cengiz Holding’e devretti. Haziran 2026 itibarıyla hisse devir işlemi tamamlandı. Kalan yüzde 20’lik pay ise Çalık Holding’e bağlı Lidya Madencilik’te kalmaya devam etti. Cengiz Holding‘in, Çöpler Altın Madeni’ni satın almasının ardından aynı bölgede altın üretimini başlatmak üzere resmi başvuru yapması gündeme gelmişti.

Cengiz Karabiga’da yeni ünite kuracak

Şirketin en tartışmalı dosyalarından biri Çanakkale Karabiga’daki Cenal Termik Santrali. Alarko’nun payını devretmesiyle santral 16 Haziran 2026’da tamamen Cengiz’in kontrolüne geçti. Mehmet Cengiz’e ait olan şirket şimdi 1320 MW’lık mevcut kapasiteye 1050 MW’lık yeni bir ünite ekleyerek 2370 MW’a çıkmayı hedefliyor. Çevre örgütleri bunu “kapasite artışı” değil, fiilen yeni bir ithal kömürlü santral olarak nitelendiriyor. Bölgedeki Lapseki istasyonu, 2022’de DSÖ’nün PM2.5 sınır değerlerini aşan ilk 10 istasyon arasında yer almıştı. Santral yılda 10 milyon ton CO2 eşdeğeri sera gazı emisyonuna neden oluyor.

İklim ve çevre alanında çalışan 15 sivil toplum kuruluşu, konuya ilişkin yayınladıkları ortak açıklamada şunları söylemişti:

“Bilimsel veriler, iklim krizini başlıca nedeninin fosil yakıtlar yani kömür, gaz ve petrol olduğunu gösteriyor. Buna rağmen yeni ithal kömürlü termik santral yatırımlarının planlanması, Türkiye’nin 2053 net sıfır hedefiyle, ithal kaynaklara bağımlılığın ve dış borcun azaltılması stratejisiyle çelişiyor.“

Santralin geçmişi de sorunlu. Projenin ÇED Olumlu Kararı mahkemelerce dört kez iptal edildi, santral inşaat sırasında mühürlendi. 2018’deki iptalden yalnızca 42 gün sonra, yeni bir ÇED Olumlu Kararı verildi.

2026 yılı ortalarında yapılan varlık paylaşımı anlaşması ve Rekabet Kurulu onayı ile iki holding yollarını ayırmıştır. Anlaşma uyarınca Cenal Karabiga Termik Santrali tamamen Cengiz Enerji’nin mülkiyetine geçti. Projeye 1050 MW gücünde yeni bir ünite eklenmesini içeren kapasite artırımı için 30 Haziran 2026 tarihinde Halkın Katılımı Toplantısı (HKT) düzenlendi. Projenin yargı süreci şu an Danıştay’da.

Halilağa Maden Projesi: “Kazdağları’ndan defol Cengiz”

Tablo yalnızca Karabiga’yla sınırlı değil. Çanakkale’nin Bayramiç ilçesinde Cengiz Holding bünyesindeki Truva Bakır A.Ş tarafından yürütülen Halilağa Bakır Madeni Projesi, yaklaşık 51 bin 660 dönüm (7 bin 380 futbol sahası) büyüklüğündeki ormanlık alanı risk altında bırakıyordu. Proje için 14 Mart 2023 tarihinde “ÇED olumlu” kararı verildi. Karara karşı bölge halkı ve yaşam savunucuları dava açtı. Bilirkişi raporunun yurttaşlardan yana olmasına rağmen mahkeme, kararını şirketin lehine kullandı.

Ardından madenin işletme izni Çanakkale 2’nci İdare Mahkemesi tarafından Ocak 2026’da iptal edildi. Kazdağları Ekoloji Platformu başta olmak üzere çok sayıda çevre savunucusu, “Kazdağları’ndan Defol Cengiz” sloganlarıyla maden sahalarında kitlesel buluşmalar ve protestolar düzenlendi.

Kazdağları Ekoloji Platformu, sosyal medya hesabından yaptığı açıklamada şunları söylemişti:

“Çanakkale’nin Çan ilçesinden Bayramiç ilçesine kadar uzanan 50 kilometrelik hat parsel parsel altın arama şirketlerine parsel parsel satıldı. Kimler yok ki aralarında; Cengiz Holding, Alamos Gold, Park Teknik, TÜMAD, CVK Madencilik, Koza Altın… Biga Yarımadası ve Kuzey Ege’yi kapsayan yaklaşık 1 milyon 700 bin hektarlık Kaz Dağları yöresinin yüzde 79’u maden ruhsatlarıyla kapatılmış durumda.”

Kazdağları Kardeşliği, X hesabından Kazdağları’ndaki maden projelerinin 50 kilometre boyunca olan bir alanı kapladığını, harita üzerinden göstermişti.

Fotoğraf: Kazdağları Kardeşliği X hesabı

İkizdere’de taş ocağı projesine “iptal” kararı

2021’de Rize İkizdere’deki taş ocağı, ormanları, dereleri ve yerel geçim kaynaklarını tehdit ettiği gerekçesiyle protesto edildi. İkizdere’deki Eskincedere Vadisi’nde yapımı süren taş ocağı için verilen “Çevresel Etki Değerlendirmesi Gerekli Değil” kararı 2023’te Rize İdare Mahkemesi tarafından iptal edilmesine rağmen Cengiz İnşaat bu kararı dikkate almadan çalışmalarını sürdürdü. İkizdere halkı ise şirkete karşı protestolarına devam etti. İkizdere Çevre Derneği, yapılan orman kesimlerinin ve yolların doğayı talan ettiğini ve ekolojik yaşamı bozduğunu sık sık vurguladı.

Cengiz İnşaat’ın taş ocağı projesi için aldığı 21 Ocak 2021 tarihli “Çevresel Etki Değerlendirmesi gerekli değildir” kararına karşı Rize İdare Mahkemesi’ne açılan dava ise sonuçlandı. Rize İdare Mahkemesi taş ocağı için Haziran 2024’te “iptal” kararı verdi.

Cerattepe’de 30 yıllık mücadele

Artvin Cerattepe’de 1993’te Cominco Madencilik şirketinin bakır, altın, gümüş ve çinko çıkarma ruhsatı alarak bölgede sondaj çalışmasına başlamasının ardından 30 yılı aşkın süredir bölgede altın ve bakır madenine karşı mücadele yürütülüyor. Cengiz Holding iştiraki Eti Bakır’ın Cerattepe’deki projesi için verilen “Çevresel Etki Değerlendirme olumlu” kararları, halkın ve çevre örgütlerinin açtığı davalar sonucunda yargı mercileri tarafından defalarca iptal edildi.

2012’de bölgedeki maden işletme ruhsatını devralan Cengiz Holding, merkez ilçe Taşlıca köyündeki Kuvap mevkiinde 61,67 hektarlık alanda yeraltı bakır madeni kurmak istiyor.

Eti Bakır, Cerattepe için Bakanlığa ilk başvurusunu 2014 yılında yapmıştı. 10 yılı aşkın süredir mücadele eden ve şirketin araçlarının bölgeye girmesini engelleyen yaşam savunucularına jandarma defalarca kez saldırmış, ilerleyen yıllardaysa eylemlere katılanlara da hapis cezaları verilmişti. Bir yandan da şirketin maden projesi için 2015 yılında alınan ÇED olumlu kararı hakkında hukuki mücadele yürütülmüştü. AYM Mayıs 2024’te şirketin bölgedeki faaliyetleri için “hak ihlali” kararı verdi. Ardından Rize İdare Mahkemesi ÇED olumlu kararını 11 Temmuz 2024’te iptal etti ve Artvin Valiliği faaliyetin durdurulması için uyarı yazısı gönderdi.

İptal kararının üzerinden sadece üç ay sonra şirket, yine Artvin merkeze bağlı Taşlıca köyünde aynı proje için 1500 sayfalık ÇED raporuyla yeniden başvurmuş ve ÇED süreci başlatılmıştı. Artvin halkı, 3 Ekim 2024’te ÇED süreci kapsamındaki halkın bilgilendirilmesi toplantısını protesto etti.

5 Ağustos 2025 tarihinde kamuoyunun görüşüne açılan yeni ÇED raporuna karşı Yeşil Artvin Derneği ve Artvin halkı, 8 Ağustos 2025 tarihinde Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği İl Müdürlüğü’ne itiraz dilekçelerini vererek yargı sürecini yeniden başlattı. Cerattepe’deki hukuki süreç hala devam ediyor.

Elazığ’da yürütmeyi durdurma kararı bozuldu

Cengiz Holding bünyesindeki Port Madencilik, 2022 yılında Elazığ Maden’deki dev maden sahasını 2 milyar 205 milyon TL bedelle satın aldı. Alanda bakır, altın, çinko ve kobalt rezervleri bulunuyor. Bu ihale, halkın tepkisiyle birlikte Elazığ Mermer ve Madenciler Derneği tarafından yargıya taşındı.

Ankara 10. İdare Mahkemesi tarafından yürütmeyi durdurma kararı verilmişti. Yapılan itiraz sonrasında Danıştay 13. Dairesi’nin maden ihalesinde verilen yürütmeyi durdurma kararını bozduğu öğrenildi.

19 Nisan 2026’dan itibaren bölgede ağaç kesimleri yapılıyor. Port Madencilik şirketinin bu maden sahasından çıkarılacak ürünler için Hazar Gölü Havzası ve Gezin beldesini lojistik ve sevkiyat merkezi olarak planlaması bölgede büyük tepki topladı.

Mardin’de su seviyesi yüzde 60 azaldı

Mardin’in Mazıdağ ilçesinde Cengiz Holding bünyesindeki Eti Bakır A.Ş.’nin neden olduğu doğa talanı artıyor. Bölgedeki fosfat yataklarının 1950’lerde Maden Tetkik ve Arama Genel Müdürlüğü’nün (MTA) tespitiyle başlayan endüstriyel süreç, 2011 yılında özelleştirme yoluyla Cengiz Holding bünyesindeki Eti Bakır A.Ş.’ye devredildi. Kırsal Têznê Mahallesi’nde bulunan özel Endüstri Bölgesi içinde 3 yeni tesis kurulması için çalışmalar başlatıldı. Yüksek saflıkta kobalt tuzları, çinko sülfat monohidrat ve üretim tesislerinden oluşan bu 3 yeni tesisin bedeli ise 450 milyon TL olarak açıklandı.

Mardin Ekoloji Derneği ile Mardin Emek ve Demokrasi Platformu’nun, Cengiz Holding bünyesindeki Eti Bakır A.Ş.’nin Mazıdağı’ndaki faaliyetleri ve planlanan 3 yeni tesisine karşı başlattığı hukuki süreçte yürütmeyi durdurma talepleri mahkeme tarafından reddedildi.

Mardin Ekoloji Derneği’nin hazırladığı rapora göre, bölgede yeraltı su seviyesi son 5 yıl içinde yüzde 60 oranında azaldı. 2014’te 69 metre olan su seviyesi, 2019’da 27,57 metreye kadar geriledi. Bu düşüşün temel nedeninin endüstriyel su kullanımı olduğuna dikkat çekilen raporda, planlanan yeni tesislerle birlikte saatte 356 metreküp ek su tüketimi öngörülüyor.

Cengiz, Bodrum’daki sit alanına da girdi

İktidara yakınlığıyla bilinen Mehmet Cengiz‘in Yönetim Kurulu Başkanı olduğu Cengiz Holding, Bodrum Cennet Koyu’nda yer alan 678 bin metrekarelik araziyi Özelleştirme İdaresi’nden satın aldı.

Muğla Bodrum‘un Gölköy Mahallesi‘nde yer alan Cennet Koyu’ndaki koruma altındaki 678 bin metrekarelik arazide bulunan turizm konaklama tesisinin kapasitesinin artırılması için yapılan başvuruya, Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı “ÇED Gerekli Değildir” kararı verdi.

Akseki’de yaklaşık 60 bin ağaç kesilecek

Konya Seydişehir’deki Eti Alüminyum tesisleri 2005’te özelleştirilerek Cengiz Holding’e geçti. Tesisin hammaddesini karşılayan Antalya Akseki’deki boksit ocağı için ise kapasite artışı projesi hazırlandı ve ÇED süreci yürütüldü. İki yıldır devam eden projeyle ilgili ÇED sürecinde, 21 Mayıs 2026 tarihinde Ankara’da İDK toplantısı yapıldı. ÇED Proje Tanıtım Dosyası’na göre projede yılda yaklaşık 33,8 milyon ton malzeme çıkarılacak, bunun 32,5 milyon tonu pasa olacak, yaklaşık 59 bin 658 ağaç kesilecek. Çıkan cevher kamyonlarla Seydişehir’deki tesislere taşınacak. Proje alanının bir bölümü Gidengelmez Dağı Yaban Hayatı Geliştirme Sahası’nda yer alıyor. Yöre halkı, yerel yönetimler ve STK’lar, ocağın Değirmenlik çevresindeki karstik su kaynaklarını tehdit ettiğini savunarak projeye itiraz etti. Sol Haber’den Yusuf Yavuz’un haberine göre, Eti Alüminyum hazırladığı proje tanıtım dosyasında izinli saha alanını “0,2633 hektar” olarak gösterirken, genişletilmek istenen saha için ise 447,53 hektar olarak gösterdi.

Gidengelmez Dağları bölgesinde 792 hektarlık bir maden ruhsatı verildi, bunun 461 hektarlık kısmı işletme iznine tabi tutuldu. Hazırlanan ÇED raporundaki verilere göre, maden sahası içerisinde karaçam, kızılçam, ardıç, sedir ve meşe başta olmak üzere yakından takip edilen yaklaşık 60 bin ağaç yer alıyor. Bölge halkı ve çevre platformları, maden işletmesi sebebiyle bu ağaçların ve yaban hayatının büyük bir yıkımla karşı karşıya kalacağını belirtiyor.

Ege Çevre ve Kültür Platformu (EGEÇEP), Cengiz dahil beş holdingin sponsorluk ve ortaklık statülerine son verilmesini ve resmi listelerden çıkarılmasını talep ettiği bir açıklama yayınladı. Açıklamada holdinglerin COP31’de yer almasının çelişkili olduğuna dikkat çekildi:

“COP31’in resmî internet sitesinde Limak Holding, IC Holding, Rönesans Holding ve Sinpaş Holding’in ‘iklim destekçisi’, Cengiz Holding’in ise ‘uygulama ortağı’ olarak ilan edilmesi, iklim krizine karşı mücadelenin amacı ve inandırıcılığı bakımından ciddi bir çelişkidir.

Ormanların yok edilmesine, kömür madenciliğinin genişletilmesine, su havzalarının ve doğal yaşam alanlarının tahribine neden olan ya da bu sonuçları doğuran projeleri yürüten şirketlerin, iklim krizine çözüm üretmeyi amaçlayan uluslararası bir konferansta destekçi olarak sunulması kabul edilemez.”

EGEÇEP gibi birçok çevre örgütü, Muğla’daki ve Antalya Akseki gibi bölgelerdeki binlerce ağacın kesilmesine yol açan maden ve altyapı projelerinin sahibi olan bir şirketin “iklim dostu” ve “sürdürülebilirlik” sponsoru yapılmasını “greenwashing” (yeşil aklama) olarak nitelendiriyor.

EGEÇEP: “Akbelen’in sorumluları iklim destekçisi olamaz”

EGEÇEP, açıklamasında COP31’de “iklim destekçisi” ünvanıyla bulunan ” Limak ve IC Holding’in “Akbelen’in sorumluları” olduğunu da hatırlattı:

“Limak Holding ve IC Holding, ortak iştirakleri YK Enerji aracılığıyla Muğla Milas’taki Yeniköy ve Kemerköy kömürlü termik santrallerinin işletilmesinde ve bu santrallere kömür sağlamak amacıyla yürütülen madencilik faaliyetlerinde doğrudan sorumluluk taşımaktadır.

Muğla’daki Yatağan, Yeniköy ve Kemerköy Termik Santraller yüzünden yaklaşık 40 yıldır kömür için bölgenin doğasına çok büyük zararlar verilmiştir. Doğal ortamlar, ormanlar, tarım alanları, köyler kömür ocağına dönüşmüştür. Muğla’da 48 köy linyit madeni ruhsat alanları içinde bulunmaktadır. Bugüne kadar linyit maden sahaları için Muğla genelinde toplam 8 köy (mahalleleri ile birlikte 12 yerleşim alanı) ya taşınmış ya da tamamen ortadan kaldırılmıştır. Bazı köylerde yaşayan yurttaşlar iki kez yer değiştirmek zorunda kalırken (Yatağan – Eskihisar, Tınaz); bazıları ikinci, üçüncü kez yer değiştirme tehdidi ile karşı karşıyadır. (Yatağan – Yeşilbağcılar, Eskihisar; Milas – İkizköy). Milas’ta bulunan linyit madeni ruhsat alanları sınırlarında 21 mahalle bulunmaktadır.

Yeniköy ve Kemerköy termik santrallerine yakıt sağlamak amacıyla işletilen linyit maden sahaları nedeniyle 1979 yılından beri Sekköy, Hüsamlar ve İkizköy Işıkdere mahalleleri tamamen boşaltılmış; bu köylere ek olarak Yeniköy, Karacaağaç, Çakıralan gibi diğer köylerde de maden sahası açmak için arazi kamulaştırması yapılmıştır. Bu ruhsat alanları içindeki yerleşim yerlerinin ve tarım arazilerinin kamulaştırılmasına 2014 yılı sonundaki özelleştirmeden sonra da devam edilmiştir.

2017 yılında İkizköy Mahallesi (Işıkdere mevkii) yerleşim alanı ve tarım arazilerinin/zeytinliklerinin linyit sahası için kamulaştırılması söz konusu olmuştur. Kamulaştırma sonrası ilçe merkezine ya da diğer mahallelere taşınmak ve yeniden ev kurmak durumunda kalan, üstelik tarım ve hayvancılık yaptıkları arazilerinin mülkiyetini de kaybetmiş olan İkizköylülerin çoğu yeniden bir yere yerleşebilmek için banka kredisi alarak borçlanmıştır. İkizköy mahallesi Işıkdere mevkii, köylülerin çoğunluğunun 2017 sonu ve 2018’de taşınması ile birlikte boşaltılmıştır. 2020 yılı başına kadar köyde yaşamaya devam eden 4-5 hane de, Ocak 2020’de Şirket tarafından elektrikleri ve suları kesilerek göç etmek zorunda bırakılmıştır.

Köylülerin ve ekoloji aktivistlerinin hukuksal ve toplumsal mücadelesine rağmen, en temel insan hakları ihlal edilmek suretiyle Akbelen Ormanı’nda 2023 yılında gerçekleştirilen geniş çaplı ağaç kesimi, kömür madenciliğinin orman ekosistemleri üzerindeki yıkıcı sonuçlarını bütün Türkiye’ye göstermiştir.

Bölge halkının, köylülerin ve yaşam savunucularının yıllardır sürdürdüğü mücadeleye rağmen kömür madenciliğinin genişletilmesi, zeytinliklerin, tarım alanlarının, su varlıklarının ve kırsal yaşamın geleceğini tehdit etmeye devam etmektedir.

Son olarak Milas’ın 7 köyünü kapsayan zeytinlikler, tarım alanları, konutların yer aldığı 679 parsel kömür madeni için acele kamulaştırılmıştır. Bölge halkını yerinden edecek bu hukuksuz kamulaştırılmalar uygulanılırsa, maden ocaklarının genişletilmesi ile geri dönüşü olmayacak ekolojik yıkımlar meydana gelecektir.

İklim krizinin başlıca nedenlerinden biri fosil yakıtlara dayalı enerji üretimiyken, kömürlü termik santrallerin faaliyetlerini sürdüren ve bu santraller için yeni maden alanları açan şirketlerin iklim destekçisi ilan edilmesi açık bir tutarsızlıktır.

Akbelen’de kesilen ağaçların, yok edilen yaşam alanlarının ve kömür uğruna feda edilen ekosistemlerin üzeri COP31 sponsorluğu ile örtülemez.”

Brezilya seçimleri sonuçlandı: Lula da Silva tekrar başkanlığı kazandı

Sendika liderliğinden Brezilya cumhurbaşkanlığına kadar uzanan kariyerinde Luiz Inácio Lula da Silva, Brezilya’da dördüncü kez başkanlık koltuğuna oturuyor.

Fotoğraf: Juan Barreto/AFP

Brezilya’da seçmenler, ülkeyi derinden bölen seçim kampanyasının ardından solcu mevcut Cumhurbaşkanı Lula ile muhafazakar rakibi Flávio Bolsonaro arasında tercih yapmak üzere pazar günü sandık başına gitti.

Başa baş geçen oy oranlarından sonra, başkanlık koltuğunu yeniden görevdeki Lula da Silva’nın kazandı. Brezilya Yüksek Seçim Kuruluna göre, Lula oyların yüzde 51,79’unu alırken, Bolsonaro yüzde 48,25’ini aldı.

Seçim sonucunun ardından konuşan Lula, “Brezilya kimsenin arka bahçesi değildir” dedi ve şöyle devam etti:

“Büyük bir gurur duyuyorum. Çünkü bu ülkede üniversite diploması olmadan dört kez demokratik yollarla seçilen tek devlet başkanıyım.

Dijital platformlar aracılığıyla yabancı müdahaleyi yendik, onları düzenleyeceğiz. Dijital dünyadaki suçun, gerçek hayattaki suç gibi ele alınma vaktidir.”

İlk turda oyların yüzde 45’ini alan Lula, rakibi Flávio Bolsonaro’nun yüzde 47’lik oy oranının gerisinde kalmıştı. Flávio Bolsonaro, 2019-2022 yılları arasında ülkeyi yöneten aşırı sağcı eski Cumhurbaşkanı Jair Bolsonaro’nun büyük oğlu.

Lula ise São Paulo yakınlarındaki, siyasi kalesi olarak bilinen São Bernardo do Campo’da oyunu kullandıktan sonra, “Brezilyalılar, ulusal bayrağı mı yoksa ABD bayrağını mı savunacakları konusunda seçim yapıyor” dedi. Seçmenlerin “bayrağına saygı duyulan bir ülkeyi” tercih etmesi gerektiğini belirten Lula, rakibini “ABD bayrağıyla ülkeyi yönetmek istemekle” suçladı.

160 milyon seçmen oy kullandı

Yaklaşık 160 milyon seçmen oy kullanmaya çağrıldı. Sandıklar yerel saatle 17.00’de (Türkiye saatiyle 23.00) kapandı.

Ülkenin dördüncü kez cumhurbaşkanı olan Lula, kampanya boyunca kendisini demokrasinin savunucusu ve ABD’nin ticari ve diplomatik baskılarına karşı bir set olarak konumlandırdı.
45 yaşındaki Flávio Bolsonaro ise suçla mücadeleyi sertleştirme ve kamu harcamalarını kısma sözü verdi.

Flávio Bolsonaro, babasının siyasi mirasını sahiplenirken ondan “daha ılımlı” olduğunu savundu. Seçilmesi hâlinde ilk işinin babasını serbest bırakmak olacağını söyledi.

Flávio Bolsonaro, babasına yönelik davayı yürüten Yüksek Mahkeme yargıcı Alexandre de Moraes’in görevden azledilmesini istiyordu.

Lula de Silva kimdir?

Yoksul bir ailede büyüyen Lula, 10 yaşına kadar okuma yazma bilmedi ve çocuk yaşta ayakkabı boyacılığı, seyyar satıcılık gibi işler yaptı. Ailesiyle birlikte São Paulo’ya göç etti ve bir fabrikada metal işçisi olarak çalışmaya başladı. 19 yaşında bir kazada sol elinin serçe parmağını kaybetti. 1980 yılında İşçi Partisi’ni (PT) kurdu. Defalarca başkanlık adayı olduktan sonra 2002’de ilk kez devlet başkanı seçildi.

19 yaşında çalıştığı fabrikada elini kaptırıp kaza geçirdikten sonra Lula, sendikal harekete katıldı. 1969’da São Bernardo do Campo ve Diadema Metal İşçileri Sendikası yönetimine yedek üye seçildi. 1972’de sendikanın birinci sekreteri oldu. 1975 yılında oyların %92’sini alarak yaklaşık 100.000 işçiyi temsil eden bu sendikanın başkanı seçildi ve 1978’de yeniden bu göreve getirildi.

Askeri diktatörlüğün grevleri yasaklamasına rağmen, 1978-1980 yılları arasında ülkeyi sarsan büyük metal işçisi grevlerine öncülük etti.

1983 yılında Brezilya’nın en büyük işçi sendikası konfederasyonlarından biri olan Central Única dos Trabalhadores (CUT) kuruluşuna öncülük etti.


İlk turda Bolsonaro’yu destekleyen sağcı liderler sessiz kaldı

İspanya Başbakanı Pedro Sanchez, Lula’nın zaferini “muhteşem bir galibiyet” olarak kutladı. Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, Lula ile daha adil bir dünya için birlikte çalışmaya devam edeceklerini söyledi.

İlk turda kutlanan ise Bolsonaro olmuştu. Arjantin Cumhurbaşkanı Javier Milei, Flávio Bolsonaro’nun ilk turdaki başarısını sosyal medya üzerinden kutlamıştı. Lula’yı “komünist solcu” olarak nitelendiren Milei, sağın yükselişini ekonomik iyimserlikle ilişkilendirdi ve ABD’de Donald Trump’ın kullandığı “MAGA” (“Make America Great Again”) sloganına atıfta bulundu.

Kolombiya Cumhurbaşkanı Abelardo de la Espriella da Bolsonaro’ya desteğini açıklamıştı. De la Espriella, gerçek değişimin solu yenmekten geçtiğini savunarak Brezilya halkına seslendi ve Flávio Bolsonaro’ya desteğini dile getirdi.

İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu da ilk turda elde ettiği başarı nedeniyle Bolsonaro’yu kutladı ve Brezilya’da sağcı bir hükümet kurulması durumunda iki ülke arasındaki diplomatik ilişkilerin yeniden öncelikli hale gelmesini istediğini belirtti.

Eski başkan Jair Bolsonaro kimdi?

Eski devlet başkanı Jair Bolsonaro, 2022’de yeniden seçilememesinin ardından iktidarda kalmaya çalıştığı gerekçesiyle aldığı 27 yıllık hapis cezasını ev hapsinde çekiyor.

2019 ile 2023 yılları arasında Brezilya Devlet Başkanı olarak görev yapmış olan Brezilyalı aşırı sağcı siyasetçi ve emekli yüzbaşı Bolsonaro, 2022’deki devlet başkanlığı seçimlerini solcu rakibi Luiz Inácio Lula da Silva’ya kaybettikten sonra, iktidarda kalmak için darbe girişiminde bulunmaktan suçlu bulundu. Eylül 2025’te Brezilya Yüksek Mahkemesi tarafından darbe girişimine liderlik etmek suçundan 27 yıl 3 ay hapis cezasına çarptırıldı.


Tarafların seçim kampanyaları

İki tur arasındaki dönemde solun düzenlediği kitlesel mitinglerde öne çıkan sloganlardan biri “Bir daha asla Bolsonaro” oldu.

Bolsonaro’nun başkanlığı döneminde Amazon Ormanları’ndaki tahribat hızlanmıştı. Lula döneminde ise dünyanın en büyük tropikal ormanındaki ormansızlaşma son kırk yılın en düşük seviyesine geriledi.

Lula, tam gün eğitimi lise düzeyine kadar yaygınlaştırmayı, ABD merkezli yapay zeka sistemlerine bağımlılığı azaltmak için yenilenebilir enerjiyle çalışan veri merkezleri kurmayı ve ülkeye özgü bir yapay zeka geliştirmeyi hedeflediklerini söylüyor.

İklim değişikliğiyle mücadele ve Amazon Ormanları’nın korunmasına ilişkin ise Lula, ülkede ormansızlaşmayı üst üste dört yıl boyunca azaltmayı başardıklarını söyledi.

Kamu maliyesindeki açığa rağmen solun önde gelen ismi Lula, seçim kampanyası sırasında zaman zaman oldukça maliyetli olabilecek bir dizi sosyal politika önlemi açıkladı.

Dijital platformlardaki sert seçim mücadelesine Meta da dahil oldu. Lula ve destekçileri, WhatsApp, Facebook ve Instagram’ın çatı şirketi Meta’nın “algoritmik manipülasyon” yoluyla rakibini desteklediğini söyledi. ABD merkezli teknoloji devi suçlamaları reddederken Lula’nın aleyhine sonuçlar doğuran bazı “teknik sorunlar” yaşandığını kabul etti.

Bolsonaro sonuçları kabul etmedi

Sağcı aday Flávio Bolsonaro seçim sonucunu kabul etmeyeceğini ve sonuçların iptali için yargıya başvuracağını söyledi.

Zaman Çizelgesi

Latin Amerika’da soldan sağa: 2023–2026 arası iktidar değişimleri

Arjantin’den Kolombiya’ya, kıtadaki başkanlık seçimlerinin büyük bölümünü sağ ve liberal-muhafazakâr adaylar kazandı. İşte kronolojik tablo.

Sağcı / muhafazakâr
Liberal / piyasa yanlısı sağ
19 Kasım 2023 — 2. tur
Arjantin Javier Milei Liberter / Liberal

Oyların yüzde 55,8’ini alarak seçildi, 10 Aralık’ta göreve başladı. Ekonomist Milei, kendini “anarko-kapitalist” olarak tanımlıyor, devleti küçültme hedefiyle radikal kemer sıkma politikaları uyguluyor, kamu harcamalarını kesip on binlerce kamu çalışanını işten çıkardı. Milei, İsrail’e açık siyasi destek veriyor, onu Arjantin dış politikasının daha geniş kapsamlı bir yeniden hizalanmasının parçası olarak stratejik bir müttefik şeklinde konumlandırıyor. Ayrıca göreve gelir gelmez Toplumsal Cinsiyet ve Çeşitlilik Bakanlığını kapattı ve şiddeti önleme programlarının bütçesini kesti.

Kasım 2023
Ekvador Daniel Noboa Sağcı

Erken seçimde sol koalisyon adayı Luisa González’i geride bıraktı. 2025’te de “iç silahlı çatışma” ilanı ve suça karşı sert politikalarla yeniden seçildi. Trump yönetimiyle yakın ilişkileri olan Noboa, suçlulara daha sert cezalar verilmesi, milletvekili sayısının 151’den 73’e düşürülmesi ve sınır güvenliğini artırması gibi politikalara sahip olsa da halk bu politikaların çoğunu referandumlarda onaylamıyor.

15 Ağustos 2023 — göreve başlama
Paraguay Santiago Peña Liberal / Muhafazakâr

Uzun süredir iktidardaki muhafazakâr Colorado Parti’den, piyasa ekonomisi ve istikrar vurgusuyla seçildi, bölgedeki en köklü sağ-liberal geleneklerden birini sürdürüyor.

4 Şubat 2024
El Salvador Nayib Bukele Popülist / Otoriter-liberal

Anayasa tartışmalarına rağmen ikinci döneme yüzde 80’in üzerinde oyla seçildi. Bukele’nin çete şiddetine karşı ilan ettiği olağanüstü hal rejimi, Latin Amerika sağının başlıca referanslarından biri haline geldi. Kitlesel tutuklamalar, dev hapishaneler ve yargı süreçlerinin askıya alınmasıyla kurulan bu model, suç oranlarındaki düşüş iddiasıyla pazarlanıyor. Ayrıca kripto para ve serbest piyasa politikalarıyla da bliniyor.

Mayıs 2024
Panama José Raúl Mulino Sağcı

Göç ve güvenlik odaklı kampanyasıyla seçildi. ABD ile sıkı güvenlik ittifakları olan hükümet, Kolombiya sınırında yer alan ve düzensiz göçmenlerin yoğun olarak kullandığı tehlikeli Darién Geçidi ormanlık rotası, asker konuşlandırılarak ve dikenli teller çekilerek kapattı. Emeklilik reformları ve ekonomik kemer sıkma politikaları nedeniyle batı eyaletlerinde patlak veren ölümcül protestolara karşı hükümet yer yer olağanüstü hal (OHAL) ilan etmiş ve sol görüşlü sendika liderlerine yönelik soruşturma süreçleri başlattı.

Mayıs 2024
Dominik Cumhuriyeti Luis Abinader Liberal / Merkez sağ

İlk turda yeniden seçilerek ekonomik istikrar ve piyasa dostu çizgisini sürdürdü.

19 Ekim 2025 — 2. tur
Bolivya Rodrigo Paz Merkez sağ

Sosyalizme Doğru Hareket’in (MAS) neredeyse yirmi yıllık iktidarına son verdi. MAS parlamentoda yalnızca iki sandalyeyle kaldı. Bolivya’nın yeni Başkanı sözü Donald Trump’a getirerek “Dünyanın en önemli hükümetlerinden biriyle yakın bir ilişki kurmayı, 8 Kasım’dan başlayarak çözümlerin bir parçası olmayı ve Bolivya’nın hidrokarbon sıkıntısı çekmemesini sağlamayı” umduğunu söyledi.

30 Kasım 2025
Honduras Nasry Asfura Sağcı

Yüzde 40,3 oyla merkezci rakibi Salvador Nasralla’yı az farkla geçti; sol adayın oyu yüzde 20’nin altında kaldı. Ülkenin rotasını yeniden sağ siyasete, mali kemer sıkma politikalarına ve ABD odaklı dış politikaya çevirdi.

14 Aralık 2025 — 2. tur
Şili José Antonio Kast Sağcı

Komünist Parti adayı Jeannette Jara’ya karşı yüzde 58,2 oyla açık farkla kazandı, diğer başkanlar gibi suç ve göçe karşı sert vaatlerle kampanya yürüttü. Aile köklerinde Nazi Almanyası bağları olduğu iddia edilen Kast, 1972 yılında solcu Devlet Başkanı Salvador Allende’ye karşı yapılan CIA destekli kanlı darbeyle birlikte iktidara gelen General Augusto Pinochet’e olan sempatisini gizleme ihtiyacı duymuyor.

1 Şubat 2026
Kosta Rika Laura Fernández Sağcı

Egemen Halk Partisi adayı olarak seçimi ilk turda kazandı. Bukele tarzında, ülkede yüksek güvenlikli bir mega hapishane inşa etmeyi planlıyor. İktidara geldikten sonra Küba’daki büyükelçiliğini kapattı ve Kübalı diplomatları sınır dışı etti.

21 Haziran 2026 — 2. tur
Kolombiya Abelardo de la Espriella Aşırı sağcı

Trump’ın “tam ve koşulsuz” desteğini alan Espriella, solcu aday Iván Cepeda’yı yüzde 0,3 farkla (yaklaşık 246 bin oy) geçerek Petro döneminin sonunu getirdi. 7 Ağustos’ta göreve başladı, ABD ve İsrail ile ilişkileri güçlendirme ve mega hapishaneler inşa etme sözü verdi. De la Espriella seçim kampanyasını gerilla grupları ve uyuşturucu suçlarıyla sert mücadele söylemi üzerine kurmuştu.

7 Haziran 2026 — 2. tur
Peru Keiko Fujimori Sağcı

Dördüncü adaylığında, solcu Roberto Sánchez’i yaklaşık 50 bin oyla geçerek kazandı. Babası Alberto Fujimori’nin 2000’de görevden ayrılmasının ardından “Fujimorizm”in 26 yıl sonra iktidara dönüşü oldu, 28 Temmuz’da göreve başladı. Fujimori, kampanya boyunca suçla mücadelede sert politikalar izleyeceğini ve bu konuda babasının yöntemlerinden ilham alacağını vurguladı. Alberto Fujimori, görev yaptığı dönemde Maoist örgütlere karşı oluşu ve hiperenflasyonu kontrol altına alması nedeniyle destek toplarken, daha sonra yolsuzluk ve insanlığa karşı suçlardan hüküm giymişti.

Kaynak: Ulusal seçim kurulları, UPI, GIS Reports, Bloomberg, KAS, AA, bianet, Euronews ve ilgili ülkelerin resmi açıklamaları derlenerek hazırlanmıştır.

İstanbul Barosu başkanlık seçimi sonuçlandı: Kocasakal Baro Başkanı seçildi

Cumhuriyetçi Güç Birliği’nin adayı Ümit Kocasakal, İstanbul Barosu’nun 128. Olağan Genel Kurulu kapsamındaki başkanlık seçimlerinde 10 yıl aradan sonra yeniden başkan seçildi. Kocasakal, 2012’de ikince kez başkan seçildiğinde “Anadilde savunmayı asla kabul etmiyorum. Bu, hakkın suistimalidir” diye konuşmasıyla tepki toplamıştı.

İstanbul Barosu’nun 128. Olağan Genel Kurulu kapsamındaki başkanlık ve yönetim organları seçimi 25 Ekim Pazar günü Haliç Kongre Merkezi’nde yapıldı. Henüz resmi olarak duyurulmayan seçim sonuçlarına göre Cumhuriyetçi Güç Birliği İttifakı’nın adayı Av. Prof. Dr. Ümit Kocasakal başkanlığı kazandı.

68 bin 220 avukatın oy kullanma hakkı bulunduğu seçimde 9 aday yarıştı. 172 sandıktan 168’i açıldığında Kocasakal 9 bin 970 oy aldı. Değişim İçin Avukatlar Grubu’nun adayı, 2024’ten beri başkanlık yapan Av. Prof. Dr. İbrahim Özden Kaboğlu ise 6 bin 803 oy aldı. Cumhuriyet Avukatları Grubu adayı Av. Atakan Selanik 3 bin 731 oyla üçüncü oldu. Kalan dört sandığın sonucu değiştirmeyeceği belirtiliyor. Yönetim kurulunun isim listesi kesin sonuçlarla netleşecek.

Kocasakal’ın ittifakı, Önce İlke Çağdaş Avukatlar, Önce Avukat ve İstanbul Milliyetçi Avukatlar gruplarının temmuzda bir araya gelmesiyle kuruldu. Kocasakal, oylamanın ardından yaptığı konuşmada baronun “üniter yapının, Anayasa’nın değiştirilemez ilk dört maddenin gözcüsü ve sözcüsü” olmaya devam edeceğini söyledi:

“İstanbul Barosu geleneksel çizgisine dönmüştür. Bundan sonra İstanbul Barosu değiştirilemez ilk dört maddenin gözcüsü ve sözcüsü olmaya devam edecek. Cumhuriyetin kollayıcısı olmaya devam edecek. Hiç kimsenin kimliğine, siyasi görüşüne bakmaksızın herkesin hakkını, hukukunu korumaya devam edecek.”

Oylama sonrası konuşma yapan 2024-2026 dönemi Baro Başkanı İbrahim Kaboğlu ise şöyle konuştu:

“Baroyu sizlerin katılımıyla, komisyonların, merkezlerin, meclislerin katılımıyla hep birlikte yönetmeye çalıştık. Katılımcı, kolektif, kapsayıcı bir yönetim anlayışını uygulamaya koyduk ve hukukun gelişmesine birlikte katkıda bulunduk. Bizim bu katkımız İstanbul Barosu tarihinde müstesna bir yere sahip olacaktır. Çünkü biz anayasanın ve avukatlık kanununun gereklerini uygulamaya koyduk. Örneğin; komisyonların ve merkezlerin yöneticilerinin seçimle belirlenmesi bu yolla oldu ve bunlar kazanılmış haklardır. Bunlar yasal haklardır. Bundan böyle de böyle devam edeceği konusundaki inancımız tamdır. Hukuk yolunda yolumuz açık olsun.”

Kaboğlu dönemi baskı altında geçmişti

Kaboğlu 2024’te 7 bin 197 oyla seçilmişti. Görev süresi boyunca İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı, Kaboğlu ve 10 yönetim kurulu üyesi hakkında görevden alınma talebiyle dava açtı. Gerekçe, yönetimin Aralık 2024’teki bir sosyal medya paylaşımıydı. Baro bunun üzerine olağanüstü genel kurula gitmişti. Kaboğlu ve yönetim kurulu üyeleri daha sonra yargılandıkları davada beraat etti.

İlk gün Genel Kurulda gerilim yüksekti

İlk gün saygı duruşu ve İstiklal Marşı ile başlayan İstanbul Barosu 128. Olağan Genel Kurulu’nda, bir grup avukat “Türküz, Türkçüyüz, Atatürkçüyüz” sloganları attı. Salondaki milliyetçi atmosfer, gün boyu devam etti. Baro Başkanı Prof. Dr. İbrahim Kaboğlu Suriye’de öldürülen gazeteciler Nazım Daştan ve Cihan Bilgin’e dair açıklama yapmasıyla ilgili baro yönetimine açılan davaya ve baskılara ilişkin “Bir baronun yapabileceği en doğal şeyi yapmış, hukuk istemişti. Bunun üzerine hem görevden alma davası, hem ceza davası açıldı. Yasal yoluyla bölünemeyen baro, yargı yoluyla yönetimsiz bırakılmak istendi” diye konuştu.

Ümit Kocasakal ise konuşmasında öldürülen gazeteciler için “Suriye’de ne olduğu belirsiz iki kişi” sözlerini kullanarak Kaboğlu’nu ve özgür basın çalışanlarını hedef aldı. Kocasakal’ın konuşmasının ardından Türkiye bayrağı açıldı ve sloganlar atıldı.

Aynı gün, Bağımsız Avukatlar Grubu Adayı Arife Gökkaya Dinç’in konuşmasının ardından salonda LGBTİ+ bayrakları açıldı ve yükselen “Nefrete İnat Yaşasın Hayat” sloganları atıldı. Bunun üzerine Türk Milliyetçisi Avukatlar Grubu (TÜMAG), bayrak açan avukatlara saldırarak genel kuruldaki gerilimi arttırdı. Kürsüde “Hiçbir avukat düşünceleri yüzünden yargılanmasın” diyen TÜMAG adayı Salih Uçar’ın grubu, “Barış akademisyeni oldunuz Marmara Üniversitesinden uğurladık, Anayasa’ya dokunmaya cüret ettiniz İstanbul Barosundan uğurlayacağız” ifadelerinin yer aldığı bir pankart açarak Kaboğlu’nu hedef aldı.

Ümit Kocasakal kimdir?

Kocasakal 2010’da İstanbul Barosu başkanı seçildi, 2012 ve 2014 seçimlerini de kazanarak altı yıl görev yaptı. 23 Ekim 2016’da yeniden aday olmadı ve görevi kendi yönetiminde de yer alan Mehmet Durakoğlu’na devretti. Sonrasında Türkiye Barolar Birliği delegesi olarak çalışmayı sürdürdü.

Kocasakal, CHP’ye 24 Ekim 2015’te üye oldu. 17 Ocak 2018’de Kemal Kılıçdaroğlu’na karşı genel başkan aday adaylığını açıkladı, ancak gerekli delege imzasına ulaşamadığı için aday olamadı. 2020’de, parti yönetiminin “CNN Türk’e katılmama” boykot kararına rağmen bir programa çıktığı için disipline sevk edildi ve 2 Nisan 2020’de CHP’den ihraç edildi.

Kocasakal, 2012’de ikinci kez seçildiği günkü konuşmasında, “ifadesini Türkçe bilmesine rağmen anadilinde vermekte ısrar edenlerin hakkı kötüye kullandığını” savunmuştu. Konuşmasında, “Anadilde savunmayı asla kabul etmiyorum. Bu, hakkın suistimalidir” diyen Kocasakal’ın sözleri, başta Kürt avukatlar, siyasetçiler ve insan hakları savunucuları olmak üzere, birçok kişi tarafından büyük bir tepkiyle karşılanmıştı.

24-25 Ekim İstanbul Barosu Olağan Genel Kurulu için 9 başkan adayları ve temsil ettiği gruplar:

  • İstanbul Barosu Başkanı Prof. Dr. İbrahim Kaboğlu (Değişim İçin Avukatlar Grubu)
  • Eski İstanbul Barosu Başkanı Prof. Dr. Ümit Kocasakal (Cumhuriyetçi Güç Birliği İttifakı)
  • Hasan Kılıç (Önce İlke Çağdaş Avukatlar Grubu, Önce İlke ÇAG Yükseliş Hareketi Ortak Adayı)
  • Prof. Dr. Korkut Kanadoğlu (Avukat Hakları Grubu)
  • Arife Gökkaya Dinç (Bağımsız Avukatlar Grubu)
  • Atakan Adem Selanik (Cumhuriyet Avukatları Grubu)
  • Salih Uçar (Türk Milliyetçisi Avukatlar Grubu)
  • Metin Üraçin (İstanbul Avukatlar Birliği Grubu)
  • Gülbeyaz Karadeniz (Bağımsız)
Foto haber

Diyarbakır: “Sansüre hayır, habere özgürlük”

Gazetecilere dönük baskı, sansür ve tutuklamalara karşı Diyarbakır da dahil olmak üzere toplam on ilde dün (24 Ekim) birçok kişi, basın çalışanlarına özgürlük istemek için sokaklardaydı.

Fotoğraflar: Yekta Armanc Hatipoğlu / Niha+

Diyarbakır’da Dicle Fırat Gazeteciler Derneği (DFG), Mezopotamya Kadın Gazeteciler Derneği (MKG), Güneydoğu Gazeteciler Derneği (GGC), Türkiye Gazeteciler Sendikası (TGS) ve DİSK Basın İş Diyarbakır Adliyesi önünde bir araya geldi. “Sansüre hayır, habere özgürlük” pankartının ardından gazeteciler Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu (BTK) binası önüne kadar yürüyüş gerçekleştirdi.

Yürüyüşte “Özgür basın susturulamaz”, “Sansüre hayır”, “Bijî çapemeniya azad” (“Yaşasın özgür basın”), “Susma sustukça sıra sana gelecek” sloganları atıldı. Yürüyüş sırasında birçok baskıya maruz kalan veya erişime engellenen Mezopotamya Ajansı, Ajansa Welat, Jinnews, Evrensel, Yeni Yaşam, Kısa Dalga, T24 ile pek çok mecranın logosunun olduğu dövizler taşındı.

Ortak basın metninin Türkçesini DFG Eşbaşkanı Selman Çiçek, Kürtçesini ise MKG Başkanı Roza Metina okudu.

İşte Diyarbakır’daki eylemden bazı kareler:

Gizliliğe genel bakış

Niha+, bağımsız gazetecilik ilkeleri ve okur mahremiyeti çerçevesinde dijital ayak izinize saygı duyar. Sitemizde gezinirken, sizlere kesintisiz bir okuma deneyimi sunabilmek ve platformumuzun teknik altyapısını güvence altına almak amacıyla çerezler kullanılmaktadır. Sol taraftaki menüyü kullanarak çerez tercihlerinizi dilediğiniz gibi yönetebilirsiniz. Kişisel verilerinizin nasıl işlendiğine dair detaylı bilgi için lütfen Gizlilik Sözleşmemizi ve KVKK Aydınlatma Metnimizi inceleyiniz.