Sınırlar kapalı, beklentiler farklı: Türkiye-Ermenistan normalleşmesinde geçen bir hafta

İki ülkeden 14 gazeteciyi bir araya getiren Türkiye-Ermenistan Medya Turu’nda birçok şehirde görüşülen kurumlar, ekonomik iş birliğine farklı mesafelerden yaklaştı. Ortaya çıkan tablo, normalleşmeye yönelik farklı beklentileri ve kalıcı bir barışın önündeki sorunları gözler önüne serdi.

Fotoğraflar: Abbas Vural

Geçtiğimiz aylarda Cumhurbaşkanı Erdoğan ve Nikol Paşinyan arasındaki görüşme ile yeniden gündeme gelse de uzun süredir var olan Türkiye-Ermenistan normalleşme süreci gerçekten iki ülke arasındaki ilişkilerin yeniden şekillendirilerek sınırların açılması ile sonuçlanabilir mi?

Avrupa Birliği’nin (AB) desteğiyle Avrasya İşbirliği Vakfı (EPF) tarafından düzenlenen Türkiye-Ermenistan Medya Turu, iki ülke arasındaki ekonomik ilişkilerin nasıl geliştirilebileceğine kafa yoran 14 gazeteciyi bir araya getirerek çeşitli çıkarımlar yapmamıza olanak sundu.

Ermenistan’dan 7 ve Türkiye’den 7 olmak üzere toplam 14 gazetecinin bir araya geldiği bu projede, 12 Ekim’den 23 Ekim’e kadar iki ülkeden çeşitli kentleri gezerek temaslarda bulunduk.

İstanbul, İzmir, Diyarbakır, Muş, Van ve Kars’ın ardından Ermenistan kentleriyle devam eden projede sınırı geçme fırsatı bulamasam da bu tarafta yaptığımız ziyaretlerde karşılaştıklarım paylaşılmaya değerdi.

Ön şartsız müzakere vurgusu

Gezinin ilk çarpıcı anı Ermenistan’ın Karadeniz Ekonomik İşbirliği Örgütü’ne üyeliği sayesinde İstanbul’da açtığı daimi misyonun temsilcisi Nairi Petrosyan ile gerçekleştirdiğimiz buluşmaydı.

Ermenistan’dan gelen gazetecileri ve sivil toplum uzmanlarını karşılamaya gelen bu isim, buluştuğu heyet ile oldukça samimi bir sohbet gerçekleştirdi.

Sohbette herhangi bir ön şart olmaksızın Türkiye ile müzakereye hazır oldukları vurgusu öne çıkıyordu. Ermenistan Dışişleri Bakanlığı’na bağlı çalışan bu temsilciliğin başındaki Petrosyan’ın bizi yolcu ederken Ermeni bir gazetecinin kendisine “Türkiye’ye her geldiğimizde birbirimizi ‘pasaportunuzu kaybetmeyin’ diye tembihliyoruz. Çünkü kaybettiğimiz takdirde başvurabileceğimiz bir elçiliğimiz yok” demesi ise iki ülke arasında ne kadar zorlu bir görevi yürüttüğünü gösteriyordu.

Proje kapsamında gerçekleştirdiğimiz diğer ziyaretler ekonomik iş birliğini güçlendirme odaklı olsa da Kürt toplumunun yaklaşımı ise bu süreçteki farklı gerçeklikleri ortaya koyan nitelikteydi.

Batı’da önyargı, Diyarbakır’da misafirperverlik

İstanbul’da CNN Türk yönetiminin yanı sıra Dudullu Organize Sanayi Bölgesinin (OSB) ve İzmir’deki çeşitli firma yetkililerinin sürece yaklaşımı tek taraflı ve tarihsel yüzleşmeden uzak iken Kürt kentlerindeki yetkililerin tavrı ise geri kalmış iki bölgenin kalkınmasına odaklıydı. Ayrıca İstanbul Ticaret Odası gibi kurumlar vakfın ziyaret talebini bile reddederken Diyarbakır’da belediye başkanından diğer kurum temsilcilerine, yerel gazetecilere kadar tüm yetkililerin üst düzey ilgi ve misafirperverlik göstermesi heyetteki Türkiyeli gazetecileri bile şaşırttı.

CNN Türk yetkilisinin kanal logosu önünde fotoğraf çekilmek isteyen heyete “Burada Türk bayrağı var, rahatsız olmazsınız değil mi?” diye sormasından tutalım da Dudullu OSB yetkilisinin “Eskiden buralarda çok fazla Ermeni vardı ama çoğu buraları terk etti” demesi Batı’daki gezilerde karşılaştığımız negatif yaklaşımların sadece birkaçıydı.

Ayrıca Ermenistan’dan deniz ulaşımı olmadığı için oradan ithalat yapmaya ilgi duymayan Türk iş insanlarının kendi ürünlerini satmaya ve Ermenistan’daki işgücünü Türkiye’ye taşımaya yönelik soruları da çarpıcıydı. Bu isteklerin gerçekleşmesi için atılması gereken yasal adımlar olduğunu söyleyen Türk yetkililerin bu konuda talep oluşturmaması ise başka pazarlara erişimlerinin mümkün olduğunu gösterir nitelikteydi. Ancak bu noktada görüştüğümüz kişiler, bölgedeki sanayiciler kadar teşvik almadıklarını öne sürerek başka bir tartışmayı da açığa çıkardı.

Normalleşme yalnızca sınırların açılması mı?

Ancak bunlardan daha çarpıcı bir şey varsa, o da Dudullu OSB’de ziyaret ettiğimiz İstanbul Ermenisi bir iş insanının sürece ilişkin sorulara verdiği cevaplar oldu. Bu kişinin verdiği cevaplar, kendi vatanı Ermenistan’da ilişkiler geliştirmesinin önünde engeller olduğunu ve Gürcistan üzerinden ticaret yapmanın maliyetini ortaya koydu.

Diyarbakır ile başlayan bölge gezisinde ise durum değişti. Burada görüştüğümüz kişiler belki de Ermenilerin bölgeyle olan bağları nedeniyle daha samimiydi. Ermeniler ile ekonomik ilişkiler geliştirmeye daha sıcak bakan bu kişilerin tavrı ve görüşleri daha pozitif olsa da onların da yeni pazarlara açılma amacı olduğu açıktı. Fakat Ermeni sanayicilerin bölgeye yatırım yapmasını beklediklerini de yapılan görüşmelerde belirttiler.

Karabağ savaşı sırasında Rusya’dan beklediği desteği göremeyince yüzünü Batı’ya dönen Ermenistan toplumu için bu fırsatlar oldukça önemliydi. Ancak Dudullu OSB yetkilisinin aklıma soktuğu sorular da bölgedeki farklı bir gerçekliği gözler önüne serdi.

“Kimse hukukun askıya alındığı bir OHAL coğrafyasına yatırım yapmak istemez”

Son dönemdeki tüm teşviklere rağmen bölgedeki sanayinin yeteri kadar gelişmemesinin nedenlerini açıklayan DTSO Başkanı Mehmet Kaya şunları söyledi:

“Yatırımcı huzur ve güven arar. Kimse hukukun askıya alındığı, OHAL uygulamalarının hüküm sürdüğü bir bölgede yatırım yapmak istemez. Ne yazık ki 100 yıllık cumhuriyet tarihinde uygulanan güvenlikçi politikalar nedeniyle bu bölge geride kaldı.”

Diyarbakır’da bulunan tek OSB’nin yönetim kurulu başkanı Mustafa Fidan ise başka bir ziyarette şunları ifade etti:

“Geçmişe kıyasla daha ileride olduğumuz ortada fakat şehrin ve bölgenin verilen teşviklerden yeteri kadar faydalandığını söyleyemeyiz. Hatta bu teşviklerden en çok faydalanan yine Marmara bölgesidir. Tüm gelişmelere rağmen Diyarbakır sanayisinde istihdam edilen sayısı 30-35 bin arasında. Değil İstanbul, Antep’e kıyasla bile çok düşük bir sayı bu.”

Nitekim, katılımcılarının da yakın dönemde gerçek bir normalleşmeye olur vermediği bu projede geçirdiğim birkaç günlük süreç, ekonomik kriz koşullarında ekonomik iş birlikleri geliştirmek isteyen üç komşu sermaye sınıfının arayışlarını gösterdi.

Tarihsel bir yüzleşme olmadan bu normalleşmenin ne kadar mümkün olabileceği ise merak konusu.

Türkiye-Ermenistan ilişkilerinde ne olmuştu?

Türkiye, Ermenistan’la sınırını Dağlık Karabağ savaşı nedeniyle 3 Nisan 1993’te kapattı. Kars’taki Akyaka demiryolu ve Iğdır’daki Alican karayolu kapıları o tarihten beri kapalı. İki ülke arasında diplomatik ilişki de bulunmuyor. İlişkilerde buzlar 2020 Karabağ savaşından sonra çözülmeye başladı ve iki taraf da sürece özel temsilci atadı. Özel temsilciler Serdar Kılıç ve Ruben Rubinyan 14 Ocak 2022’de Moskova’da ilk kez bir araya geldi. Temmuz 2022’de üçüncü ülke vatandaşları için kara sınırının açılması ve doğrudan hava kargo ticareti konusunda anlaşıldı, ancak anlaşma uzun süre uygulanmadı.

Azerbaycan ve Ermenistan 8 Ağustos 2025’te Washington’da bir barış anlaşması metnini parafladı. ABD Başkanı Donald Trump arabuluculuğuyla imzalanan anlaşma kapsamındaki TRIPP koridoru (Trump Uluslararası Barış ve Refah Yolu), Azerbaycan’ı Nahçıvan’a Ermenistan toprakları üzerinden bağlıyor. O dönem Türkiye Dışişleri Bakanı Hakan Fidan, Ankara’nın Azerbaycan-Ermenistan arasında nihai barış anlaşması imzalandığında normalleşmeye hazır olacağını söyledi. Azerbaycan ise Ermenistan Anayasası değişmeden anlaşmanın imzalanamayacağını belirtti.

Türk Hava Yolları 11 Mart 2026’dan itibaren İstanbul-Erivan seferlerine başladı. Türkiye Dışişleri Bakanlığı, doğrudan ticarete ilişkin bürokratik hazırlıkların 11 Mayıs 2026’da tamamlandığını duyurdu. Sınır, hala düzenli bir geçişe açık değil.

ABD ara seçimleri: Demokratlar Senato ve Meclis’te çoğunluğu kazandı

ABD Kongresi için yapılan ara seçimlerde demokratlar, cumhuriyetçi eyaletlerde kazanarak Temsilciler Meclisi ve Senato’nun kontrolünü cumhuriyetçilerden aldı. Bu tabloyla Trump son iki yılını demokratların çoğunlukta olduğu bir kongreyle tamamlayacak.

Fotoğraf: Adobe Stock

Amerika Birleşik Devletleri’nde (ABD) 3 Kasım 2026’da yapılan ara seçimlerde demokratlar, hem Temsilciler Meclisi’nin hem de Senato’nun kontrolünü cumhuriyetçilerden aldı. Demokratların 435 koltuklu Temsilciler Meclisi’nde çoğunluk için gereken 218’i ve 100 koltuklu Senato’da çoğunluk için gereken 51’i aşması, Başkan Donald Trump’ın ikinci döneminin kalan iki yılında ABD Kongresi’nde Cumhuriyetçilerin hâkimiyetini sona erdirdi.

Associated Press (AP) ajansının resmi olmayan sonuçlarına göre, Temsilciler Meclisi oylamalarında Demokratlar şu ana kadar 228, Cumhuriyetçiler ise 139 sandalye elde etti.

Meclis’te Demokratların Temsilciler Meclisi Azınlık Lideri Hakeem Jeffries ile Demokrat Temsilciler Meclisi üyesi Alexandria Ocasio-Cortez de yeniden seçildi. Senato’da ise güncel olarak demokratlar 54, cumhuriyetçiler 44 sandalyeye ulaştı. Sonuçları açıklanan yarışlarda cumhuriyetçilerin 20 vali seçilirken demokratlardan ise 28 vali seçildi.

ABD ara seçim sonuçları
Kaynak: The Associated Press (AP) · Son güncelleme: 4 Kasım 2026. Sayım sürdüğü için rakamlar değişebilir.
Senato
54
DEMOKRAT
44
CUMHURİYETÇİ
50 koltuk
7 koltuk kazandı
7 koltuk kaybetti
Demokratların rakamına, Demokrat grupla birlikte hareket eden 2 bağımsız dahil. İki koltukta sayım sürüyor.
Demokrat kazandı
Cumhuriyetçi kazandı
Demokrat önde
Cumhuriyetçi önde
Seçim yok
Demokratlar, Cumhuriyetçilerden Iowa, Kansas, Kuzey Karolina, Güney Karolina, Teksas, Ohio ve Maine koltuklarını aldı. Alaska ve Mississippi’de sayım sürüyor; AP’ye göre Alaska’da Cumhuriyetçi, Mississippi’de Demokrat aday önde.
Temsilciler Meclisi
228
DEMOKRAT
139
CUMHURİYETÇİ
218 koltuk
25 koltuk kazandı
25 koltuk kaybetti
435 sandalyenin 367’si belli oldu, 68 seçim bölgesinde sonuç bekleniyor. Demokratlar, çoğunluk için gereken 218 koltuğu aştı.
Veri: The Associated Press (AP) · Tasarım: Niha+

2026 ara seçimleri

Ara seçimler, ABD’de dört yıllık başkanlık döneminin tam ortasında yapılan federal ve eyalet seçimlerine verilen isimdir. Seçmenler, ABD Kongresi’nin iki kanadını, valileri ve eyalet meclislerini belirlemek için oy kullanırlar.

2026 ara seçimleri, Trump’ın ikinci döneminin son iki yılını şekillendirecek. Seçim kampanyalarının ana başlıkları yaşam maliyetleri, gümrük tarifeleri, sağlık harcamaları ve yaklaşık yedi aydır süren İran savaşı ile bunun akaryakıt fiyatlarına etkisi olurken kampanya reklam harcamaları 11,21 milyar dolarla ara seçim tarihinin rekorunu kırdı.

Bu yıl Temsilciler Meclisi’nin 435 sandalyesinin tamamı, Senato’nun 100 sandalyesinden 35’i ve 36 eyaletin valiliği seçime gidiyor.

Senato’da 50-50 eşitlik olması hâlinde ise kontrol cumhuriyetçilerde kalacak çünkü eşitliğin bozulması için Senato Başkanı sıfatıyla Başkan Yardımcısı JD Vance oy kullanabiliyor.

Ara seçimlere dek Cumhuriyetçiler, Temsilciler Meclisi’nde 219 vekillikle çoğunluktaydı. Demokratlarınsa 214 vekili bulunuyordu.

Senatoda da cumhuriyetçiler demokratlara karşı çoğunluktaydı. 53 cumhuriyetçi senatöre karşılık 47 demokrat senatör vardı.

Kilit eyatletlerde sonuçlar: “İlkler”

Senato seçimlerinde Maine, Kuzey Carolina, Michigan ve Georgia ön plana çıkarken kampanya süreci ilerledikçe Trump’ın 2024’te farklı şekilde kazandığı Teksas, Ohio, Iowa, Alaska, Kansas ve Güney Carolina da yarışa dahil oldu.

Georgia

Senato’da Demokrat Jon Ossoff, Cumhuriyetçi Mike Collins’i yendi. Valilik seçiminde de Demokrat Keisha Lance Bottoms, Cumhuriyetçi Rick Jackson’ı geride bıraktı. Valilik ise 20 yılı aşkın sürenin ardından demokratlara geçti.

Michigan

Senato’da Demokrat Abdul El-Sayed ile Cumhuriyetçi Mike Rogers yarışıyor. El-Sayed, Rogers karşısında az farkla önde geldi. Valilik seçiminde de Demokrat Jocelyn Benson ile Cumhuriyetçi John James arasındaki yarışta Benson, James’in önünde.

Kuzey Carolina

Senato’da Demokrat aday Roy Cooper, Cumhuriyetçi Michael Whatley’i geride bırakarak senatör oldu ve Cumhuriyetçilerin elindeki koltuk Demokratlara geçti.

Güney Carolina

Senato’da Lindsey Graham’ın Temmuz’daki ölümünden sonra yerine atanan kız kardeşi Darline Graham, Demokrat Annie Andrews karşısında seçimi kaybetti ve senatörlük Cumhuriyetçilerden Demokratlara geçti.

Ohio

Senato’da Demokrat Sherrod Brown, Cumhuriyetçi Jon Husted karşısında kazandı. Brown, 2024’te kaybettiği Senato’ya geri dönerken Cumhuriyetçilerde bulunan senatörlük Demokratlara geçti. Valilik seçiminde de Demokrat Amy Acton, Cumhuriyetçi Vivek Ramaswamy’i geride bıraktı ve Valilik de Cumhuriyetçilerden Demokratlara geçti.

Teksas

Senato’da Demokrat James Talarico, Teksas Başsavcısı Ken Paxton’ı yendi ve burada da senatörlük Cumhuriyetçilerden Demokratlara geçti. Talarico, Teksas’ta 1988’den bu yana seçilen ilk Demokrat senatör oldu. Ayrıca, Demokrat Gina Hinojosa, üç dönemdir vali olan Cumhuriyetçi Greg Abbott’u yendi. Valilik 1995’ten bu yana ilk kez Cumhuriyetçilerden Demokratlara geçti.

Kansas

Senato’da Demokrat Adam Hamilton, görevdeki Cumhuriyetçi senatör Roger Marshall’ı yendi ve senatörlük Cumhuriyetçilerden Demokratlara geçti. Kansas, yaklaşık yüz yılın ardından ilk defa bir Demokrat senatör seçti.

Iowa

Senato’da Cumhuriyetçi Joni Ernst’ten boşalan koltuk için Demokrat Josh Turek, Cumhuriyetçi Ashley Hinson karşısında seçimi kazandı ve senatör seçildi. Bu eyalette de Cumhuriyetçiler koltuğu Demokratlara kaybetti. Ayrıca Demokrat aday Rob Sand, Cumhuriyetçi Zach Lahn karşısında Valilik seçimini kazandı.

Önceden Demokrat Parti’de olan eyaletlerde “ilkler”

California

Senato için bu yıl seçim yapılmayan California’da Demokrat Xavier Becerra, Cumhuriyetçi Steve Hilton karşısında valiliği kazandı. Becerra, görev süresi dolan Gavin Newsom’ın yerini alarak 1875’te Romualdo Pacheco’dan bu yana California’nın ilk Latin valisi olacak.

New Hampshire

Demokrat Partili Chris Pappas, New Hampshire’da eski Cumhuriyetçi Senatör John Sununu’yu yenerek ilk açık eşcinsel erkek senatör oldu. Sonuçları sahnede partneriyle birlikte kutladı ve kalabalığa şunu söyledi: “Washington’ın sorunları çözmek için masada yeni bir nesile ihtiyacı var.”

Kampanya harcamaları ve lobiler

2026 ara seçimleri, ABD tarihinin en pahalı seçimi olarak kayıtlara geçti. Kampanya finansmanını izleyen kâr amacı gütmeyen bir kuruluş olan OpenSecrets’a göre toplam harcama 12 milyar doları buldu. Bu paranın yarısından fazlası, sınırsız bağış toplayabilen PAC’lerden ve süper PAC’lerden oluşuyor.

En büyük 40 bağışçı, adaylara toplam 2,4 milyar dolar verdi. Bu bağışçıların başındaki isim Elon Musk, cumhuriyetçi PAC’lere 445 milyon dolar aktardı. George Soros ise Demokratları destekleyen PAC’lere yaklaşık 100 milyon dolar bağışladı.

Cumhuriyetçilerde Senate Leadership Fund 489 milyon, MAGA Inc. 353 milyon dolar harcadı. Demokratlarda ise Senate Majority PAC 248 milyon, House Majority PAC 192 milyon dolarla öne çıktı.

Seçim kampanyalarının en yoğun fonlandığı eyalet ise Teksas oldu. Eyaletteki Senato yarışı, 560 milyon doları aşan reklam harcaması ile ABD tarihinin başkanlık dışındaki en pahalı yarışı haline geldi. FEC kayıtlarına göre Elon Musk Eylül’de Senate Leadership Fund’a 158 milyon dolar verdi. Aynı ay grup, Paxton’ı desteklemek için yeni kurulan Texas PAC’e 75 milyon dolar gönderdi. Musk’ın verdiği 83 milyon dolar da aynı gruba aktarıldı. Bu desteğe rağmen yarışı demokrat aday Talarico kazandı.

El-Sayed Michigan’ı kazandı

İsrail yanlısı lobi AIPAC, United Democracy Project üzerinden ülke genelindeki yarışlara on milyonlarca dolar harcadı. Grup, harcamalarını büyük ölçüde demokrat ön seçimlerine yoğunlaştırmıştı. İsrail’e güçlü bağlılık gösteren adayları destekleyen AIPAC’in toplam 104,3 milyon dolar harcadı. Bunun 30,6 milyon doları Michigan’daki demokrat Senato ön seçiminde kullanıldı.

Bu, grubun tek bir yarışa yaptığı en büyük harcamaydı. Ancak AIPAC’in desteklediği Haley Stevens, İsrail’i en sert eleştiren adaylardan Abdul El-Sayed’e kaybetti. Ara seçimden birkaç gün önceyse ön seçimde El-Sayed’e kaybeden Stevens, sosyal medyadan yaptığı açıklamayla müslüman ve demokrat aday El-Sayed’in karşısında yarışan cumhuriyetçi aday Rogers’ı destekleyeceğini duyurmuştu. California, Illinois ve New York’ta AIPAC’in desteklediği adaylar ön seçimlerde başarılı olamadı. Teksas’ta Talarico AIPAC’tan uzak durmuş ve gruptan destek almayacağını açıklamıştı.

Resmi olmayan sonuçlara göre, senato oylamasında Abdul El-Sayed, rakibi Mike Rogers’ın önüne geçti. Sayed, güncel sayılara göre 1 milyon 583 bin 684 oy alarak yüzde 50,6 oy oranına ulaşırken Rogers ise 1 milyon 486 bin 235 oy alarak yüzde 47,5 oy oranında kaldı. Böylece El-Sayed, ABD’de ilk Mülsüman senatör oldu.

Seçim sonucunun ardından konuşan El-Sayed, kendisini Müslüman kimliği üzerinden kendisini hedef alan ABD Başkanı Donald Trump’a seslenerek “Donald, biliyorum, ismimi söylemekte zorlandın. Bu yüzden JD Vance ocak ayında yemin ettirdikten sonra bana sadece ‘Senatör’ diyebilirsin” dedi.

Filistinlilerin eşit haklara, barışa ve kendi kaderini tayin hakkına sahip olması gerektiğini vurgulayan Sayed, “Filistinli çocukların atalarının topraklarında, bizim vergilerimizle öldürülmeden büyümesi gerektiğine inanıyorsanız size ‘nefret dolu’ diyorlar. Eşit haklara, barışa, onura ve kendi kaderini tayin hakkına inanmak nefret değil, sevgidir” diye konuştu.

Demokratik Sosyalistler’in başarısı

Demokrat Parti’nin çatısı altında seçimlere katılan Amerika Demokratik Sosyalistleri’nin (DSA) başarısı da ara seçimlerde dikkat çekti. Demokrat bölgelerde ön seçimleri kazanarak Kongre’ye giren ve DSA üyesi/destekçisi olan en az 5 yeni isim Temsilciler Meclisi’ndeki yerini aldı. Bunlardan Melat Kiros, Colorado’da Kongre’ye seçilen ilk “Z kuşağı” (Gen Z) kadın siyasetçi oldu. Diğer isimler ise şunlar: Darializa Avila Chevalier (New York), Claire Valdez (New York), Donavan McKinney (Michigan), Chris Rabb (Pennsylvania).

DSA’dan Janeese Lewis George, seçim gecesinde büyük bir sürprize imza atarak ABD’nin başkenti Washington D.C.’nin yeni Belediye Başkanı seçildi. DSA’dan David Morales ise Rhode Island’ın başkenti Providence şehrinin belediye başkanı seçildi

NBC’nin gerçekleştirdiği sandık çıkış anketlerine göre, 18-29 yaş arası yaklaşık her üç seçmenden biri kendisini “Demokratik Sosyalist” olarak tanımlıyor. Bu sayılar Soğuk Savaş döneminden kalan anti-sosyalizm algısının yeni jenerasyonlarda kırıldığının bir işareti olarak değerlendiriliyor.

İran Savaşı’nın yansımaları

Donald Trump’ın Şubat ayında İsrail’le birlikte ve Kongre onayı almadan İran’a karşı başlattığı savaşın ekonomik etkisi bu ara seçimde seçmenlere yansıdı. Reuters’a göre benzinin galonu, savaşın başladığı 28 Şubat’tan önce yaklaşık 3 dolarken Temmuz’da ortalama 4 doları geçti. Ağustos’ta yapılan Reuters/Ipsos anketinde Amerikalıların sadece %31’i İran’a yönelik askeri harekâtı destekliyordu.

Ekim’de yapılan Fox News anketine göre seçmenlerin yaklaşık %60’ı İran’a karşı askeri harekâta karşıydı. Seçim günü yapılan AP seçmen anketinde de seçmenlerin yaklaşık %60’ı ABD’nin İran’a askeri müdahalesini “yanlış karar” olarak niteledi.

Bu tablo, Cumhuriyetçi adayları Trump’tan uzaklaşmaya zorladı. Eylül’de Michigan Senato adayı Mike Rogers, Iowa Senato adayı Ashley Hinson ve Michigan valilik adayı John James, artan maliyetleri gerekçe göstererek savaşın sona ermesi çağrısı yapmıştı. Aynı dönemde Iowa’da Cumhuriyetçi temsilciler Zach Nunn ve Mariannette Miller-Meeks, ilk kez İran’la ilgili savaş yetkileri önergesine destek verdi. Senato’da Demokratlar, neredeyse oybirliğiyle İran’daki savaşı durdurmaya yönelik savaş yetkileri önergesini destekledi.

Filistin: Demokrat Parti’de ayrışma

Şubat’ta yayımlanan Gallup anketine göre Amerikalıların %41’i Filistinlilere, %36’sı İsraillilere daha yakın bir noktada bulunuyor. Demokratların %65’i Filistinlilere, %17’si ise İsraillilere sempati duyuyor. Amerikalıların %57’si bağımsız bir Filistin devletinin kurulmasını destekliyor.

Seçmenlerin bu görüşleri, seçimlere de yansıdı. Tartışmanın en sert yaşandığı yer Michigan oldu. Demokrat aday Abdul El-Sayed, İsrail’in Gazze’deki saldırılarını “soykırım” olarak nitelendiriyor ve ABD’nin İsrail’e askeri yardımının durdurulmasını savunuyor. Trump ise El-Sayed’in Müslüman Kardeşler üyesi olduğunu iddia etti. Trump’ın Arap-Amerikan seçmenlere ulaşma çalışmalarını yürüten Bishara Bahbah, başkanın El-Sayed hakkındaki sözlerinin “kırmızı çizgiyi aştığını” dile getirdi. Ülkenin en büyük Arap-Amerikan topluluğunun yaşadığı Dearborn’da birçok seçmen, Biden’ın İsrail’e desteği nedeniyle 2024’te Trump’ı desteklemişti.

Diğer yarışlarda ise adaylar daha temkinli bir çizgi izledi. Teksas’ta kazanan Demokrat James Talarico, Netanyahu hükümetine silah gönderilmesine oy vermeyeceğini, diğer yardımların ise Gazze ve Batı Şeria’daki yıkımın sona ermesine bağlanması gerektiğini söyledi. Ohio’da kazanan Sherrod Brown ise 2024 sonunda Bernie Sanders’ın silah transferlerini engelleme girişimine karşı oy vermişti ve İsrail’in kendini savunma hakkını vurgulayan bir çizgide duruyor.

Öğrenciler kazandı:

Sırbistan’da Öğrenci Listesi, Vučić iktidarına son verdi

Üniversite öğrencilerinin eylemleri ve sonrasında seçime girme kararlarıyla şekillenen Sırbistan genel seçimlerinde sandıktan değişim çıktı. Vučić’in 14 yıllık otoriter iktidarı Öğrenci Listesi’yle son buldu ve “öğrenciler kazandı.”

Öğrenci Listesi’nin seçim zaferi sonrası Belgrad’daki Slavija Meydanı’nda toplanan halk, Foto: N1

Sırbistan’da 25 Ekim’de yapılan erken genel seçimde, üniversite öğrencilerinin öncülüğünde iki yıla yakın süren hükümet karşıtı eylemlerin neticesinde oluşturulan “Öğrenci Listesi” (Studentska Lista) tarihi bir zafer kazandı. Cumhuriyet Seçim Kurulu’nun (RIK) yayımladığı ön sonuçlara göre “Öğrenci Listesi – Öğrenciler Kazanıyor” (Studentska Lista – Studenti Pobeđuju) oyların yüzde 52,5’ini alırken, Aleksandar Vučić’in liderliğindeki sağ popülist “Birleşik Sırbistan” (Ujedinjena Srbija) listesi yüzde 39,3’te kaldı. Bağımsız gözlem kuruluşu CeSID’in verilerine göre öğrencilerin desteklediği liste, 250 sandalyeli parlamentoda 140 sandalyeyle tek başına çoğunluğu elde ederken, Vučić’in Sırp İlerici Partisi (SNS) 103 sandalyede kaldı.

2012’den bu yana iktidarda olan SNS’in ve 2014-2017 arasında başbakan, 2017-2026 arasında ise cumhurbaşkanı olarak ülkeyi yöneten Vučić’in 14 yıllık iktidarı sona erdi. Yugoslavya’nın dağılmasından bu yana oy kullanımının en yüksek seyrettiği seçimde katılımın yüzde 70’e yaklaştığı belirtildi.

Vučić sayımın erken saatlerinde kameralar karşısına geçerek “Bu seçimleri kaybettiğimiz açık, Öğrenci Listesi kazandı,” ifadeleriyle yenilgiyi kabul etti. Açıklamanın hemen ardından başkent Belgrad’da on binlerce kişi sokaklara döküldü. Kornalar ve şarkılar eşliğinde kutlama yapan halk, “Bitti” ve “Zafer” sloganları attı. Gecenin sembolik anlarından biri ise meclis binasının karşısındaki Pionirski Park’ta yaşandı. Kalabalık, iktidar destekçilerinin bir buçuk yılı aşkın süredir işgal ettiği ve halk arasında “Ćacilend” olarak bilinen çadır kampının çitlerini yıktı, çadırları söktü.

Öğrenci Listesi nasıl doğdu?

1 Kasım 2024’te Sırbistan’ın ikinci büyük kenti olan Novi Sad’da kısa süre önce yenilenen tren istasyonunun beton sundurması çökmüş ve 16 kişi hayatını kaybederken yapılan renovasyonla ilgili yolsuzluk iddiaları kısa sürede ülke gündemine oturmuştu. Üniversite öğrencileri ilk haftalarda fakülteleri işgal ederek hükümetten dört talepte bulundu: Renovasyona ilişkin tüm belgelerin yayımlanması, protestoculara saldıranların yargılanması, gözaltına alınan öğrencilere yönelik suçlamaların düşürülmesi ve yükseköğretim bütçesinin yüzde 20 artırılması. Aralık ortasına gelindiğinde ülkedeki yükseköğretim kurumlarının büyük bölümü öğrenci ablukası altındaydı.

Öğrenci Hareketi’ni Sırbistan’daki önceki protesto dalgalarından ayıran özellik ise lidersiz ve partilerden bağımsız yapısı oldu. Kararlar, her öğrencinin söz alabildiği “Plenum”larda (fakülte genel kurulları) tartışılarak alındı. Bu model zamanla kampüslerin dışına taşındı. Mahallelerde, kasabalarda ve köylerde “zbor” adı verilen yurttaş meclisleri kuruldu. Çiftçilerden oyunculara, avukatlardan öğretmenlere kadar toplumun geniş kesimleri harekete katıldı. Bu gelişmeler karşısında Başbakan Miloš Vučević Ocak 2025’te istifa etti. 15 Mart 2025’te Belgrad’daki Slavija Meydanı’nda ülke tarihinin en büyük hükümet karşıtı gösterisi gerçekleştirildi.

Öğrenci eylemleri, Foto: FoNet / Zoran Mrda

Taleplerinin karşılanmadığını söyleyen öğrenciler, 5 Mayıs 2025’te erken genel seçim çağrısı yaptı ve bu çağrının ardından öğrenciler kendi listeleriyle seçime gireceklerini, ancak bu listede öğrencilerin bulunmayacağını açıkladılar. Öğrenciler mevcut muhalefet partilerinden yer istemek yerine onlardan seçime girmemelerini ve seçmenlerini Öğrenci Listesi’ne yönlendirmelerini istedi. Aylar süren tartışmaların sonunda Demokrat Parti, Özgür Yurttaşlar Hareketi ve Yeşil-Sol Cephe’nin de aralarında bulunduğu onlarca parti ve hareket kendi listelerini çekerek öğrencilere destek verdi.

Liste, “plenum”lardan çıktı

Öğrenci Listesi’ndeki 250 kişi, üniversite merkezleri arasında öğrenci sayılarına göre paylaştırıldı. Ülke genelinde 80’den fazla fakülte plenumu listeye aday önerdi. Adaylık kriterleri arasında adayların öğrenci olmaması, hiçbir zaman iktidardaki SNS’e üye olmamış olmak ve muhalefet partilerinde yöneticilik yapmamış olmak gibi özellikler bulunuyordu. Aday önerme sürecinin ardından önerilen tüm isimler ortak bir listede toplanarak bütün fakültelerin incelemesine açıldı.

Listenin başına geçmesi beklenen Belgrad Üniversitesi Rektörü Vladan Đokić, Eylül başında 43’e 42 gibi kıl payı bir oylamayla veto edildi. Oyuncu ve akademisyen Bojana Maljević ise veto sistemini eleştiren bir mektupla listeden çekildi. Sonunda listenin başına Novi Sad Tıp Fakültesi’nden kardiyolog Ilija Srdanović getirildi. Öğrenciler bununla birlikte listenin bir lideri olmadığını, Srdanović’in “eşitler arasında birinci” olduğunu vurguladı. Listede eski Merkez Bankası Başkanı Dejan Šoškić, EuroLeague Başkanı ve eski basketbolcu Dejan Bodiroga, oyuncu Tihomir Stanić ve sosyolog Jovo Bakić gibi tanınmış isimlerin yanı sıra profesörler, doktorlar, öğretmenler ve bir maden işçisi de yer aldı.

Vučić’in 9 Eylül’de meclisi feshederek erken seçim kararı almasıyla öğrenciler aylardır hazır bekleyen planlarını devreye soktu. Aynı gün, aralarında rektör, akademisyen, lise öğretmeni ve Kolubara maden havzasından bir işçinin de bulunduğu 14 kişi “Öğrenci Listesi – Öğrenciler Kazanıyor” adlı yurttaş grubunu kurdu. Ertesi gün kampanya, her şeyin başladığı kent olan Novi Sad’da yaklaşık 6 bin kişinin katıldığı bir mitingle başladı. Tüm bunlar olurken listenin adına çok benzeyen üç “sahte dernek” aynı kişi tarafından kayda geçirildi. Öğrenciler bunun iktidar tarafından desteklendiğini ve seçmeni yanıltmaya yönelik bir girişim olduğunu söyledi. 14 Eylül’de Belgrad’da düzenlenen bir yürüyüşün ardından yaklaşık 70 bin imza Cumhuriyet Seçim Kurulu’na teslim edildi. Kurul ertesi gün 69 bin 99 imzayı geçerli sayarak, yasal eşiğin yaklaşık yedi katı desteğe ulaşan listeyi oy pusulasında 3 numaradan resmen yarışa dahil etti.

Öğrencilerin simgesi: Tri poljupca za sreću

Öğrenci Listesi’nin oy pusulasındaki numarasının “3” olarak belirlenmesinin ardından öğrenciler, kampanyalarını bu sayı üzerinden geliştirmeye başladı. Snežana Savić’in “Tri poljupca za sreću” (Şans getirmesi için üç öpücük) adlı şarkısı öğrenci yürüyüşlerinde ve mitinglerinde en çok çalınan şarkılardan biri oldu.

Vučić’in hamleleri

Öğrenciler seçime hazırlanırken Aleksandar Vučić de iktidarını korumak için farklı bir yol izledi. Vučić uzun süre erken seçim taleplerine karşı direndi. Haziran 2025’te seçimin ancak Aralık 2026’da, 2027’de Belgrad’da düzenlenecek EXPO fuarına yönelik hazırlıklar tamamlandığında yapılacağını söylemişti. Ancak bağımsız kamuoyu araştırmaları aylardır Öğrenci Listesi’ni SNS’in önünde gösteriyordu. Bunun üzerine Vučić beklenmedik bir manevra yaptı ve Anayasa nedeniyle üçüncü kez cumhurbaşkanlığına aday olamayacağı için partinin seçim listesinin başına geçti ve başbakan adayı oldu. 9 Eylül’de meclisi feshederek seçim tarihi olarak 25 Ekim’i ilan etti. 27 Eylül’de de görev süresinin dolmasına yedi aydan fazla zaman varken cumhurbaşkanlığından istifa etti ve görevi, eski Başbakanlarından olan meclis başkanı Ana Brnabić’e vekâleten devretti. Vučić’in bu planı, Sırbistan’da resmi olarak cumhurbaşkanından daha fazla yetkiye sahip olan başbakanlık koltuğuna geçerek iktidarda kalmaya ve partisinin öğrencilere karşı şansını artırmaya yönelik bir adım olarak yorumlandı.

Vučić kampanyaya “hiçbir makamı olmayan sıradan bir vatandaş” olarak gireceğini söyledi. Gerçekte ise kampanya, tamamen onun kişiliği etrafında şekillendi. Keza, seçim listesi de Vučić’in adını taşıyordu: “Aleksandar Vučić – Birleşik Sırbistan.” Škoda marka eski bir arabayla köy köy dolaşan, istifasının ardından sosyal medyadan neredeyse hiç düşmeyen Vučić’in kampanyası, muhalefete göre devletin olanaklarından da yararlandı.

İktidarın en somut eylemi, ekonomik vaatler ve seçim öncesi ödemeler oldu. Ağustos’ta emeklilere, aldıkları aylığa göre 20 bin ile 35 bin dinar arasında tek seferlik ödeme yapıldı. Çocuk yardımı, sosyal yardım ve gazi ödeneği alanlara 25 bin dinar verildi. Yürürlüğe giren yasayla tüm yetişkin vatandaşlara 6 bin dinar ödeme de öngörüldü. Vučić seçim ilanının hemen ardından emekli aylıklarına yeni bir zam açıkladı. Mitinglerde ortalama emekli aylığının 2027 sonunda 600 avroya, görev süresi dolmadan da 750 avronun üzerine çıkacağını vaat etti.

Vučić: “Öğrenciler, dış güçlerin bir projesi”

Vučić kampanya boyunca öğrenci hareketini dış güçlerin bir projesi olarak tanımladı. 3 Ekim’de Belgrad Arena’da, ülkenin dört bir yanından otobüslerle getirilen binlerce destekçisine seslenirken, herhangi bir kanıt sunmadan hareketin yabancı ajanlarca desteklendiğini öne sürdü ve “Bir istihbarat servisinin müdahalesi olmazsa onları yeneceğiz,” dedi. Öğrenci Listesi’nin seçim videosunu “kendileri gibi karanlık” olarak niteledi. Vučić, listede “ne işçi ne çiftçi” bulunduğunu, adayların yalnızca koltuk ve kişisel çıkar peşinde olduğunu savundu. Vučić ayrıca listenin perde arkasında Demokrat Parti’nin eski yöneticileri Bojan Pajtić ve Dušan Petrović’in bulunduğunu iddia etti ancak Pajtić bu iddiaları yalanladı.

Vučić, öğrencilerin liste başı olan Srdanović’i defalarca canlı yayında tartışmaya da davet etti. Srdanović ise davetleri reddetti. Vučić’in kendisini listenin tek lideri gibi göstererek seçimi iki kişi arasındaki bir kavgaya indirgemeye çalıştığını belirten Srdanović, “Bu benimle onun arasındaki kişisel bir kavga değil, Sırbistan ile mafya arasında bir tercihtir,” dedi.

Vučić’in bir seçim afişi, Foto: Marija Janković

Vučić, 9 Ekim’de Kragujevac’ta 150 bin oy farkla kazanmayı beklediğini söyledi. Birkaç gün önce ise yarım milyon oyluk bir fark hedeflediğini açıklamıştı. Seçimden kısa süre önce de 4,1 milyon kişinin sandığa gitmesini ve listesinin oyların yarısından fazlasını almasını beklediğini, yüzde 63’ü aşan bir katılımın kendi lehine olacağını öne sürmüştü. Sonuçta katılım bu eşiğin çok üzerine çıktı, ancak yüksek katılım Vučić’in değil öğrencilerin lehine oldu.

Diğer partiler ve “sahte azınlık listeleri”

Uzun süredir Vučić’e yakın olan Ivica Dačić’in Sosyalist Partisi (SPS), “İstikrar Faktörü!” adıyla ayrı bir liste çıkardı. Dragan Đilas’ın liderliğindeki Özgürlük ve Adalet Partisi (SSP), Sırbistan’ın Merkezi (SRCE) ve Dayanışma hareketi ise öğrencilerin çağrısına rağmen seçime girmeyi tercih ederek “Avrupa Sırbistan” koalisyonunu kurdu. Sağda ise Sırbistan Yeni Demokrat Partisi (NDSS) öncülüğündeki “Otantik Sağ” yarıştı.

Ayrıca yazar Lily Lynch’in aktardıklarına göre azınlık listelerinin yüzde 3’lük barajdan muaf olmasından yararlanan bazı şüpheli listelerin, seçimden sonra SNS’in çoğunluk için ihtiyaç duyabileceği ek sandalyeleri sağlamak amacıyla kurulduğu ileri sürüldü. Bunlar arasında “Rus Partisi – BRICS’te Sırbistan” ve “Rus-Sırp Birliği Partisi – Rusya ve Sırbistan Sonsuza Dek Kardeş” gibi iki “Rus azınlık” listesi ile Vučić’e yakınlığıyla bilinen Slovak listesi “Ana Sırbistan – Gruda” da vardı. 25 Ekim gecesindeki sonuçlar ise bu planı boşa çıkardı ve bu listelerin hiçbiri yüzde 0,2’yi geçemedi. SPS de yüzde 2,2 ile meclis dışında kaldı.

SPS, 1990’da Slobodan Milošević tarafından Sırbistan Komünistler Birliği’nin devamı olarak kuruldu. Parti, Yugoslavya’nın dağılma sürecindeki savaşlar, uluslararası yaptırımlar ve 1999’daki NATO bombardımanı boyunca ülkeyi yönetti. Milošević, 5 Ekim 2000’deki halk ayaklanmasıyla iktidardan düştü ve ardından Lahey’deki savaş suçları mahkemesine teslim edildi. 2006’da karar çıkmadan önce gözaltında öldü. Aynı yıl partinin başına, 1990’larda Milošević’in sözcülüğünü yapmış olan Ivica Dačić geçti. Parti, 2012’den bu yana da Vučić’in küçük ortağı olarak neredeyse kesintisiz biçimde iktidarda kaldı ve Dačić bu dönemde başbakanlık, dışişleri ve içişleri bakanlığı gibi görevler üstlendi.

Seçim arifesinde Belgrad Barosu, Belgrad Yüksek Mahkemesi’nin kalem işlerinin seçim nedeniyle mesai saatleri dışında da açık tutulacağını duyurmuş ve bunu “beklenen gözaltı ve tutuklamalarla” ilişkilendiren acil bir uyarı yayımlamıştı. Seçim günü 16.00’da Kızılyıldız futbol takımının Belgrad’da maçı vardı. Bu da Vučić’le yakın ilişkileri belgelenmiş olan ve 1990’lardan bu yana zaman zaman iktidarın “gayriresmi güvenlik gücü” gibi kullanılan Kızılyıldız tribün grubu Delije’yle ilgili güvenlik endişelerini artırdı.

Sandıklarda uzun kuyruklar oluştu

Seçim günü Novi Sad’da seçmenler sandıklar açılmadan iki saat önce, sabah 5 civarında kuyruk oluşturmaya başladı. Belgrad’da kuyruklar okul bahçelerine kadar taştı. Eski cumhurbaşkanı Vučić, Belgrad’da oy kullanmak için yaklaşık iki saat sıra bekledi. Katılım oranı ise gün boyunca rekor düzeyde seyretti. Cumhuriyet Seçim Kurulu’nun verilerine göre katılım, nihai olarak yüzde 68,8 oldu ve 4,2 milyondan fazla seçmen oy kullandı.

Akşam saatlerinde ise Belgrad’ın merkezinde gerginlik hakimdi. Toplumsal olaylara müdahale araçları ve tam teçhizatlı jandarma birlikleri, Cumhuriyet Seçim Kurulu binasının, meclisin ve devlet televizyonu RTS’nin önüne konuşlandırıldı. Sandıklar kapanmadan birkaç saat önce, iktidar destekçilerinin bir buçuk yıldır kamp kurduğu Pionirski Park’a kamyonlarla yeni çadırlar getirildi.

Sandıklar saat 20.00’de kapandığında ilk sonuçlar iktidarı önde gösteriyordu ve sandıkların yalnızca yüzde 2’si açıldığında Vučić’in listesi yüzde 55’in üzerinde oy alıyordu. Yaklaşık bir buçuk saat sonra Vučić, partisinin kendi tahminlerine dayanarak SNS genel merkezinde kameralar karşısına geçti. Kendi listesinin yaklaşık 1,7 milyon, öğrencilerin ise 2,2 milyon oy aldığını söyleyen Vučić, yenilgiyi kabul etti. Vučić, öğrencilerin 135 ile 140 arasında, kendi partisinin ise yaklaşık 105 sandalye kazanacağını tahmin ettiğini belirtti.

Yenilgiyi kabul eden Vučić, kampanya boyunca dile getirdiği iddialardan ise geri adım atmadı. Vučić, Öğrencilerin isimsiz “Avrupa ülkeleri ve Amerikan derin devleti” tarafından desteklendiğini yineledi ve destekçilerine öğrencilerin “düşündüklerinden daha hızlı” yenileceğini söyledi. Reuters’a göre ise Vučić, hareketin Hırvatistan ve Karadağ’daki yabancı ajanlarca finanse edildiğini iddia etti. Ayrıca, Vučić’in yenilgiyi kabul etmesinin ardından polis sokaklardan çekildi.

Polis sokaklardan çekilirken Öğrenci Listesi destekçisi seçmenlerin tepkileri de kameralara yansıdı:

Resmi sayım ise gece boyunca Vučić’in öngördüğü tabloya doğru ilerledi. Sandıkların yaklaşık üçte biri açıldığında Öğrenci Listesi öne geçti. Sabaha doğru fark 13 puana çıktı. Son gelen verilere göre Öğrenci Listesi yüzde 53,3, Vučić’in listesi ise yüzde 39,7 oy aldı.

Vučić’in açıklaması Öğrenci Listesi’nin merkezinde coşkuyla karşılandı. Öğrenciler adına konuşan Belgrad Üniversitesi Kimya Fakültesi profesörü Radomir Saičić, “Sevgili Sırbistan, bu gece halkın sesi duyuluyor. Bu gece zaferi kutluyoruz, yarın geleceği inşa ediyoruz,” dedi. Liste başı Ilija Srdanović’in gözyaşlarını tutamadığı kameralara yansıdı. Başbakanlık için adı geçen eski Merkez Bankası Başkanı Dejan Šoškić ise vatandaşları sükûnete ve düzeni korumaya çağırdı ve seçim sürecindeki “medeni tutumları” için de seçmenlere teşekkür etti.

Vučić yenilgiyi kabul ediyor, Foto: FoNet Ognjen Stevanović

Kısa süre içinde Belgrad’dan Novi Sad’a, Niš’ten Novi Pazar’a kadar ülkenin dört bir yanında kutlamalar başladı. Belgrad’da öğrencilerin son iki yılda en büyük protestolarını düzenlediği Slavija Meydanı’nda on binlerce kişi toplandı. Bazı kişiler listenin oy pusulasındaki numarası olan “3” şeklinde balonlar uçurdu. Toplanan on binler, hep bir ağızdan şarkılar söyledi.

Öğrenci Listesi’nin seçim zaferi sonrasında pek çok kesimden tebrik mesajları paylaşıldı. Avrupa Komisyonu Başkanı Ursula von der Leyen ve Genişlemeden Sorumlu Komiser Marta Kos Öğrenci Listesi’ni kutladı. Von der Leyen, “Sırbistan’ın Avrupa Birliği’ndeki geleceğini ilerletmek için birlikte çalışmaya hazır olduklarını” belirtti. Macaristan Başbakanı Péter Magyar da öğrencileri selamladı ve ülkesinin desteğini iletti. Hırvatistan Başbakanı Andrej Plenković, liste başı Srdanović’le telefonda görüştü.

Vučić’le uzun zamandır yakın ilişkilerde bulunan ve Bosna-Hersek Cumhurbaşkanlığı Konseyi’nin eski üyesi ayrılıkçı Bosnalı Sırp lider Milorad Dodik’de Öğrenci Listesi’ni tebrik etti. Almanya Başbakanı Friedrich Merz de öğrencilerin hukukun üstünlüğü, yolsuzlukla mücadele ve temel özgürlükler taleplerinin halka ulaştığını belirterek Almanya’nın Sırbistan’ın Avrupa yolunu aktif olarak destekleyeceğini açıkladı.

Yurtdışı oylar bazı ülkelerde gece saatlerinde kullanıldı

Cumhuriyet Seçim Kurulu, önceki seçimlerden farklı olarak yurtdışındaki sandıkların o ülkenin yerel saatine göre değil, Sırbistan saatiyle 07.00-20.00 arasında açık kalmasına karar verdi. Bu karar, Amerika kıtasındaki seçmenlerin gece yarısında oy kullanmak zorunda kalmasına sebep oldu. New York’ta sandık yerel saatle sabaha karşı 02.00’de açıldı. Bazı seçmenler sandığa sabahlık ve pijamayla geldi. Toronto’da sabaha karşı 04.00’te uzun kuyruklar oluştu. California, Teksas ve Arizona’dan gelen seçmenler Los Angeles’taki sandığa konvoy halinde gitti. Seçim Kurulu üyesi hukukçu Sofija Mandić, Ekim başında Vreme’ye yaptığı açıklamada sandık yerlerine ve oy saatlerine ilişkin verilen kararları açık bir engelleme girişimi olarak değerlendirdi.

Öğrencilerin vaatleri neler?

Öğrenci Listesi’nin seçim kampanyasının omurgasını, Eylül ortasında duyurulan 11 maddelik “Öğrenci Planı” oluşturdu. Planın üç ana başlığı şunlardan oluşuyordu: “Sırbistan ya da mafya”, “Güç bilgidedir”, “Sırbistan bizimle büyür”. Öğrencilerin yayımladığı tam program, ekonomiden sağlığa, dış politikadan çevreye kadar yaklaşık yirmi alanı kapsıyor. Programın nihai hedefi olarak iktidardan ayrıldıklarında kurumların ve yurttaşların kendilerini yönetecek güce kavuşmuş olması belirtiliyor. Belgede ayrıca listenin bir lideri olmadığı ve tüm adayların eşit olduğu bir kez daha vurgulanıyor.

Programın iç politika vaatlerinin merkezinde şeffaflık ve hesap sorma yer alıyor. Öğrenciler, Vučić döneminin yabancı yatırımcılara ucuz iş gücü sunmaya dayanan modelinin tükendiğini savunurken bunun yerine ücretleri yükselten yatırımların destekleneceğini, stratejik devlet şirketlerinin ise satılmayacağını vaat ediyor. Devletin imzaladığı her sözleşmenin kamuya açılacağını, tartışmalı projelerin denetleneceğini, kamu şirketlerinin partili yöneticilerinin bir yıl içinde görevden alınacağı belirtiliyor. Ayrıca, insan hakları ihlali yapan kamu görevlileri için bireysel ve AİHM standartlarına uygun bir mekanizma kurulacağı, kalıcı ve bağımsız bir seçim komisyonu kurulacağı, seçmen kütüklerinin baştan sona denetleneceği ve seçim yılında tek seferlik nakit yardımların yasaklanacağı da vaatler arasında bulunuyor. Program ayrıca oy pusulalarında parti liderlerinin adının yer almasının da yasaklanmasını öngörüyor.

Öğrenci Listesi adayları seçim zaferini kutluyor, Foto: FoNet/Zoran Mrđa

Program, Sırbistan’da azınlık haklarının “kâğıt üzerinde kaldığını” savunarak somut adımlar vaat ediyor. Azınlık dillerinin resmî olduğu belediyelerde tüm hizmetler bu dillerde de sunulması, Roman dilinin (Romani) devlet kurumlarında resmî dil olması, ülkedeki 18 ulusal azınlığın her biri için bir kültür enstitüsü kurulması ve Roman çocukların ayrı okullarda eğitim görmesine son verilmesi gibi maddelerin yanı sıra toplumsal cinsiyet eşitliği alanında kadın cinayetlerinin yasada ayrı bir suç olarak tanımlanması, eşit işe eşit ücret ilkesinin hayata geçirilmesi ve babaların da izin kullanmasını teşvik eden uzun bir ebeveynlik izni getirilmesi de öngörülüyor. Program ayrıca kişilerin cinsel yönelimini ya da cinsiyet kimliğini değiştirmeyi amaçlayan “dönüşüm terapisi” uygulamalarını yasaklamayı vaat ediyor. Yıllardır protestolara konu olan Jadar lityum projesi için yürütmeyi durdurma ve izinlerin iptali gibi önlemler alınacağı da programda belirtilirken suyun özelleştirilmesinin yasaklanacağı ve küçük hidroelektrik santrallere son verileceği belirtiliyor.

Kosova konusunda Vučić’in bile sağı

Seçim öncesinde öğrencilerin en çok eleştirildiği alanların başında dış politika konusunda “sessiz kaldığı” iddiaları gelmekteydi. Programa göre Sırbistan askerî tarafsızlığını koruyacak. Kosova konusundaki tutum ise Vučić’inkinden bile daha sert bir dille ifade ediliyor. Kosova’nın Sırbistan Anayasası ve BM Güvenlik Konseyi’nin 1244 sayılı kararı çerçevesinde Sırbistan’ın parçası olarak kalması için mücadele edileceği, bağımsızlığına ve uluslararası örgütlere üyeliğine karşı çıkılacağı belirtiliyor. Ayrıca, Kosova’daki Sırp nüfusun yaşadığı yerlerin idari olarak birleştirilmesi ve Priştine’ye karşı mümkün olan en geniş özerkliği elde etmesi de hedefler arasında.

Bosna-Hersek konusunda program, Republika Srpska’nın anayasal statüsünün ve ortak kurumlardaki veto hakkının korunması gerektiğini belirtirken Yüksek Temsilci’nin “Bonn yetkileri” olarak bilinen yetkilerinin sorgulanacağını da ekliyor. Karadağ ve Hırvatistan’daki Sırpların haklarının savunulacağı da ayrıca vurgulanıyor.

“Filistin halkının sistematik olarak yok edilme girişimine” ortak olmayacağız”

Programda Avrupa Birliği (AB), Sırbistan’ın en önemli ekonomik ortağı olarak tanımlanıyor. Hukukun üstünlüğü ve temel haklar alanlarında ilerleme sağlanarak AB müzakerelerinde ileri bir aşamaya geçilmesi hedefleniyor. Rusya konusunda ise program, Vučić döneminin çizgisini sürdürüyor. Moskova ile “geleneksel ortaklığın” korunarak Rusya’ya yaptırım uygulanmaması “ilkesel bir tutum” olarak sürdürülecek. Aynı zamanda Ukrayna’nın toprak bütünlüğüne saygı gösterileceği ve savaşın sona ermesi için çaba harcanacağı belirtiliyor.

ABD ile de stratejik diyaloğun devam edeceği ifade edilen programda, Sırbistan’ın, İsrail’in Filistin halkını “sistematik olarak yok etme girişimine” ortak olmayacağı ve insani yardımı artıracağı da belirtiliyor.

Sandžak: Boşnak oylarında bölünme

Boşnak nüfusun çoğunlukta olduğu ülkenin güneybatısındaki Sandžak bölgesinin merkezi Novi Pazar’da Öğrenci Listesi, Cumhuriyet Seçim Kurulu’nun verilerine göre 19 bin 238 oyla yüzde 40,1’e ulaşarak birinci oldu. Uzun yıllar Vučić’in koalisyon ortağı olan Rasim Ljajić’in listesi yüzde 21,4 ile ikinci sırada kaldı. 2023’teki genel seçimde kentte birinci çıkan Vučić’in listesi ise yüzde 19,6 ile üçüncülüğe geriledi. Sandžak siyasetine on yıllardır hakim olan üç Boşnak partisi [Ljajić’in Sandžak Demokrat Partisi (SDP), Sulejman Ugljanin’in Sandžak Demokratik Eylem Partisi (SDA) ve Usame Zukorlić’in Adalet ve Uzlaşma Partisi (SPP)] toplamda öğrenci listesinden daha az oy aldı.

Tablo bölgenin her yerinde aynı değildi. Sjenica’da Öğrenci Listesi yüzde 25,4 ile Vučić’in listesinin yalnızca 75 oy gerisinde kalırken, 2023’te kenti kazanan SPP yüzde 17’ye geriledi. SDA’nın geleneksel kalesi Tutin’de ise ilk sonuçlara göre SDA birinciliğini korurken Öğrenci Listesi ikinci sıraya yerleşti. Sonuçta SDA ve Ljajić’in listeleri meclise birer milletvekili gönderirken SPP meclis dışında kaldı. SPP lideri Zukorlić bu kadar kötü bir sonuç beklemediğini söyleyerek Öğrenci Listesi’ni tebrik etti.

Novi Pazar’da öğrenci eylemleri, Foto: 020media.rs

Bu sonucun arkasında ise Novi Pazar Devlet Üniversitesi (DUNP) öğrencilerinin protestolar boyunca üstlendiği sembolik rol yatıyor. Ocak 2025’te üniversitelerini abluka altına alan Novi Pazarlı öğrenciler, kısa sürede hareket içinde görünür bir hale geldi. Hükümete yakın çevreler tarafından 2025 yazında kentteki Boşnak nüfusu hedef alan bir kampanya yürütüldü. Vučić, üniversitenin ve belediyenin devlet desteğini kesmekle tehdit etti. Sandžak Müftüsü Muhamed Demirović de öğrencilerin Boşnaklarla Sırpların birlikte mücadele edebileceğini gösterdiğini söyledi. Ekim 2025’te Novi Pazarlı öğrenciler, facianın birinci yıldönümü için “16 gün, 16 kurban” sloganıyla 340 kilometrelik yolu yürüyerek Novi Sad’a ulaştı. Kente ilk varan grup olan öğrencilere sembolik olarak şehrin anahtarları teslim edildi.

Ayrıca, Novi Pazarlı siyaset bilimci Adem Mavrić listenin altıncı sırasında, yine Novi Pazarlı avukat Mirza Ramusović ise 38. sırada kendine yer buldu. Son sonuçlara göre her iki ismin de meclise girmesi bekleniyor. Mavrić, kampanyanın açılış mitinginde “Novi Pazar’dan Novi Sad’a yürünen her kilometrenin yıllarca körüklenen önyargıya, bölünmeye ve nefrete indirilmiş bir darbe olduğunu” söylemişti.

Arnavut Koalisyonu 2 vekil çıkardı

Bujanovac, Preševo ve Medveđa’daki Arnavut partileri, Eylül sonunda Kosova Başbakanı Albin Kurti’nin Priştine’deki arabuluculuğuyla, ilk kez bir ortak listede birleşti. Demokratik Eylem Partisi (PDD) lideri Šaip Kamberi’nin başında olduğu “Arnavut Koalisyonu” güncel sonuçlara göre 27 bin 664 oy alarak iki milletvekilliği kazandı. Bujanovac’ta Arnavut Koalisyonu yüzde 57 ile birinci olurken, Vučić’in listesi yüzde 27 ile ikinci, Öğrenci Listesi ise yüzde 10,1 ile üçüncü sırada kaldı. Kamberi sonucu “tarihi bir başarı” olarak nitelendirirken Kurti ise sonucu olağanüstü buldu.

Seçim sonrası beklentiler

Öğrenci Listesi’nin zaferi sandıkta netleşse de yeni dönemin nasıl şekilleneceği henüz belirsiz. Hükümeti kimin kuracağı henüz belirsizliğini korurken lidersiz bir hareketten doğan liste, kampanya boyunca bir başbakan adayı açıklamamıştı. Liste başı Ilija Srdanović’in bu göreve gelmesi beklenmezken eski Merkez Bankası Başkanı Dejan Šoškić, Sırbistan medyasında Başbakanlık için adı geçen isimlerin başında bulunuyor. Kilit konumdaki bakanların kim olacağı ve yolsuzlukla mücadele ile hukukun üstünlüğü vaatlerinin nasıl hayata geçirileceği de belirsizliğini koruyor. Plenumlarda kolektif kararlarla şekillenen bir hareketin, günlük devlet yönetimine ve hızlı karar alma süreçlerine nasıl uyum sağlayacağı da bilinmiyor.

Vučić’in Eylül’deki istifasının ardından cumhurbaşkanlığı görevini vekâleten yürüten Ana Brnabić’in görev süresi en fazla üç ay sürebiliyor. Bu nedenle Aralık sonuna kadar cumhurbaşkanlığı seçiminin yapılması gerekiyor. Öğrencilerin bu seçimde kimi destekleyeceği ise henüz bilinmiyor. Şu an Öğrenci Listesi için öngörülen 140 sandalye, hükümet kurmak için yeterli, ancak anayasa değişikliği için gereken üçte iki çoğunluğa, yani 167 sandalyeye erişilemedi. Bu durumun, programdaki bazı köklü reformların SNS’in desteği olmadan hayata geçirilmesini zorlaştırabileceği yorumları da yapılıyor. Polis, güvenlik servisleri ve bakanlıklarda Vučić’e yakın isimlerin tasfiye edilmesi de bekleniyor.

Bütün bu belirsizliklere rağmen, Novi Sad’daki bir istasyon sundurmasının çökmesiyle başlayan ve fakülte işgallerinden sokak eylemlerine, oradan da sandığa uzanan iki yıllık bu süreç, Balkanlar’da son yılların en uzun soluklu iktidarlarından birini sona erdirdi.

Kaynak: N1 Beograd, Vreme, Danas, Reuters, Lily Lynch, BBC

Brezilya seçimleri sonuçlandı: Lula da Silva tekrar başkanlığı kazandı

Sendika liderliğinden Brezilya cumhurbaşkanlığına kadar uzanan kariyerinde Luiz Inácio Lula da Silva, Brezilya’da dördüncü kez başkanlık koltuğuna oturuyor.

Fotoğraf: Juan Barreto/AFP

Brezilya’da seçmenler, ülkeyi derinden bölen seçim kampanyasının ardından solcu mevcut Cumhurbaşkanı Lula ile muhafazakar rakibi Flávio Bolsonaro arasında tercih yapmak üzere pazar günü sandık başına gitti.

Başa baş geçen oy oranlarından sonra, başkanlık koltuğunu yeniden görevdeki Lula da Silva’nın kazandı. Brezilya Yüksek Seçim Kuruluna göre, Lula oyların yüzde 51,79’unu alırken, Bolsonaro yüzde 48,25’ini aldı.

Seçim sonucunun ardından konuşan Lula, “Brezilya kimsenin arka bahçesi değildir” dedi ve şöyle devam etti:

“Büyük bir gurur duyuyorum. Çünkü bu ülkede üniversite diploması olmadan dört kez demokratik yollarla seçilen tek devlet başkanıyım.

Dijital platformlar aracılığıyla yabancı müdahaleyi yendik, onları düzenleyeceğiz. Dijital dünyadaki suçun, gerçek hayattaki suç gibi ele alınma vaktidir.”

İlk turda oyların yüzde 45’ini alan Lula, rakibi Flávio Bolsonaro’nun yüzde 47’lik oy oranının gerisinde kalmıştı. Flávio Bolsonaro, 2019-2022 yılları arasında ülkeyi yöneten aşırı sağcı eski Cumhurbaşkanı Jair Bolsonaro’nun büyük oğlu.

Lula ise São Paulo yakınlarındaki, siyasi kalesi olarak bilinen São Bernardo do Campo’da oyunu kullandıktan sonra, “Brezilyalılar, ulusal bayrağı mı yoksa ABD bayrağını mı savunacakları konusunda seçim yapıyor” dedi. Seçmenlerin “bayrağına saygı duyulan bir ülkeyi” tercih etmesi gerektiğini belirten Lula, rakibini “ABD bayrağıyla ülkeyi yönetmek istemekle” suçladı.

160 milyon seçmen oy kullandı

Yaklaşık 160 milyon seçmen oy kullanmaya çağrıldı. Sandıklar yerel saatle 17.00’de (Türkiye saatiyle 23.00) kapandı.

Ülkenin dördüncü kez cumhurbaşkanı olan Lula, kampanya boyunca kendisini demokrasinin savunucusu ve ABD’nin ticari ve diplomatik baskılarına karşı bir set olarak konumlandırdı.
45 yaşındaki Flávio Bolsonaro ise suçla mücadeleyi sertleştirme ve kamu harcamalarını kısma sözü verdi.

Flávio Bolsonaro, babasının siyasi mirasını sahiplenirken ondan “daha ılımlı” olduğunu savundu. Seçilmesi hâlinde ilk işinin babasını serbest bırakmak olacağını söyledi.

Flávio Bolsonaro, babasına yönelik davayı yürüten Yüksek Mahkeme yargıcı Alexandre de Moraes’in görevden azledilmesini istiyordu.

Lula de Silva kimdir?

Yoksul bir ailede büyüyen Lula, 10 yaşına kadar okuma yazma bilmedi ve çocuk yaşta ayakkabı boyacılığı, seyyar satıcılık gibi işler yaptı. Ailesiyle birlikte São Paulo’ya göç etti ve bir fabrikada metal işçisi olarak çalışmaya başladı. 19 yaşında bir kazada sol elinin serçe parmağını kaybetti. 1980 yılında İşçi Partisi’ni (PT) kurdu. Defalarca başkanlık adayı olduktan sonra 2002’de ilk kez devlet başkanı seçildi.

19 yaşında çalıştığı fabrikada elini kaptırıp kaza geçirdikten sonra Lula, sendikal harekete katıldı. 1969’da São Bernardo do Campo ve Diadema Metal İşçileri Sendikası yönetimine yedek üye seçildi. 1972’de sendikanın birinci sekreteri oldu. 1975 yılında oyların %92’sini alarak yaklaşık 100.000 işçiyi temsil eden bu sendikanın başkanı seçildi ve 1978’de yeniden bu göreve getirildi.

Askeri diktatörlüğün grevleri yasaklamasına rağmen, 1978-1980 yılları arasında ülkeyi sarsan büyük metal işçisi grevlerine öncülük etti.

1983 yılında Brezilya’nın en büyük işçi sendikası konfederasyonlarından biri olan Central Única dos Trabalhadores (CUT) kuruluşuna öncülük etti.


İlk turda Bolsonaro’yu destekleyen sağcı liderler sessiz kaldı

İspanya Başbakanı Pedro Sanchez, Lula’nın zaferini “muhteşem bir galibiyet” olarak kutladı. Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, Lula ile daha adil bir dünya için birlikte çalışmaya devam edeceklerini söyledi.

İlk turda kutlanan ise Bolsonaro olmuştu. Arjantin Cumhurbaşkanı Javier Milei, Flávio Bolsonaro’nun ilk turdaki başarısını sosyal medya üzerinden kutlamıştı. Lula’yı “komünist solcu” olarak nitelendiren Milei, sağın yükselişini ekonomik iyimserlikle ilişkilendirdi ve ABD’de Donald Trump’ın kullandığı “MAGA” (“Make America Great Again”) sloganına atıfta bulundu.

Kolombiya Cumhurbaşkanı Abelardo de la Espriella da Bolsonaro’ya desteğini açıklamıştı. De la Espriella, gerçek değişimin solu yenmekten geçtiğini savunarak Brezilya halkına seslendi ve Flávio Bolsonaro’ya desteğini dile getirdi.

İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu da ilk turda elde ettiği başarı nedeniyle Bolsonaro’yu kutladı ve Brezilya’da sağcı bir hükümet kurulması durumunda iki ülke arasındaki diplomatik ilişkilerin yeniden öncelikli hale gelmesini istediğini belirtti.

Eski başkan Jair Bolsonaro kimdi?

Eski devlet başkanı Jair Bolsonaro, 2022’de yeniden seçilememesinin ardından iktidarda kalmaya çalıştığı gerekçesiyle aldığı 27 yıllık hapis cezasını ev hapsinde çekiyor.

2019 ile 2023 yılları arasında Brezilya Devlet Başkanı olarak görev yapmış olan Brezilyalı aşırı sağcı siyasetçi ve emekli yüzbaşı Bolsonaro, 2022’deki devlet başkanlığı seçimlerini solcu rakibi Luiz Inácio Lula da Silva’ya kaybettikten sonra, iktidarda kalmak için darbe girişiminde bulunmaktan suçlu bulundu. Eylül 2025’te Brezilya Yüksek Mahkemesi tarafından darbe girişimine liderlik etmek suçundan 27 yıl 3 ay hapis cezasına çarptırıldı.


Tarafların seçim kampanyaları

İki tur arasındaki dönemde solun düzenlediği kitlesel mitinglerde öne çıkan sloganlardan biri “Bir daha asla Bolsonaro” oldu.

Bolsonaro’nun başkanlığı döneminde Amazon Ormanları’ndaki tahribat hızlanmıştı. Lula döneminde ise dünyanın en büyük tropikal ormanındaki ormansızlaşma son kırk yılın en düşük seviyesine geriledi.

Lula, tam gün eğitimi lise düzeyine kadar yaygınlaştırmayı, ABD merkezli yapay zeka sistemlerine bağımlılığı azaltmak için yenilenebilir enerjiyle çalışan veri merkezleri kurmayı ve ülkeye özgü bir yapay zeka geliştirmeyi hedeflediklerini söylüyor.

İklim değişikliğiyle mücadele ve Amazon Ormanları’nın korunmasına ilişkin ise Lula, ülkede ormansızlaşmayı üst üste dört yıl boyunca azaltmayı başardıklarını söyledi.

Kamu maliyesindeki açığa rağmen solun önde gelen ismi Lula, seçim kampanyası sırasında zaman zaman oldukça maliyetli olabilecek bir dizi sosyal politika önlemi açıkladı.

Dijital platformlardaki sert seçim mücadelesine Meta da dahil oldu. Lula ve destekçileri, WhatsApp, Facebook ve Instagram’ın çatı şirketi Meta’nın “algoritmik manipülasyon” yoluyla rakibini desteklediğini söyledi. ABD merkezli teknoloji devi suçlamaları reddederken Lula’nın aleyhine sonuçlar doğuran bazı “teknik sorunlar” yaşandığını kabul etti.

Bolsonaro sonuçları kabul etmedi

Sağcı aday Flávio Bolsonaro seçim sonucunu kabul etmeyeceğini ve sonuçların iptali için yargıya başvuracağını söyledi.

Zaman Çizelgesi

Latin Amerika’da soldan sağa: 2023–2026 arası iktidar değişimleri

Arjantin’den Kolombiya’ya, kıtadaki başkanlık seçimlerinin büyük bölümünü sağ ve liberal-muhafazakâr adaylar kazandı. İşte kronolojik tablo.

Sağcı / muhafazakâr
Liberal / piyasa yanlısı sağ
19 Kasım 2023 — 2. tur
Arjantin Javier Milei Liberter / Liberal

Oyların yüzde 55,8’ini alarak seçildi, 10 Aralık’ta göreve başladı. Ekonomist Milei, kendini “anarko-kapitalist” olarak tanımlıyor, devleti küçültme hedefiyle radikal kemer sıkma politikaları uyguluyor, kamu harcamalarını kesip on binlerce kamu çalışanını işten çıkardı. Milei, İsrail’e açık siyasi destek veriyor, onu Arjantin dış politikasının daha geniş kapsamlı bir yeniden hizalanmasının parçası olarak stratejik bir müttefik şeklinde konumlandırıyor. Ayrıca göreve gelir gelmez Toplumsal Cinsiyet ve Çeşitlilik Bakanlığını kapattı ve şiddeti önleme programlarının bütçesini kesti.

Kasım 2023
Ekvador Daniel Noboa Sağcı

Erken seçimde sol koalisyon adayı Luisa González’i geride bıraktı. 2025’te de “iç silahlı çatışma” ilanı ve suça karşı sert politikalarla yeniden seçildi. Trump yönetimiyle yakın ilişkileri olan Noboa, suçlulara daha sert cezalar verilmesi, milletvekili sayısının 151’den 73’e düşürülmesi ve sınır güvenliğini artırması gibi politikalara sahip olsa da halk bu politikaların çoğunu referandumlarda onaylamıyor.

15 Ağustos 2023 — göreve başlama
Paraguay Santiago Peña Liberal / Muhafazakâr

Uzun süredir iktidardaki muhafazakâr Colorado Parti’den, piyasa ekonomisi ve istikrar vurgusuyla seçildi, bölgedeki en köklü sağ-liberal geleneklerden birini sürdürüyor.

4 Şubat 2024
El Salvador Nayib Bukele Popülist / Otoriter-liberal

Anayasa tartışmalarına rağmen ikinci döneme yüzde 80’in üzerinde oyla seçildi. Bukele’nin çete şiddetine karşı ilan ettiği olağanüstü hal rejimi, Latin Amerika sağının başlıca referanslarından biri haline geldi. Kitlesel tutuklamalar, dev hapishaneler ve yargı süreçlerinin askıya alınmasıyla kurulan bu model, suç oranlarındaki düşüş iddiasıyla pazarlanıyor. Ayrıca kripto para ve serbest piyasa politikalarıyla da bliniyor.

Mayıs 2024
Panama José Raúl Mulino Sağcı

Göç ve güvenlik odaklı kampanyasıyla seçildi. ABD ile sıkı güvenlik ittifakları olan hükümet, Kolombiya sınırında yer alan ve düzensiz göçmenlerin yoğun olarak kullandığı tehlikeli Darién Geçidi ormanlık rotası, asker konuşlandırılarak ve dikenli teller çekilerek kapattı. Emeklilik reformları ve ekonomik kemer sıkma politikaları nedeniyle batı eyaletlerinde patlak veren ölümcül protestolara karşı hükümet yer yer olağanüstü hal (OHAL) ilan etmiş ve sol görüşlü sendika liderlerine yönelik soruşturma süreçleri başlattı.

Mayıs 2024
Dominik Cumhuriyeti Luis Abinader Liberal / Merkez sağ

İlk turda yeniden seçilerek ekonomik istikrar ve piyasa dostu çizgisini sürdürdü.

19 Ekim 2025 — 2. tur
Bolivya Rodrigo Paz Merkez sağ

Sosyalizme Doğru Hareket’in (MAS) neredeyse yirmi yıllık iktidarına son verdi. MAS parlamentoda yalnızca iki sandalyeyle kaldı. Bolivya’nın yeni Başkanı sözü Donald Trump’a getirerek “Dünyanın en önemli hükümetlerinden biriyle yakın bir ilişki kurmayı, 8 Kasım’dan başlayarak çözümlerin bir parçası olmayı ve Bolivya’nın hidrokarbon sıkıntısı çekmemesini sağlamayı” umduğunu söyledi.

30 Kasım 2025
Honduras Nasry Asfura Sağcı

Yüzde 40,3 oyla merkezci rakibi Salvador Nasralla’yı az farkla geçti; sol adayın oyu yüzde 20’nin altında kaldı. Ülkenin rotasını yeniden sağ siyasete, mali kemer sıkma politikalarına ve ABD odaklı dış politikaya çevirdi.

14 Aralık 2025 — 2. tur
Şili José Antonio Kast Sağcı

Komünist Parti adayı Jeannette Jara’ya karşı yüzde 58,2 oyla açık farkla kazandı, diğer başkanlar gibi suç ve göçe karşı sert vaatlerle kampanya yürüttü. Aile köklerinde Nazi Almanyası bağları olduğu iddia edilen Kast, 1972 yılında solcu Devlet Başkanı Salvador Allende’ye karşı yapılan CIA destekli kanlı darbeyle birlikte iktidara gelen General Augusto Pinochet’e olan sempatisini gizleme ihtiyacı duymuyor.

1 Şubat 2026
Kosta Rika Laura Fernández Sağcı

Egemen Halk Partisi adayı olarak seçimi ilk turda kazandı. Bukele tarzında, ülkede yüksek güvenlikli bir mega hapishane inşa etmeyi planlıyor. İktidara geldikten sonra Küba’daki büyükelçiliğini kapattı ve Kübalı diplomatları sınır dışı etti.

21 Haziran 2026 — 2. tur
Kolombiya Abelardo de la Espriella Aşırı sağcı

Trump’ın “tam ve koşulsuz” desteğini alan Espriella, solcu aday Iván Cepeda’yı yüzde 0,3 farkla (yaklaşık 246 bin oy) geçerek Petro döneminin sonunu getirdi. 7 Ağustos’ta göreve başladı, ABD ve İsrail ile ilişkileri güçlendirme ve mega hapishaneler inşa etme sözü verdi. De la Espriella seçim kampanyasını gerilla grupları ve uyuşturucu suçlarıyla sert mücadele söylemi üzerine kurmuştu.

7 Haziran 2026 — 2. tur
Peru Keiko Fujimori Sağcı

Dördüncü adaylığında, solcu Roberto Sánchez’i yaklaşık 50 bin oyla geçerek kazandı. Babası Alberto Fujimori’nin 2000’de görevden ayrılmasının ardından “Fujimorizm”in 26 yıl sonra iktidara dönüşü oldu, 28 Temmuz’da göreve başladı. Fujimori, kampanya boyunca suçla mücadelede sert politikalar izleyeceğini ve bu konuda babasının yöntemlerinden ilham alacağını vurguladı. Alberto Fujimori, görev yaptığı dönemde Maoist örgütlere karşı oluşu ve hiperenflasyonu kontrol altına alması nedeniyle destek toplarken, daha sonra yolsuzluk ve insanlığa karşı suçlardan hüküm giymişti.

Kaynak: Ulusal seçim kurulları, UPI, GIS Reports, Bloomberg, KAS, AA, bianet, Euronews ve ilgili ülkelerin resmi açıklamaları derlenerek hazırlanmıştır.

Fransa’da Lise Eylemleri sürüyor

Macron: “Cumhuriyeti yıkmaya çalışanlar hesap verecek”

17 Ekim Cumartesi gününde organizatörlerin verilerine göre yaklaşık 800 bin kişinin “yüksek yaşam maliyetine” karşı düzenlediği eylemden sonra Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron dün (18 Ekim) bir açıklama yaptı. Boyun Eğmeyen Fransa koordinatörü Manuel Bompard, Macron’un öğrencilerin taleplerine yanıt vermeden konuşma yapmasını “kesinlikle sorumsuzca” buldu.


Fotoğraf: Jeff Pachoud/AFP

17 Ekim Cumartesi günü, Fransa’nın birçok şehrinde, İçişleri Bakanlığı’nın verilerine göre 500.000, organizatörlerin verilerine göre ise 800.000 kişi “yüksek yaşam maliyetine” karşı eylem düzenledi. Bu hareket, fiyatların yüksekliğinden bıkmış Sarı Yelekliler ile eylül ortasından beri eylemde olan lise öğrencilerini bir araya getirdi.

İçişleri Bakanlığı’nın Elysee Sarayı, Başbakanlık binası ve Champs-Elysees’de eylemlerin yasaklandığını duyurmasının ardından öğrenciler, özellikle Paris, Lyon ve Marsilya’da bulunan lüks mağazaların vitrin camlarını kırdı, bazı sermaye tekellerinin dükkanlarını ateşe verdi.

İçişleri Bakanlığı: En az 2400 gözaltı

İçişleri Bakanlığı’nın Pazar akşamı açıkladığı toplu bilançoya göre, cumartesi günü yüksek yaşam maliyetlerine karşı düzenlenen eylemlerde yaklaşık 2.400 kişi gözaltına alındı, yaklaşık bin polis ve jandarma yaralandı.

Orta Fransa’da yer alan Limoges kentinde eylemciler, belediye binasına girerek tarihi binayı ateşe verdi. Binanın büyük bir kısmı ve çan kulesi çöktü.

Fotoğraf: Thierry Laporte

Fransa’da akaryakıt fiyatlarına ve hayat pahalılığına karşı Kasım 2018’de başlayan Sarı Yelekliler hareketi, tüm sürücülere 2008 yılından beri sürüş sırasında araçlarında yüksek görünürlükte yelekler kullanmaları için yasalar getirilmesinin ardından sokağa çıkan emekçilerin sarı yelek giymesiyle adını bu yeleklerden aldı.

Fransa’daki Sarı Yelekliler hareketi bu kez gençlerin öncülük ettiği protestolarla yeniden gündeme geldi. Lise öğrencilerinin eğitim koşulları, öğretmen eksikliği ve üniversiteye geçiş sistemi Parcoursup’a karşı başlattığı eylemler, ülke çapında 17 Ekim’de yapılan protesto çağrılarıyla birleşti.

Öğrenciler, sendikalar, emekçilerle birlikte VTC olarak bilinen özel ulaşım sürücülerini ve Sarı Yelekliler hareketinden isimleri aynı gün meydanlarda buluştu. “Gilets jeunes” (Genç Yelekliler) ve “jeunes et jaunes” (gençler ve Sarı Yelekliler) sloganları sosyal medyada dolaşıma girdi. Göstericilere, hayat pahalılığını protesto eden Sarı Yelekliler ile “daha yüksek maaş ve emekli maaşı, düşük fiyatlar ve kamu hizmetlerinin korunması” çağrısında bulunan Fransa’nın önde gelen işçi sendikalarından Genel Emek Konfederasyonu (CGT) da destek verdi.


Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron, dün (18 Ekim) saat 20.00’de protestolarla ilgili bir açıklama yaptı. Macron, bu eylemleri “aşırı solcu kışkırtıcıların” düzenlediğini iddia etti ve bu “şiddet olaylarını” kınadıktan sonra esnafa yardım sağlanacağını duyurdu.

Macron: “Tahribat yaratanlar bedelini ödemeli”

“Fransızlar, Fransa’ya bunu nasıl yapabilir?” diye soran Macron “Bunu haklı gösterecek, açıklayacak ya da mazur gösterecek hiçbir şey yok. Bu akşam hepimiz öfke duyuyoruz” dedi.

Emmanuel Macron sözlerine şöyle devam etti:

“Her suç işlendiğinde, buna uygun hukuki yaptırımlar uygulanmalıdır. Tahribat yaratanlar bedelini ödemeli. Yağmalayanlar zararı telafi etmeli. Cumhuriyeti yıkmaya çalışanlar ise bunun hesabını verecekler.

Bu konuda çok net olmak istiyorum. Tahripçilere ve şiddete başvuran herkese karşı taviz vermeyeceğiz. Dinleme ve diyalog, ne zayıflık ne de cezasızlık anlamına gelir.”

LFI’li Bompard: Macron’un konuşması “kesinlikle sorumsuzca”

LCI kanalına konuk olan La France Insoumise (LFI – Boyun Eğmeyen Fransa) koordinatörü Manuel Bompard, Emmanuel Macron’un taleplere yanıt vermeden konuşma yapmasını “kesinlikle sorumsuzca” buldu.

“Dün, İçişleri Bakanlığı’na göre 550.000 göstericinin katıldığı, 1 Mayıs 2023’ten bu yana Fransa’da düzenlenen en büyük gösteri gerçekleşti,” diye konuşan Bouches-du-Rhône milletvekili Bompard, “bu noktaya gelmekten kaçınabilirdik” dedi. Ardından yürütmeyi eleştirerek şunları söyledi:

“Hükümet, sokakta dile getirilen taleplere siyasi olarak yanıt vermeyi reddederek, durumun çürümesine yol açmayı tercih etti.”

Boyun Eğmeyen Fransa partisinin lideri Jean-Luc Mélenchon ise sosyal medya hesabından yaptığı açıklamada medyanın haber dilini sert bir dille eleştirdi. Yayın organlarını, “sakin bir şekilde sokağa dökülen on binlerce kişiyi” görmezden gelip sadece şiddet olaylarına odaklanmakla suçlayan Mélenchon, “İki ayrı dünya, iki ayrı gerçeklik” ifadesini kullandı.

Dün akşam LCI kanalına saat 18.30’da konuşan Mélenchon, asıl meselenin öğrencilerin taleplerine yanıt vermek olduğunu belirterek “Bu hareket, Başkan Macron’un devleti ve kamu hizmetlerini darmadağın ettiği on felaket yılının sonucudur” diye konuştu.

CGT Genel Sekreteri Sophie Binet, Pazar akşamı AFP’ye yaptığı açıklamada, Emmanuel Macron’un “ülkede olup bitenleri hiç anlamadığını” belirtti ve cumhurbaşkanının konuşmasında cumartesi günü göstericilerin dile getirdiği beklentilere yanıt vermediğini ifade etti:

“Pazar akşamki konuşmasındaki sorun, gençlerin harekete geçmesine, yüksek yaşam maliyetine, kamu hizmetlerinin kalitesindeki düşüşe ve işten çıkarmaların artmasına yanıt verecek somut bir açıklama yapmamasıdır.”

Fransa’nın ikinci en büyük sendika konfederasyonu olan CGT, 17 Ekim’deki gösterilere sarı yelekliler, gençler ve iklim aktivistleriyle birlikte katılma çağrısında bulunmuştu.

Aşırı sağcı partiden de Macron’a tepki

Aşırı sağcı Ulusal Birlik Partisi (RN) Başkanı Jordan Bardella ise Pazar günü Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron’un konuşmasını “acınası” olarak nitelendirdi:

“Emmanuel Macron’un acınası konuşması. Bu korkak ve yönünü kaybetmiş iktidarın artık Fransızlara söyleyecek hiçbir şeyi, sunacak hiçbir şeyi kalmadı. Onları korumak için bile artık gücü kalmadı.”

Ayrıca RN lideri Marine Le Pen, Macron’a benzer olarak sokaklardaki vatandaşların ekonomik ve meşru taleplerinin aşırı sol Boyun Eğmeyen Fransa partisi tarafından “rehin alındığını” ve “Jean-Luc Mélenchon gibi isimlerin bu şiddeti körüklediğini” savunuyor.

Suriye Direnişi Lideri Mihraç Ural yakalandı

Suriye Arap Haber Ajansı’nın (SANA) duyurduğu habere göre Suriye Direnişi Lideri Mihraç Ural, Suriye Genel İstihbarat Teşkilatı tarafından ülke sınırını geçmeye çalışırken yakalandı. Türkiye’nin de terör listesinde olan Ural hakkında ortaya atılan iddiaları ve Ural’ın hayatını derledik.

Fotoğraf: SANA

Suriye Arap Haber Ajansı’nın (SANA) duyurduğu habere göre Suriye Direnişi Lideri Mihraç Ural, Suriye Genel İstihbarat Teşkilatı tarafından ülke sınırını geçmeye çalışırken yakalandı. SANA, sosyal medya hesabından yaptığı paylaşımda Mihraç Ural’ın Suriye Genel İstihbarat Servisi tarafından “MİT’le koordinasyon içinde gerçekleştirilen özel bir operasyonla yakalandığını” belirtti.

Asıl adı Ali Kayalı olan Mihraç Ural’ın örgütü Suriye Direnişi (eski adıyla İskenderun Sancağının Kurtuluşu için Halk Cephesi), Suriye İç Savaşı’nda dönemin mevcut hükümetinin başkanı olan Beşar Esad’dan yana durmuştu.

Ural hakkında geçmişte birden fazla kez “yakalandı”, “öldürüldü” iddiaları da çıkmış ancak bunların doğru olmadığı ortaya çıkmıştı.

Ural’ın birden fazla kanlı saldırıdan sorumlu olduğu iddia ediliyor.

Banyas ve Reyhanlı Katliamları iddiası

Bunların başında Banyas Katliamı geliyor.

Ural ve örgütünün sorumlu tutulduğu katliamında 36’sı çocuk, 28’i kadın 264 sivil; Ras El-Naba’da ise 56’sı çocuk, 43’ü kadın 195 sivil yaşamını yitirmişti. SANA’nın aktardıklarına göre tanık ifadeleri ve saha raporları; sokaklar, dükkanlar ve sığınakların cesetlerle dolduğunu, kesici silahlar ve ateşli silahlarla saha infazları gerçekleştirildiğini, evlerin ve cenazelerin yakıldığını kayıt altına almıştı.

Ancak Ural, katliamdan sorumlu olduğunu kabul etmemişti.

2013’te Hatay’ın Reyhanlı ilçesinde 52 kişinin hayatını kaybettiği bombalı saldırıdan da sorumlu tutulan Ural, bu iddiaları da kesin bir dille reddetmişti.

O dönem BBC Türkçe’ye konuşan Ural, saldırıyla ilgili “Yapılan bu eylemde insanlık yoktur. Bu, vahşet dolu karanlık akılların işidir. Bu eylemi şiddetle kınıyorum” demiş, yapanlar kim olursa olsun bu eylemin İsrail ve yeni Osmanlıcılık anlayışıyla uyuştuğunu, saldırılarda İsrail istihbarat servisinin parmağı olduğunu öne sürmüştü.

Ayrıca Reyhanlı Katliamı’nın amacının “Türkiye’yi Orta Doğu bataklığına çekmek için yapılmış bir eylem, amacı da Türkiye halkını savaşa sürüklemek ve Suriye halkına düşmanlaştırmak” olduğunu söylemişti.

Ural kimdir?

Mihraç Ural 1956 yılında Hatay’ın Antakya ilçesinde doğdu.

Ural, gençlik yıllarında Mahir Çayan’ın liderliğini yaptığı Türkiye Halk Kurtuluş Partisi – Cephesi (THKP-C) içinde örgütlendi.

Mahir Çayan Kızıldere’de öldürüldükten sonra örgüt içinde bölünmeler yaşandı. Bu bölünme sonrası Ural THKP-C / Acilciler kanadında yer aldı. 1976 yılında Yüksel Eriş aracılığıyla Acilcilerde, özellikle Hatay’da siyasi faaliyetler yürütmeye başladı. Bir süre sonra lider konumuna seçildiği örgütünün ana omurgası olan Halkın Devrimci Öncüleri adlı oluşumu kurdu.

10 Mart 1978’de Acilciler adına yapılan bir banka soygunu nedeniyle düzenlenen operasyonda yakalandı. 1980’de Adana Cezaevi’nde gardiyanlara para verilerek sahte tahliyeyle kaçması sağlandı.

Suriye’de Öcalan ve Karataş gibi isimlerle görüşmüştü

1982’de Suriye’ye kaçtı. Ertesi yıl Suriye’de vatandaşlık belgesi aldı ve Lazkiye’ye yerleşti. Lazkiye’ye yerleştiği ilk yıllarda DHKP-C Lideri Dursun Karataş ve PKK Lideri Abdullah Öcalan gibi isimlerle görüşmeler gerçekleştirdi.

2012 başlarında “İskenderun Sancağının Kurtuluşu İçin Halk Cephesi – Suriye Direniş” örgütünü faaliyete geçirdi, Suriye İç Savaşı’nda Beşar Esad yanlısı pozisyonda durdu, Özgür Suriye Ordusu ile çatıştı.

28 Ekim 2015’ten beri Türkiye Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığı tarafından yayımlanan “en çok aranan teröristler listesi”nin yeşil kategorisinde yer aldı. Şubat 2018’de güncellenen listede Ural kırmızı listeye alındı ve yakalanmasına yardım edeceklere 10 milyon liraya kadar para ödülü verileceği bildirildi.

2018’de Rusya’daki Suriye kongresine katıılmıştı

Mihraç Ural, 2018’de Rusya’nın Soçi kentinde düzenlenen Suriye kongresine sahte belgelerle katılmış, dönemin Dış İşleri Bakanı Mevlüt Çavuşoğlu “Biz Rusya’dan izahat istedik. Bu şahsın tutuklanıp Türkiye’ye teslim edilmesini istedik. Bu şahıs kırmızı bültenle aranan bir isim. Rusya’nın bize verdiği listede bu isim yok. Sahte belgelerle ülkeye girmiş ve farklı yerlerde fotoğraf çektirerek adeta şov yapmıştır. Şimdi bu konuda Rusya çalışmalar yapıp bize dönecek. Bizzat Putin ilgileniyor” demişti.

6 Eylül 2018’de ise Lazkiye kentinin Silnefah kasabasında kendisine yönelik suikast girişiminden yaralı olarak kurtuldu. Özgür Suriye Ordusu’na bağlı Fetih Halep’in bir bileşeni olan “Ebu Amara Tugayları”nın üstlendiği saldırıda Ural’ın bir koruması ölmüş, iki korumasıysa yaralanmıştı.

Ural, ayrıca Esad ailesinin bir mensubu olan Melek Fadal ile evli.

Fransa protestolarına destek veren Saint-Denis Belediye Başkanı Bagayoko kimdir?

Fransa’da eğitimdeki fırsat eşitsizliği ve kötü koşullara karşı sokaklara dökülen yüz binlerce öğrenciye destek veren Saint-Denis Belediye Başkanı Bagayoko, polisin sert müdahalesiyle karşılaşmıştı. Yaşananların ardından sağ muhalefet Bagayoko’yu “şiddeti körüklemekle” suçlarken eylemler ülke çapında yayılmaya devam ediyor.

Fotoğraf: Kenzo Tribouillard, AFP

Fransa genelinde lise öğrencilerinin öncülük ettiği protesto dalgaları uluslararası gündeminde yerini koruyor. Fransa basınına göre, öğrencilere veliler, öğretmenler, üniversite öğrencileri, işçi sendikaları ve siyasi parti temsilcileri de destek veriyor. Bu isimlerden biri de Saint-Denis’deki öğrenci yürüyüşüne katılan bir Paris banliyösü Belediye Başkanı Bally Bagayoko.

Yoksul ve göçmen nüfusunun yoğun bulunduğu birçok Fransız banliyösünde lise öğrencileri, aşırı kalabalık ve kötü koşullardaki sınıfları, öğretmen açığını ve fırsat eşitsizliğini protesto ediyor. Geçtiğimiz ay protestoların başladığı ilk yerlerden biri olan Saint-Denis banliyösünün Boyun Eğmeyen Fransa (LFI) partisinden Belediye Başkanı Bagayoko, öğrencilerin hak arayışına destek verdiğini ve öğrencilerin taleplerini “meşru” bulduğunu ifade etmişti.

Öğrencilere kendini siper etti

Protestolar başladığından bu yana öğrenciler, çevik kuvvet polislerinin sert müdahalesine ve biber gazına maruz kalıyor. Saint-Denis’ten çekilen bir videoda, Bagayoko’nun öğrencileri polislerden korumaya çalışırken görüntüleri yer aldı. Bu görüntüler sosyal medyada hızla yayıldı.

CNN ve The Guardian tarafından yayımlanan videolarda Bagayoko’nun genç protestocuları polisten korumaya çalışırken “durun” diye bağırdığı görüldü.

ABC News’e göre Bagayoko yaşananları şu sözlerle aktardı: “Polisin müdahale etmeye karar verdiği bir an oldu, ben de hem öğrencileri korumak hem de onlardan durmalarını istemek için araya girdim.”

Belediye başkanının aktardığına göre, çevik kuvvet polisleri protestocuların etrafından dolanmaya karar verince araya girerek durmalarını istedi. Ancak polisler hem öğrencilere hem de kendisine biber gazı attı.

Sosyal medyadaki bazı görüntülerde, biber gazına maruz kalan Bagayoko’nun destekçileri gözüne damla damlatmasına yardım ediyor.

Bagayoko, Fransa’daki gençlerin protestolarına destek vermeye devam ediyor.

UDR (Cumhuriyetçi Sağ Birlik) partisinin lideri Éric Ciotti, Fransa’da liselilerin eylemleri sırasında eylemcilere destek veren Saint-Denis Belediye Başkanı Bally Bagayoko için “şiddeti körüklemekle” ve “görevine ihanet etmekle” suçlayarak Bakanlar Kurulu tarafından görevden alınmasını talep etti.

Bally Bagayoko kimdir?

Bally Bagayoko, Fransa’nın aşırı sol partisi La France Insoumise‘in (Boyun Eğmeyen Fransa) bir üyesi. Mart 2026’da yapılan belediye seçimlerinde oyların yüzde 50.77’sini alarak Saint-Denis belediye başkanı seçildi. Sonuçlara göre LFI, Bagayoko’nun zaferiyle beraber ilk kez 100.000’den fazla nüfusa sahip bir şehri yönetiyor.

Maliy göçmen bir ailenin çocuğu olarak Fransa’da dünyaya gelen 53 yaşındaki belediye başkanı, göçmen oranının en yüksek olduğu bu Paris banliyösünde seçilmeden önce 19 yıl boyunca yerel mecliste görev yaptı. İspanyol gazetesi El Pais’e göre, 100 binden fazla nüfusa sahip bir şehrin ilk Siyah ve Müslüman belediye başkanı olması nedeniyle bu seçimi tarihi bir nitelik taşıyor.

Bagayoko bu durumla ilgili The Guardian’a yaptığı açıklamada, belediye başkanlığının Fransız medyasında hemen ırkçı tepkileri tetiklediğini belirtti.

Katolik muhafazakar sanayici Vincent Bolloré’ye ait ve geçen yıl Fransa’da en çok izlenen haber kanalı olan CNews’te yayınlanan bir tartışma programında konuklar, Bagayoko’dan “maymunlara” ve “kabile şeflerine” benzetmeler yaparak bahsetti. Bu bahsetmeleri yapan kişiler arasında konuk olarak katılan Fransız psikolog Philippe Doridot ve Fransız filozof Michel Onfray bulunuyor. Bagayoko, kanaldaki konukların kendisi hakkında söylediklerine ilişkin ırkçılığın bir fikir özgürlüğü kapsamında değerlendirilemeyeceğini, bunun açık bir ceza suçu olduğunu ifade etti. Bunun üzerine Bagayoko hakaret eden kişilerle ilgili şikayette bulundu ve Fransız haber kanalı CNews hakkında olası nefret söylemi soruşturması başlatıldı.

Ayrıca partisindeki siyasetçilerin ülke genelindeki protestoların arkasında olduğu yönündeki iddiaları reddederek, bunun harekete liderlik eden öğrencilere hakaret olduğunu ifade etti.

Sosyal medya hesabından yaptığı paylaşımda, “Olay yerindeki lise öğrencilerine mesajım netti: Provokasyonlara boyun eğmeyin, kendinizi tehlikeye atmayın ve barışçıl eylemlerinizi sürdürün” diye yazdı.

Öğrenciler ne istiyor?

Fransa’da liseliler yıpranmış binalara, aşırı kalabalık sınıflara ve yoğun ders programlarına, yerine kimse atanmayan öğretmenlere ve Parcoursup (üniversite yerleştirme platformu) kaynaklı eşitsizliklere karşı ilk olarak 18 Eylül’de sokağa çıktı.

Protesto dalgası ilk olarak Eylül ayı ortasında, Paris’in göçmen nüfusunun ve sosyo-ekonomik olarak dezavantajlı ailelerin yoğun olarak yaşadığı kuzey banliyölerinde, bir lisedeki öğretmen grevine destek amacıyla başladı. Öğrenciler ve sendikalar, hükümetin bu yoksul ve göçmen bölgelerindeki okulları kaderine terk ettiğini savundu. Eylemler daha sonra Paris, Lyon, Strasbourg, Lille, Marsilya, Toulouse ve Rennes gibi büyük şehirlere sıçradı.

Fransa’da Eylül sonundan bu yana devam eden protestolarda öğrenciler genel olarak eğitime daha fazla bütçe ayrılmasını, öğretmen ve destek personeli sayısının artırılmasını, eskiyen altyapının yenilenmesini ve aşırı yoğun ders programlarının düzenlenmesini talep ediyor.

Fransa Başbakanı Sebastian Lecornu 7 Ekim’de yaptığı açıklamada, öğrencilerin taleplerini dikkate aldığını belirterek ekim ayı sonuna kadar “somut ve hızlı yanıtlar” vereceğinin sözünü verdi.

Basına yansıyan bilgilere göre sadece 8 Ekim perşembe günü yaklaşık 71.500 kişi protestolara katıldı. Protestoların ilk patlak verdiği günden bu yana 6.600’den fazla kişi ise gözaltına alındı.

İnsan hakları örgütleri ve öğrenciler, polisin aşırı güç kullandığını belirtiyor. Polis protestoculara biber gazı, coplar ve ses bombaları ile müdahale etti. Nitekim kuzeydeki Lens kasabasında bir gencin, çevik kuvvet polisinin attığı şok bombasının elinde patlaması sonucu elini kaybetmesi sonucu Fransa polisi, protestolarda bu tür cihazların kullanımını askıya alma kararı aldı.

Fransa’da lise eylemleri sürüyor: 7 Ekim, saat saat son durum

Fransa’da eylülden bu yana devam eden lise eylemleri kapsamında, lise ve öğrenci örgütleri salı günü (6 Ekim) 450 bin kişinin yürüdüğünü açıkladı. Polis, bu sabah Marsilya’daki Marie-Curie Lisesi’nde toplanan öğretmen ve öğrencilere sert bir şekilde müdahale etti.

Fotoğraf: Sarah Meyssonnier / Reuters

Fransa’da bazı kentlerde göçmen ve yoksul nüfusun yoğun olduğu banliyölerden başlayan lise eylemleri, eğitim koşullarının yetersiz olması sebebiyle günlerdir sürüyor. Öğrencilerin ana taleplerinden biri de eğitimdeki eşitsizliğin çözülmesi.

Salı günkü (6 Ekim) yürüyüşlere hükümete göre 266 bin, öğrenci örgütlerine göre 450 bin kişi katıldı.

Öğrenci ve öğretmenler Marie-Curie Lisesi önünde

Bu sabah, Marsilya’daki Marie-Curie Lisesi’nde öğretmenler ve öğrenciler polisin sert müdahalesini protesto etmek için okulun önünde toplandı. Barışçıl grev nöbetine Fransız çevik kuvvet polisi geldi ve öğretmenler polisle öğrenciler arasında insan zinciri oluşturdu. Bunun ardından polis kitleye müdahale etti. Bazı öğretmenlerin “ezilip zorla uzaklaştırıldığı”, iki öğrencinin yaralandığı, birinin kafasındaki ciddi kanama nedeniyle acil müdahale gerektiği belirtildi. Olaylarda bir öğrenci ise gözaltına alındı.

Fotoğraf: Sarah Meyssonnier / Reuters

Bakan’ın okullara geri dönüş önerisine tepki

Fransa Eğitim Bakanı Édouard Geffray, salı günü rektörlere gönderdiği yazıda en çok aksayan okullarda kademeli dönüş istedi. Okul yöneticilerinin en büyük sendikası SNPDEN-Unsa’nın (Milli Eğitim Yönetim Personeli Ulusal Sendikası) Genel Sekreter Yardımcısı Christelle Kauffmann, “Tam bir kakofoni,” diyerek tepki gösterdi:

“Bunu ne yarın ne de yarından sonra uygulamayacağız. Çalışır durumda olmayacağız, üstelik okulların kimi daha çok, kimi daha az karışık durumda.”

Bir başka okul yöneticileri sendikası olan ID-FO’nun sekreteri Agnès Andersen ise şöyle konuştu:

“Meslektaşlarımız yorgun düştü, ortada kaldı, son günlerde ağır şiddete maruz kaldı. Bunu ne zaman hazırlayacaklar? Bizden bir günü askıya almamızı istemek gerçeklikten kopuk bir tavır. Yönetim ekibi yalnız başına mı kalacak, tüm sınıf temsilcilerini mi toplayacak? Bunun hazırlanması gerekir, liselerde çok sayıda öğrenci var. Öğrencilerden yazı yazmalarını mı isteyeceğiz? Bütün bunlar içinde bulunduğumuz krizin boyutuna yakışmıyor ve mesleğimize saygısızlık.”

Dün Fransa genelinde “III. perde” (acte III) yürüyüşleri yapıldı. Hükümetin okullara dönüş çağrısına rağmen lise örgütleri blokajların sürmesini istiyor. Perşembe günü ise “IV. perde” (acte IV) eylemi yapılacak.

Saat saat 7 Ekim 2026

Bugün sabah 7.00’den bu yana Fransa’daki lise eylemlerindeki gelişmeleri Fransa medyasının verdiği saat saat bilgilerden yararlanarak derledik.

07.01 Lise ve öğrenci örgütleri salı günü 450 bin kişinin yürüdüğünü, bunun 100 bininin Paris’te olduğunu açıkladı.

07.16 Gün hükümet için bir test: Gençlerin okula dönmesini umuyor. Ancak Lise Sendikası Birliği (USL) ve Öğrenci Birliği blokajların sürmesini ve perşembe günü yeni yürüyüşler yapılmasını istiyor. CGT ve Solidaires de destek verecek. Sendikalar ortak bir basın toplantısı düzenleyecek.

07.48 Gözaltına alınan lise öğrencilerinin avukatları, polisin fiziksel şiddet, hakaret ve “aşağılama girişimlerinde” bulunduğunu, reşit olmayanları “dehşete düşürdüğünü” söyledi.

07.59 Eğitim Bakanlığı’na göre 528 okulda dersler tamamen ya da kısmen askıda. Bu sayı salıya göre %41 az. Liselerin %86’sı tamamen açık.

08.23 Başbakan Lecornu bu akşam Matignon’dan bir konuşma yapacak. Konuşmada liselerdeki durum, akaryakıt fiyatları, tarım krizi ve ülkenin mali durumu ele alınacak. Lecornu dün akşam Élysée’de Macron’la da görüşmüştü.

08.46 İçişleri Bakanı Nuñez, Lens’te 15 yaşındaki bir gencin elini kaybetmesine yol açan olay aydınlatılana kadar sağır edici el bombalarının (assourdissantes) kullanımını askıya aldığını duyurdu. Bu tür 18 soruşturma açıldı.

09.05 Eylemler Martinik ve Guadeloupe’a da sıçradı.

09.38 Okul yöneticileri sendikası SNPDEN-Unsa, ortam “sakin olmadığı” için hükümetin duyurduğu “iç demokrasi” gününü şimdilik uygulamayacağını belirtti.

10.14 Yükseköğretim Bakanı Baptiste, Parcoursup’un kaldırılması talebini “büyük bir demagoji” olarak niteledi. Ancak sistemin geliştirilebileceğini kabul etti, öğrenci örgütleriyle bu öğleden sonra görüşecek.

10.26 Ortaöğretimin en büyük sendikası Snes-FSU, öğretmenleri perşembe günkü eyleme çağırdı. Genel sekreter Sophie Vénétitay, hükümetin önerisini “gerçeklikten kopuk” buldu ve taleplerin bütçeyle ilgili somut cevaplar gerektirdiğini söyledi.

11.08 Paris’teki Claude-Monet lisesinde eylemlerin altıncı günü: Öğrenciler “bir şeyler değişene kadar” blokaja devam edeceklerini söylüyor.

11.29 Lecornu X’te “lise öğrencilerinin sözü değerlidir, duyulmalıdır” dedi. Okullarda bugün bir “diyalog zamanı” başlamasını istedi; ulusal istişarenin katkılarıyla “somut bir eylem planı” hazırlanacağını vaat etti.

11.37 Belfort’ta, 17 yaşındaki Bulgar uyruklu bir lise öğrencisini boğmaya çalışmakla suçlanan polis hakkında “cinayete teşebbüs” soruşturması açıldı. Soruşturmayı polis müfettişliği IGPN (Ulusal Polis Genel Teftiş Kurulu) yürütüyor. Savcıya göre polis, öğrenci dahil birkaç kişi tarafından darp edilmişti.

Fransa’nın Belfort kentinde bir liseli gencin nehir içinde gerçekleşen sert gözaltı süreci yargıya taşındı. Vesoul Savcılığı, polisin müdahalesi sırasında yaşananlar üzerine “kasten öldürmeye teşebbüs” suçlamasıyla soruşturma başlatıldığını ve polisin polisi denetleyen birimi IGPN’nin göreve çağrıldığını duyurdu.

Mağdur liseli genç, 4 Ekim Pazar günü avukatları aracılığıyla suç duyurusunda bulunmuştu. Şikayet dilekçesinde, operasyonda görevli bir polis memurunun ve zincirleme olarak emniyet hiyerarşisinin cezalandırılması talep edilirken; müdahale sırasında polisin kendisini nehirde baş aşağı tutarak “kafasını suyun altında tuttuğu” bilgisine yer verildi.

11.43 Libération’den Jonathan Bouchet-Petersen’in yazısına göre, 2027’de aşırı sağcı RN’nin (Ulusal Birlik) kazanması kaygısı da hareketin bir başka itici gücü. Eylemcilerin çoğu bir sonraki cumhurbaşkanlığı seçiminde oy kullanamayacak, ama sonuçtan etkilendiklerini düşünüyorlar. Birçok pankartta Marine Le Pen’in Élysée’ye girme endişesi yer alıyor.

11.55 Jean-Luc Mélenchon blogunda, lise hareketinin kendisine göre “küresel bir siyasi krize” dönüştüğünü ve La France insoumise’in (LFI) “kopuş programına” yarar sağladığını yazdı. Hükümetin, öfkenin kaynağı olarak LFI’yi suçlayan stratejisini de eleştirdi.

12.11 Eğitim Bakanlığı’na göre öğlen itibarıyla eylemler “belirgin biçimde geriledi.” 459 okulda dersler tamamen ya da kısmen askıda. Salı günü bu sayı 891’di.

12.21 Marsilya’daki Marie-Curie lisesinde öğretmenler ve öğrenciler polisin sert müdahalesini protesto ediyor. Ortak açıklamalarına göre okulun önündeki “tamamen barışçıl” grev nöbetine CRS (Fransız çevik kuvvet polisi) geldi, öğretmenler polisle öğrenciler arasında insan zinciri oluşturdu, katılımcılar yere oturdu, ardından müdahale emri verildi. Bazı öğretmenlerin “ezilip zorla uzaklaştırıldığı”, iki öğrencinin yaralandığı, birinin kafasındaki ciddi kanama nedeniyle acil müdahale gerektiği belirtildi. Açıklamada, “Başbakanın okulumuzda düzenlediği büyük demokratik an işte buydu” denildi. Dersi bırakan öğretmenler perşembe günü “kitlesel katılım” çağrısı yaptı.

12.59 Birçok eğitim sendikası, perşembe günü lise hareketine destek için grev ve yürüyüş çağrısı yaptı.

13.07 Sciences Po Paris’in önünde öğrenciler tarafından blokaj kuruldu. Bazı göstericiler barikat kurup polisle karşı karşıya geldi. Boyun Eğmeyen Fransa (LFI) milletvekilleri Gabrielle Cathala, Thomas Portes ve Antoine Léaument barikatların önüne gelip destek verdi.

Cathala, dün eylemlerde gençlerin uğradığı polis baskısına işaret ederek İçişleri Bakanı Nunez’i istifaya çağırmıştı: “Sayın Bakan istifa etmeniz gerekiyor, artık burada yapacak bir şeyiniz kalmadı.”

13.13 Bakanlık, eylemlerin öğlen itibarıyla “belirgin biçimde gerilediğini” yineledi ve “her on liseden dokuzunun normal işlediğini” söyledi. Ayrıntılı rakamlara göre dersler 276 okulda tamamen, 183 okulda kısmen askıda. Toplam 459 okulda dersler kısmen veya tamamen askıda, salı günü bu sayı 891’di.

13.24 Paris 1 Pantheon-Sorbonne Üniversitesi’nin Tolbiac kampüsünde genel kurul toplantısı bugün öğle saatlerinde küçük bir grup katılımıyla gerçekleştirildi.

13.39 Marsilya’da Aix-Marseille Üniversitesi Fen Fakültesi’nin Luminy kampüsünde yaklaşık elli öğrenci, çöp konteynerleri, inşaat konileri, scooter’lar ve kiralık elektrikli bisikletlerle barikat kurup kampüs girişini filtreledi. Grup, “gençlik için 10 acil önlem” bildirisini dağıtıyor. Maddeler arasında okulların ve üniversitelerin yenilenmesi için acil plan ve Crous (öğrenci hizmetleri kurumu) kiralarının dondurulması var.

14.15 Strazburg’da, Meinau semtindeki Couffignal lisesinin önünde 16 yaşındaki bir öğrenci, havai fişek (mortier) kullanırken elinden ağır yaralandı. Polis kaynağına göre kendi attığı havai fişek yüzünden iki parmak ucu koptu. Bölge valiliği “acil” müdahale yapıldığını ve yaralanmanın kendi kendine verildiğini belirtti.

14.22 Bakan Geffray, Meclis’teki dinleme oturumunda 24 lisenin, birkaç hafta yeniden açılamayacak kadar ciddi biçimde yakıldığını ya da tahrip edildiğini söyledi. Bakana göre yaklaşık 30 bin lise öğrencisi birkaç hafta yüz yüze eğitimden mahrum kalacak. Bakan “pedagojik süreklilik” sağlandığını ama “muazzam bir zarar” oluştuğunu belirtti.

14.35 RN (ulusal Birlik) adayı Marine Le Pen, hükümetin sağır edici el bombalarını askıya almasının ardından “Macron her zaman polisi hedef alanların yanında” dedi. Polisin “zor koşullarda” işini yaptığını savundu; iddialarını gerekçelendirmedi.

14.58 Ulusal Polis Genel Müdürü, salı günü EF-SON tipi sağır edici el bombasının kullanımının “ihtiyati olarak” durdurulması talimatını verdi. Polis benzer başka silahları kullanmaya devam edebilecek.

15.15 La Ciotat’ta, lise hareketi sırasında bir kimya öğretmenine benzin döküldüğü saldırıyla ilgili üç 16 yaşındaki genç, Şubat 2027’de Marsilya çocuk mahkemesinde yargılanacak. Öğretmene tekme atan öğrenci, “silahlı toplulukta yer almak” ve “kamu hizmeti görevlisine ve kamu otoritesini temsil eden kişiye şiddet” gibi suçlamalarla karşı karşıya.

16.06 Paris’teki Sciences Po Saint-Guillaume kampüsünde sabahki çatışmaların ardından gerginlik sürüyor. Boulevard Saint-Germain kaldırımlarında toplanan öğrenciler polis tarafından abluka altına alındı. Öğrenciler yoğun biçimde gazlandıklarını, bir grubun “sıkıştırılıp gazlanıp copla dövüldüğünü” ve yerdeki birinin darp edildiğini anlattı. Abluka içinde bazı öğrencilerin yaralandığı belirtiliyor.

16.16 LFI milletvekilleri Antoine Léaument ve Gabrielle Cathala, Sciences Po’daki çatışmalar sırasında polis ile öğrenciler arasına girdi. Bir genç polisler tarafından kalabalıktan çıkarılırken Cathala müdahalenin usulüne uygun yapılıp yapılmadığını denetlemek için peşlerinden gitti.

16.20 Nuñez, Meclis Hukuk Komisyonu’nda hareketin başından bu yana 6.629 kişinin gözaltına alındığını, 89 Milli Eğitim personelinin ve 215 öğrencinin yaralandığını açıkladı. Öğrenci yaralanmalarının çoğunun “kazaya bağlı” olduğunu söyledi. IGPN 18 soruşturma açtı. Lens’te bir lise öğrencisi eliyle, Saint-Ouen-l’Aumône’da (Val-d’Oise) 15 yaşındaki bir genç ise yüzüne nişan alınarak atılan el bombası yüzünden çenesinden yaralandı. İkinci olayda polis hakkında soruşturma (mise en examen) açıldı. Nuñez, “Görevli polisler her şeyden önce liselileri korumak için orada” dedi.

İnsan Hakları Birliği (LDH), kolluk müdahalelerinde “hukuk devletinden genel bir sapma” olduğunu belirtti. Bir bakan, “Bir gencin, belki biraz sert ve hızlı davranan bir polis tarafından yaralanmasından hiç gurur duymuyoruz” dedi.

Sol görüşlü Boyun Eğmeyen Fransa’nın (LFI) ulusal koordinatörü Manuel Bompard ise “Nunez’in lise öğrencilerine karşı bomba kullanımından vazgeçmesi için birkaç çocuğun ömür boyu sakat kalması gerekti” diye konuştu.

16.43 Nuñez, “polis baskısı”ndan söz etmenin “abartılı” olduğunu söyledi. Polisin yalnızca “tahribat durumunda” müdahale ettiğini, liselilerin barışçıl gösterilerine müdahale edilmediğini belirtti. Ona göre ortadaki durum “asayiş” değil, “kentsel şiddet”.

17.14 Libération, tarihçi Vincent Lemire’in yardımıyla 1968’den bu yana en büyük toplumsal hareketlerdeki gözaltı sayılarını karşılaştırdı. Sonuca göre liselilere yönelik polis müdahalesi, 18 Eylül’de başlayan hareketle birlikte benzeri görülmemiş düzeyde.

17.24 Lise öğrencileri, belirli bir liderleri olmayan hareketlerini şifreli Signal uygulaması üzerinden örgütlüyor. “Lise Koordinasyonu” adlı ana grup, Paris, banliyöler ve Marsilya gibi şehirlerden 350’den fazla kişiyi ve yaklaşık kırk lise temsilcisini bir araya getiriyor.

17.45 France Info’nun doğruladığı bir videoya göre Lens’te elini kaybeden gençte, el bombası öğrencinin üzerine değil yere düşmüş. Görüntülerde, bombanın iki öğrencinin ayaklarının dibine düştüğü, ardından üçüncü bir gencin eğildiği görülüyor. Ancak video, gencin bombayı kaldırıp kaldırmadığını göstermiyor.

18.28 Lise ve öğrenci örgütlerinin temsilcileri, Bakan Baptiste ile görüşmenin ardından Lecornu’dan randevu istedi. USL Başkanı Ryad Rani, bakanlardan “somut bir önlem” gelmediğini belirterek “rakamlarla desteklenmiş önerilerimiz var” dedi ve gelecek hafta Başbakan’la görüşmek istediklerini söyledi.

18.55 Lecornu, Matignon Başbakanlık Konutu’ndan yaptığı konuşmaya lise hareketiyle başladı ve “Kolluk kuvvetlerine liselilerle çatışma talimatı verilmedi” dedi.

19.00 Lecornu, “Gençleri ciddiye almalıyız ve onları dinlemekle yükümlüyüz” dedi. Öfkelerinin “bir yerden gelmediğini” ekledi: “Savaşları, iklim değişikliğini, bazen de zor durumdaki ailelerini görüyorlar.”

19.03 Lecornu, liselerde bugün başlayan diyalog mekanizmalarının yarından itibaren her lisede gelecek haftaya kadar süreceğini açıkladı. Hükümetin ilk kararları ekim sonunda açıklanacak.

19.29 Pazartesi açılan istişare platformuna şimdiye kadar 40 binden fazla katkı geldi. Lecornu, bunun özellikle ders zamanının düzenlenmesi ve liselerdeki eğitim koşulları konusunda bir “beklentiyi” gösterdiğini söyledi.

Fransa’da eylemler 18 Eylül’de başladı

Fransa’da liseliler yıpranmış binalara, aşırı kalabalık sınıflara ve yoğun ders programlarına, yerine kimse atanmayan öğretmenlere ve Parcoursup (üniversite yerleştirme platformu) kaynaklı eşitsizliklere karşı ilk olarak 18 Eylül’de sokağa çıktı.

Parcoursup, Fransa’da liseden yükseköğretime geçişte kullanılan çevrim içi başvuru ve yerleştirme platformudur. Türkiye’deki merkezi sınav ve tercih sisteminden (YKS/ÖSYS) farkı, yerleştirmenin sınav puanına göre değil, dosya incelemesine göre yapılmasıdır. Bu sistemde dezavantajlı bölgelerdeki öğrenciler dezavantajlı kalmaya devam ediyor.

Protesto dalgası ilk olarak Eylül ayı ortasında, Paris’in göçmen nüfusunun ve sosyo-ekonomik olarak dezavantajlı ailelerin yoğun olarak yaşadığı kuzey banliyölerinde, bir lisedeki öğretmen grevine destek amacıyla başladı. Öğrenciler ve sendikalar, hükümetin bu yoksul ve göçmen bölgelerindeki okulları kaderine terk ettiğini savundu. Eylemler daha sonra Paris, Lyon, Strasbourg, Lille, Marsilya, Toulouse ve Rennes gibi büyük şehirlere sıçradı.

Fransa’da yaklaşan cumhurbaşkanlığı seçimleri öncesinde hükümet ve aşırı sağcı partiler, bütçe krizinin ve kamu harcamalarındaki kesintilerin nedenini dolaylı olarak göçmen kabul politikalarına bağladı. Kamuoyundaki bazı sağ eğilimli çevreler ve siyasetçiler, eylemleri “göçmen kökenli gençlerin sokak şiddeti” olarak nitelendirerek asıl amacın eğitim olmadığını iddia etti.

Aşırı sağcı parti Ulusal Birlik başkanı Marine Le Pen, olayların arkasında aşırı solun ve banliyölerdeki organize grupların olduğunu savunarak Boyun Eğmeyen Fransa’yı suçladı:

“Bu yaşananlar artık lise öğrencilerinin protestosu olmaktan tamamen çıkmıştır. Karşımızda profesyoneller tarafından organize edilen ve ‘Boyun Eğmeyen Fransa’ (LFI) milletvekilleri tarafından gözetilip yönlendirilen sokak isyanları var.”

Polisten öğrencilere şiddet

Gittikçe ülkenin farklı kentlerine yayılan eylemler, lise ve üniversite öğrencilerinin kalabalık kitleler haline gelmesiyle polislerin öğrencilere dönük sert müdahalesi kamuoyunda yankı buldu. Polisler, eylemlerde öğrencilere göz yaşartıcı gaz kullandı.

Fotoğraf: Ed Jones / AFP

Eylemlerde polis müdahalesi birçok kişinin ağır yaralanmasına yol açtı. Pazartesi günü Lens’te 15 yaşındaki bir genç, bir el bombası yüzünden elini kaybetti. 2 Ekim’de Belfort’ta ise bir polisin 17 yaşındaki bir lise öğrencisini boğmaya çalıştığı bildirildi.

Protestolar nedeniyle Fransa genelinde 2.000’e yakın lise tamamen veya kısmen bloke edildi ya da eğitime ara verdi. Çıkan çatışmalarda çoğu liseli 6.000’den fazla kişi gözaltına alındı. Olaylarda yüzlerce öğrenci yaralandı.

Kaynak: Libération, La Provence, Reuters, Le Monde

Londra Konferansı’ndan geriye kalanlar

Londra’da düzenlenen “Barış ve Demokratik Entegrasyon Konferansı”nda kameraların çoğu zaman kadrajın dışında bıraktığı, fakat konferansın ruhunu kürsüdeki konuşmalar kadar anlatan küçük anlar.

Foto: Mark Campbell

29-30 Eylül’de Centre for Kurdish Affairs tarafından Birleşik Krallık’ın Başkenti Londra’da düzenlenen “Barış ve Demokratik Entegrasyon Konferansı,” iki gün boyunca dünyanın farklı bölgelerindeki çatışma ve barış deneyimlerini, Kürt sorununun barışçıl ve demokratik çözüm olanaklarını ve Türkiye’deki sürecin bölgesel ve uluslararası boyutlarını tartıştı.

Kürtler, sivil toplum temsilcileri, siyasetçiler, akademisyenler, gazeteciler ve farklı ülkelerdeki barış süreçlerinde yer almış isimlerin buluştuğu konferansın sunumları Kürt basınında geniş biçimde yer aldı.

Bu nedenle konferansta yapılan tespitleri sıralamak yerine panel aralarında kurulan cümleleri, kahve molalarında yapılan tartışmaları, bir bakışta ya da gözyaşında kendini ele veren duyguları anlatmak istiyorum. Kameraların çoğu zaman kadrajın dışında bıraktığı, fakat iki günün ruhunu belki de kürsüdeki konuşmalar kadar anlatan o küçük anlardan bahsetmek istiyorum.

Salondaki gözyaşları

İlk günün en çarpıcı anlarından biri, Tamil deneyiminin anlatıldığı oturumda yaşandı. Westminster Üniversitesi Uluslararası Hukuk, Kalkınma ve Çatışma Çalışmaları Profesörü Radha D’Souza, Tamil deneyimini anlatırken uluslararası garantörlerin devreden çıkmasının ardından Sri Lanka devletinin 2009’da de facto özerk Tamil Eelam bölgesine operasyon düzenlediğini ve bir soykırım yaptığını söyledi. O esnada dinleyiciler arasındaki bir Kürdün gözyaşlarını tutamadığını gördüm.

Kahve arasında yanına gidip neden ağladığını sorduğumda, “Rojava’da biz Kürtlere yapılanlar aklıma geldi. Cizre’de, Nusaybin’de yaşadıklarımız aklıma geldi. Bu süreç olmasa dağdaki gerillalara yapılabilecekler gözümün önüne geldi,” dedi. Ardından Tamillere ve Filistinlilere yapılanların Kürtlerin yaşadıklarıyla benzerliğine dikkat çekti ve ekledi: “Sayın Öcalan bu süreci başlatarak bir katliamın önüne geçti. Barış mücadelesini ısrarla sürdürmeliyiz.”

Salonda anlatılan Tamil deneyimi böylece bir anda dinleyicilerden birinin kendi hafızasına dönüşmüştü.

Foto: Mark Campbell

Dört kadının masasında

Yemek arasında ise dört kadının aynı masada hararetli biçimde konuştuğunu görünce onlara katıldım. Konuşulan konu yine konferansta anlatılan barış deneyimleriydi.

Sanat tarihçisi Güler, en çok Bask deneyiminden etkilendiğini söylüyordu. Basklı panelistlerin konferansa çok hazırlıklı geldiklerini ve sunumlarından çok şey öğrendiğini anlatıyordu. Özellikle Bask Barış Süreci Uzmanı Paul Rios Garaizar’ın anlattığı iki noktanın önemli olduğunu dile getiriyordu.

İlki, Garaizar’ın yalnızca sivil toplumun baskısıyla 2017’de Fransa’daki otonom olmayan Bask bölgesinde belediyeler birliğinin nasıl kurulduğunu anlatmasıydı. Bunu, kendilerini “Barış Zanaatçıları” olarak adlandıran bir grup yurttaşın başlattığı ve büyüttüğü eylemler sağlamıştı. Güler, Garaizar’ın şu sözünü özellikle vurguluyordu: “Barış pasif bir eylem değildir.”

İkinci olaraksa Guernica Ağacı’nı anlatmıştı Garaizar. Ağacın Basklıların özgürlük sembolü olduğunu, aynı zamanda “rahmi” olduğunu söylemişti. Ağaç başkentte büyümüyordu, köklerinden, yavaş yavaş büyüyordu. Güler’in bundan çıkardığı mesaj ise açıktı: “Barışı kendiniz, halk olarak büyütmelisiniz.”

Aynı masadaki, psikolog olan Delal’in gündeminde ise başka bir konu vardı: Uluslararası garantörler. Anlatılan barış deneyimlerinin hepsinde uluslararası mekanizmaların ve garantörlerin bulunduğunu söyleyen Delal, Kürtlerin sürecinde bunun nasıl sağlanabileceğini düşünüyordu.

Foto: Mark Campbell

Bu soruyu, Kolombiya barış müzakereleri sırasında stratejik danışmanlık yapmış olan sendikacı Mariela Kohon’a yönelttik. Kohon, Kolombiya sürecinde Norveç ve Küba’nın zor anlarda yardımcı olduklarını ve garantörlük işlevi gördüklerini anlattı. Takip ettiği kadarıyla Türk devletinin şu anda garantörlere açık olmadığını belirten Kohon, sivil toplumun örgütlenmesine işaret etti: “Toplum ve sivil kuruluşlar örgütlenip bunu sağlamaya çalışmalı.”

Özcesi, konferansın amaçladığı “Barış nasıl toplumsallaşmalı ve sivil kurumlar neler yapmalı?” gündemi adresini bulmuş ve toplumun günlük yaşamının bir tartışma konusu olmuştu.

Prof. Gunter ve Kışanak’ın konuşması

Konferansın oturumları kadar dikkat çekici anlarından bazıları da salon dışında, birkaç kişinin yan yana geldiği kısa sohbetlerde ortaya çıkıyordu. Bunlardan biri Prof. Michael Gunter ile Kürt siyasetçi Gültan Kışanak arasında yaşandı.

Gunter, Türk devletinin ve Kürt tarafının sürece yaklaşımlarının birbirinden çok farklı olduğunu söyledi. Türkiye’deki sürece dair ciddi şüpheleri bulunduğunu belirterek, “Erdoğan’a güvenemezsiniz” dedi.

Kışanak’ın Gunter’e verdiği yanıt netti: “Diyalog çatışanlar arasında olur. Kürtler kimseye değil, kendine güveniyor.” Ardından Kışanak, Gunter’e şu soruyu sordu, “Peki sizce Kürtler ne yapabilir?” Gunter’in cevabı ise kısaydı: “Bilmiyorum.”

Foto: Mark Campbell

Dünyanın farklı bölgelerindeki barış süreçlerinden dersler çıkarılmaya çalışılırken bu kısa diyalog belki de Kürtlerin en çok bu süreçte muzdarip olduğu konuyu açığa vuruyordu: Eleştiren çok, ama çözüm üretmeye çalışansa çok az.

Bazı panelistlerin koltukları boştu

İkinci gün, konferansın en kalabalık günüydü. Salondaki beklenti daha çok Kürt siyasi temsilcilerinin yapacağı açıklamalar içindi. Ancak, “Çatışma Sonrası Kürt Demokratik Siyaseti” başlıklı panele geçildiğinde beklenmedik bir bilgi paylaşıldı. Birleşik Krallık, siyasetçiler Veysi Aktaş, Çetin Arkaş, Nesrin Akgül, Yüksel Genç ve gazeteci Ali Duran Topuz’un vize başvurularını reddetmişti. Bu nedenle isimler panele online katılacaktı. Salonda bu durumun yarattığı hayal kırıklığı hissediliyordu. Veysi Aktaş, vize alamamalarını politik bir karar olarak yorumladı.

Panelde tartışmalı “entegrasyon” kavramı gündeme geldi. Siyasetçi Çetin Arkaş konuya dair şu açıklamayı yaptı: “Sayın Öcalan’ın kimlikleri, kültürleri ve inançları yaşamın dışına iten tekçi bir modele onay vermesi mümkün değildir. Entegrasyon demokratik devletle olur. Tekçi bir yapıya kim, neden entegre olsun? Bunu kabul etmenin adı entegrasyon değil, gönüllü olarak asimilasyonu kabul etmektir.”

“Rojhilat’ı izleyin”

“Sınırlar Ötesinde Kürt Sorunu” panelinde ise Başur (Güney), Rojhilat (Doğu) ve Rojava (Batı) Kürdistanı’ndaki gelişmeler konuşuldu.

Siyasi Analist Dr. Hêmin Seyîdî’nin Rojhilat’taki siyasal duruma ve İran’daki Kürtlerin müzakere deneyimlerine ilişkin değerlendirmeleri özellikle dikkatle dinlendi. Seyîdî’nin “Jin, Jiyan, Azadî” sloganına ilişkin sözleri salonda belirgin bir heyecan yarattı. Bu sloganın Öcalan’ın felsefesinden hareketle Bakur’da, Türkiye Kürdistanı’nda doğduğunu söyleyen Seyîdî, sloganın İran’daki 2022 protestolarının da motoru haline geldiğini belirtti. Seyîdî Rojhilat’ın İran’ın gelecekteki siyasi gelişmelerinde önemli bir rol oynayabileceğini savundu ve dinleyicilere, “Rojhilat’ı izleyin” çağrısı yaptı.

Gazeteci Frederike Geerdink’in İran’a yönelik saldırılar sırasında İran’daki Kürtlerin ABD ve İsrail tarafından yönlendirildiğine ilişkin söylentileri sorması üzerine ise Seyîdî bu iddiaların doğru olmadığını söyledi. Seyîdî, Rojhilat’taki Kürt siyasi partilerinin gücünün ABD veya İsrail’den değil, Rojhilat’ın içinden geldiğini vurguladı.

Aynı panelde Rojava Şam Temsilcisi Dr. Abdulkerîm Omer ise Mazlum Abdi’nin Suriye Cumhurbaşkanlığı Danışmanlığı görevini neden kabul ettiği sorusuna şu yanıtı verdi: “Halkın çıkarları ve temsili açısından Şam’da aktif rol alma amacıyla görev kabul edildi.”

Gözaltından çıktı, konferansa geldi

Konferansın ikinci gününün bir diğer dikkat çekici görüntüsü siyasi bir tartışmanın ortasında değil, yine yemek molasında yaşandı.

Salı günü Liverpool’da, yasaklı Palestine Action grubuna destek eylemine katıldığı için gözaltına alınan 94 yaşındaki insan hakları avukatı Margaret Owen, serbest bırakılmasının ardından Çarşamba günü konferansa geldi. Bir oturuma katılan Owen, daha sonra katılımcıları zafer işaretiyle selamlayarak konferanstan ayrıldı. Kürt dostu Owen’ın bu desteği, konferansın hafızada kalan bir başka karesi oldu.

Margaret Owen

Ve saygı duruşu

Duygusal anlardan bir diğeri de konferansa online olarak katılan gazeteci Ali Duran Topuz’un konuşmasında yaşandı. Topuz sunumunu Kürtçe yaptı ve konuşmasını Rojava’da hayatını kaybeden gazeteciler Nazım Daştan ve Cihan Bilgin’e adadı. Salonda bir sessizlik hissedildi.

Konferansın kapanış konuşmasında benzer bir atmosfer yeniden oluştu. Centre for Kurdish Affairs, konferansı Kürt özgürlük mücadelesinde yaşamını yitiren ve isimleri yeni açıklanan özgürlük gerillalarına adadığını açıkladığında bazı katılımcıların gözleri doldu. İki gün boyunca siyaset, hukuk, uluslararası ilişkiler, çatışma çözümleri ve barış mekanizmaları konuşulmuştu. Kapanış ise bütün bu başlıkların tartışılmasına neden olan şeyi, kaybedilen insanlar için taşınan acıyı ortaya koydu.

Eleştirenler de vardı

Konferansa eleştiri yöneltenler de vardı. Bir katılımcı, konferansın hafta içi düzenlenmesini ve tarihinin hükümetteki İşçi Partisi’nin Liverpool’daki yıllık toplantısıyla çakışmasını eleştirdi. Ayrıca Birleşik Krallık parlamenterlerinden kimsenin katılmaması da ona göre önemli bir eksiklikti.

Ancak aynı kişi, bu eleştirilerine rağmen konferansın önemli olduğunu düşünüyor ve şunları dile getiriyordu: “İki gün boyunca silahların susmasının ardından nelerin yapılması gerektiği, hukuki güvenceler, uluslararası mekanizmalar, garantörler, komisyonlar ve toplumun sürece katılımı tartışıldı. Molalarda insanların şu soruyu tartıştığını gördüm: ‘Diasporadaki Kürtler olarak ne yapabiliriz?’ Bunu soruyor olmak bence önemli.”

Günün sonunda katılımcıların ortaklaştığı düşünce ise şuydu: Kürt meselesinde yeni bir dönemden söz ediliyorsa, bunun kaderini toplum belirleyecek. Sürecin nasıl ilerleyeceği kadar, toplumun ne kadar örgütleneceği ve barışı ne kadar sahipleneceği belirleyici olacak. Basklı Paul Rios Garaizar’ın söylediği o kısa cümle, iki günün bütün tartışmalarını özetlemeye yetiyordu:

“Barış pasif bir eylem değildir.”

Papa 18 yılın ardından Paris’te

Papa 14. Leo: “Fransa silahsızlandıran bir barış için çalışsın”

Fransa’ya 18 yıl sonra ilk resmi papalık ziyaretini gerçekleştiren Papa 14. Leo, Élysée Sarayı’ndaki konuşmasında barış ve yapay zekânın yanı sıra ülkenin yeni ötanazi yasasına da gönderme yaptı. Paris’teki açık hava ayinine 800 bin kişi katıldı.

Foto: Maurizio Brambatti/EPA/POOL

Papa 14. Leo, dört günlük Fransa ziyaretine 25 Eylül Cuma sabahı Paris’te başladı. Papa’yı Orly Havalimanı’nda Fransa Cumhurbaşkanı Emmanuel Macron karşıladı. Papa 14. Leo, Fransa’daki ilk konuşmasını Élysée Sarayı’nda siyaset, diplomasi ve sivil toplumdan yaklaşık 500 davetlinin önünde yaptı. Katolik Kilisesi’nin Fransa toplumuna katkılarına değinen Papa, Fransa’nın yüzyıllardır Avrupa ve dünya için kültürel, sanatsal ve manevi bir işaret olduğunu hatırlattı:

“Aynı zamanda sadık Katolikler olan birçok parlak Fransız bilgin, bilimlerin ve sanatların, edebiyatın ve felsefenin, dünyanın yaşama sahip olması için güzellik, iyilik ve gerçeğin peşinde koştuklarında insanlığın iyiliğine nasıl katkıda bulunabileceğini açıkça gösteriyor.”

Fransa’nın ulusal sloganına da işaret eden Papa, özgürlük, eşitlik ve kardeşliğin “İncil mesajında tükenmez bir ilham ve tatmin kaynağı da bulan evrensel etik zorunluluklara” atıfta bulunduğunu söyledi. Papa, dünyada “çizme sesleri” yükselirken Fransa’nın özellikle Avrupa içinde barışın ve çok taraflılığın yorulmaz bir savunucusu olarak kalması gerektiğini vurguladı ve ülkeyi “silahsızlandıran bir barış” için çalışmaya çağırdı.

Konuşmanın Fransa basınında en çok yankı uyandıran bölümü ise biyoetik oldu. Papa, genetik manipülasyonu, taşıyıcı anneliği, organ ticaretini ve “programlanmış ölüm sunulmasını” bilim ve teknolojiyi kâr amaçlı girişimlere dönüştürme riski taşıyan sapmalar olarak nitelendirdi. Bu sözler, Fransa Parlamentosu’nun iki ay önce kabul ettiği ve Kilise’nin karşı çıktığı “ölmeye yardım” yasasına açık bir gönderme olarak yorumlandı.

Emmanuel Macron, Papa 14. Leo ve Brigitte Macron, Foto: Tom Nicholson/Getty Images

Papa ayrıca “doğru laikliğin” dini kamusal alandan dışlamak anlamına gelmediğini söyledi ve Katolik okulların Fransa eğitim sisteminde yeri olduğunu savundu. Macron ise kendi konuşmasında laikliğin dinin inkârı olmadığını, ancak herkesin inanma ya da inanmama özgürlüğünün yasalara uyma şartına bağlı olduğunu hatırlattı.

“Makine cenneti”

Yapay zekâya ilişkin görüşlerini Magnifica Humanitas başlıklı metninde ele aldığını hatırlatan Papa, insan onuruna ve temel hak ve özgürlüklere saygının toplumsal değişime ve teknolojik ilerlemeye ayak uydurması gerektiğini söyledi:

“Günlük hayatımızı istila eden ve şartlandıran bir ‘makine cenneti’nin ortasında insanlığımızı kaybetmekten kaçınmak istiyorsak etik ayırt etme ve ahlaki iyiliği kabul etme kapasitesi konusunda acil bir eğitime ihtiyaç var. Bilim ve teknoloji daha derin bir bilgelik tarafından yönlendirilmediğinde görünüşe göre insanların isteklerini ve acılarını ele alan acil çözümler sunabilirler, ancak onları arzuladıkları daha büyük iyilikten ciddi şekilde uzaklaştırabilirler.”

Papa, “Barış Prensi’nin doğduğu topraklarda” süren çatışmalara da değinerek, “İnsan onurunu rahatsız eden ve adalet için Tanrı’ya feryat eden acıların karşısında kayıtsız kalamayız” dedi. Nükleer silahsızlanma çağrısında bulunan Papa, barışın “bir güç dengesi değil,” her gün “diyalog ve adalet yoluyla” inşa edilen bir şey olduğunu vurguladı.

Papa aynı gün UNESCO Genel Merkezi’nde de yapay zekâ, eğitim ve küresel barış üzerine bir konuşma yaptı. Bu, 1980’de Papa II. Jean-Paul’ün yaptığı konuşmadan bu yana bir papanın UNESCO’ya yaptığı ilk ziyaret oldu.

Notre-Dame ve Concorde’da yüz binler

Papa 14. Leo, 2019’daki yangının ardından Aralık 2024’te yeniden açılan Notre-Dame Katedrali’ni ziyaret eden ilk papa oldu. Katedrale giden güzergâhta yaklaşık 300 bin kişi toplandı. Katedrali yeniden inşa eden Fransalı mimar ve sanatçıların ustalığını takdir eden Papa, bunu “etkileyici bir teknik başarı” olarak nitelendirdi ve Notre-Dame’ın yeniden inşasının, onarılamaz biçimde yok olduğu düşünülen bir şeyin karşılıklı işbirliğiyle yeniden doğabileceğini gösterdiğini söyledi.

Papa 14. Leo Stade de France’ta, Foto: Kamil Zihnioğlu/Le Monde

Papa, aynı akşam Stade de France’ta 80 bin gençle buluştu. Cumartesi günü bir göçmen yardım merkezini ziyaret eden Papa, öğleden sonra Concorde Meydanı’nda 800 bin kişinin katıldığı açık hava ayinini yönetti. Fransızca verdiği vaazda gençleri “bugünün Kilisesi” olarak selamladı.

İstismar mağdurlarıyla görüşme

Papa’nın 27 Eylül’de Lourdes’da Kilise içinde cinsel istismara uğramış yedi kişiyi özel olarak kabul etmesi planlanıyor. Ancak görüşmeye davet edilmeyen bazı mağdur grupları, formatın fazla dar olduğunu ve istismarın sistemik boyutunun kabul edilmediğini söylüyor. 2021’de yayımlanan bağımsız bir rapor, Fransa’da 1950’den bu yana Kilise’de yaklaşık 330 bin kişinin cinsel istismara uğradığını belirtmişti.

Paris’ten Lourdes’a geçen Papa 14. Leo, ziyaretini 28 Eylül Pazartesi günü Metz’de Avrupa üzerine yapacağı konuşmayla tamamlayacak.

Kaynak: Vatican News, France 24, franceinfo, Euronews, Sud Radio, C News

Gizliliğe genel bakış

Niha+, bağımsız gazetecilik ilkeleri ve okur mahremiyeti çerçevesinde dijital ayak izinize saygı duyar. Sitemizde gezinirken, sizlere kesintisiz bir okuma deneyimi sunabilmek ve platformumuzun teknik altyapısını güvence altına almak amacıyla çerezler kullanılmaktadır. Sol taraftaki menüyü kullanarak çerez tercihlerinizi dilediğiniz gibi yönetebilirsiniz. Kişisel verilerinizin nasıl işlendiğine dair detaylı bilgi için lütfen Gizlilik Sözleşmemizi ve KVKK Aydınlatma Metnimizi inceleyiniz.